Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παιδιά μου, οι άνθρωποι σήμερα κουράστηκαν πολύ, αλλά δεν καταλαβαίνουν από τι κουράστηκαν.

Νομίζουν ότι φταίει η πολλή δουλειά, οι δυσκολίες, η ακρίβεια, η αδικία των άλλων.

Αυτά βέβαια υπάρχουν και θα υπάρχουν όσο ο κόσμος απομακρύνεται από τον Θεό.

Αλλά η πιο μεγάλη κούραση βγαίνει από την απομάκρυνση της ψυχής από τον Χριστό.

Όταν ο άνθρωπος δεν ακουμπά επάνω στον Θεό, τότε όλα τον πλακώνουν.

Και ένα μικρό πράγμα να του συμβεί, λυγίζει.

Γι’ αυτό βλέπεις σήμερα ανθρώπους που τα έχουν όλα και μέσα τους είναι διαλυμένοι.

Έχουν σπίτια, χρήματα, ανέσεις, ταξίδια, ανθρώπους γύρω τους, και όμως δεν μπορούν να κοιμηθούν ειρηνικά.

Γιατί η ψυχή δεν αναπαύεται ούτε με τα χρήματα ούτε με τις διασκεδάσεις ούτε με τα κοσμικά χειροκροτήματα· αναπαύεται μόνο κοντά στον Θεό.

Όσο απομακρύνεται ο άνθρωπος από τον Θεό, τόσο αγριεύει.

Γίνεται νευρικός, θυμωμένος, σκληρός.

Και ύστερα λέει ότι φταίει η κοινωνία.

Μα η κοινωνία από τι φτιάχνεται; Από καρδιές φτιάχνεται.

Άμα οι καρδιές αρρωστήσουν, αρρωσταίνει και η κοινωνία.

Με πονά πολύ αυτό που γίνεται σήμερα με το κοσμικό πνεύμα.

Μπήκε παντού.

Οι άνθρωποι έμαθαν να ζουν μόνο εξωτερικά.

Να φαίνονται, να προβάλλονται, να μιλούν, να σχολιάζουν, να κατακρίνουν.

Πολύς θόρυβος.

Και όσο μεγαλώνει ο θόρυβος, τόσο φεύγει η Χάρις του Θεού.

Γιατί ο Θεός αγαπά την απλότητα και την ησυχία.

Σήμερα όμως ο άλλος φοβάται να μείνει μόνος του πέντε λεπτά χωρίς θόρυβο.

Αμέσως πιάνει μια συσκευή, ανοίγει κάτι, κοιτάζει κάτι, ακούει κάτι.

Δεν αντέχει να δει την ψυχή του.

Και έτσι ο διάβολος βρήκε μεγάλο χωράφι.

Δεν χρειάζεται τώρα να πολεμήσει τους ανθρώπους με μεγάλα πράγματα.

Τους κρατά συνέχεια σκορπισμένους.

Να μη μπορούν να ησυχάσουν, να σκεφτούν, να μετανοήσουν.

Γι’ αυτό βλέπεις και τόση απελπισία στους νέους.

Έχουν πληροφορίες πολλές, αλλά νόημα δεν έχουν.

Έχουν γνωριμίες πολλές, αλλά αγάπη αληθινή δεν έχουν.

Έχουν ελευθερίες πολλές, αλλά μέσα τους είναι σκλάβοι στα πάθη, στις ανασφάλειες, στις επιθυμίες.

Και όσο πιο πολύ ο άνθρωπος λατρεύει τον εαυτό του, τόσο πιο άδειος γίνεται.

Παλιά ο άνθρωπος μπορεί να αμάρτανε, αλλά είχε φιλότιμο.

Έκανε κάτι κακό και δεν μπορούσε να κοιμηθεί.

Τώρα άλλαξαν τα πράγματα.

Σήμερα η αμαρτία έγινε τρόπος ζωής και η μετάνοια έγινε ντροπή.

Λένε οι άνθρωποι «να μην αισθανόμαστε ενοχές». Μα άλλο οι αρρωστημένες ενοχές και άλλο η συνείδηση.

Η συνείδηση είναι δώρο του Θεού.

Άμα πάψει να ελέγχει τον άνθρωπο, τότε γίνεται επικίνδυνος.

Σήμερα βλέπεις ανθρώπους να αδικούν, να διαλύουν οικογένειες, να προδίδουν, να ψεύδονται, να εκμεταλλεύονται τον πόνο του άλλου, και να αισθάνονται και δικαιωμένοι.

Αυτό είναι φοβερό.

Γιατί όταν ο άνθρωπος δικαιολογεί την πτώση του, δεν αφήνει χώρο να μπει η μετάνοια.

Και τότε αρχίζει μέσα του μία κόλαση.

Εξωτερικά μπορεί να γελά, αλλά μέσα του δεν αναπαύεται.

Η ψυχή δεν ξεγελιέται. Ο Θεός έβαλε μέσα μας ένα πνευματικό αισθητήριο.

Όσο κι αν το σκεπάσει κανείς, κάποια στιγμή φωνάζει.

Και βλέπω σήμερα και μία μεγάλη σκληρότητα.

Έγιναν οι καρδιές σιδερένιες.

Ο άλλος ακούει για δυστύχημα, για αρρώστια, για πόλεμο, για φτώχεια, και το ξεχνά σε πέντε λεπτά.

Όλα περνούν σαν εικόνες.

Δεν συμμετέχει ο άνθρωπος με πόνο στον πόνο του άλλου.

Και όταν χαθεί αυτό, χάνεται η ανθρωπιά.

Γιατί ο άνθρωπος είναι άνθρωπος όταν πονά για τον άλλον.

Αν δεν πονά, γίνεται μηχανή.

Γι’ αυτό και ο κόσμος σήμερα, ενώ έχει τόση τεχνολογία, έγινε πιο απάνθρωπος.

Μπορεί να μιλούν άνθρωποι από τις άκρες της γης, αλλά δεν μπορούν να μιλήσουν αληθινά μέσα στο ίδιο σπίτι.

Κάθονται οικογένειες μαζί και είναι όλοι μόνοι.

Αυτό είναι μεγάλη φτώχεια.

Πνευματική φτώχεια.

Και μέσα στην Εκκλησία χρειάζεται πολλή προσοχή.

Γιατί ο πειρασμός σήμερα δεν έρχεται μόνο απ’ έξω.

Μπαίνει και μέσα στην εκκλησιαστική ζωή με τρόπο λεπτό.

Μπορεί να φορά και ράσο ακόμη.

Μπήκε πολύ κοσμικό φρόνημα.

Πολύ ανθρώπινο πνεύμα.

Πολύ ενδιαφέρον για τις θέσεις, τις γνώμες, τις δημόσιες εικόνες, τις φιλοδοξίες.

Αλλά η Εκκλησία δεν είναι ανθρώπινο ίδρυμα για να δουλεύει με κοσμικούς τρόπους. Η Εκκλησία ζει με την Χάρη του Θεού.

Και η Χάρη δεν μένει εκεί όπου υπάρχει υπερηφάνεια, κατάκριση και κοσμικότητα.

Με πονά όταν βλέπω ανθρώπους της Εκκλησίας να μιλούν πολύ για όλα και λίγο για μετάνοια.

Να ασχολούνται με τα εξωτερικά και να ξεχνούν την ψυχή.

Άμα ο παπάς δεν έχει πόνο για τον άνθρωπο, πώς θα τον αναπαύσει; Άμα ο χριστιανός πηγαίνει στην Εκκλησία μόνο από συνήθεια, πώς θα αλλάξει; Δεν σώζει ούτε το ράσο ούτε το κερί ούτε οι μεγάλες κουβέντες.

Σώζει η ταπείνωση, η εξομολόγηση, το δάκρυ, το φιλότιμο.

Βλέπω και κάτι άλλο που με στενοχωρεί πολύ.

Οι άνθρωποι έχασαν τον σεβασμό.

Μιλούν για όλα με ευκολία.

Κρίνουν τους πάντες. Την Εκκλησία, τους ιερείς, τους γονείς, τους αγίους, ακόμη και τον ίδιο τον Θεό.

Μπήκε μία αναίδεια στον κόσμο.

Και αυτή η αναίδεια διώχνει την Χάρη.

Ο ταπεινός άνθρωπος, ακόμη κι αν δεν ξέρει πολλά, έχει μέσα του ειρήνη.

Ο υπερήφανος, ακόμη κι αν μιλά όλη μέρα για πνευματικά, βασανίζεται.

Γιατί ο Θεός αναπαύεται στην απλότητα.

Σήμερα όμως οι άνθρωποι αγαπούν περισσότερο να φαίνονται έξυπνοι παρά καθαροί.

Να νικούν στις συζητήσεις παρά να νικούν τα πάθη τους.

Και έτσι χάθηκε η ειρήνη.

Παιδιά μου, να προσέξετε πολύ τους νέους.

Οι νέοι σήμερα δεν είναι κακοί.

Είναι πληγωμένοι.

Μεγάλωσαν μέσα σε έναν κόσμο χωρίς παραδείγματα.

Βλέπουν υποκρισία, ψέμα, οικογένειες διαλυμένες, ανθρώπους κουρασμένους και απελπισμένους.

Και ύστερα ζητάμε από τα παιδιά να έχουν δύναμη.

Πώς να έχουν; Δεν βοηθούμε τα παιδιά με τα λόγια μόνο.

Τα βοηθούμε με το παράδειγμα.

Άμα το παιδί δει πατέρα που προσεύχεται, μάνα με καλοσύνη, σπίτι με ειρήνη, θα κρατήσει μέσα του κάτι καθαρό.

Σήμερα όμως πολλοί γονείς δίνουν στα παιδιά τα πάντα εκτός από Χριστό.

Και ύστερα απορούν γιατί τα παιδιά χάνονται.

Η ψυχή του νέου διψά για αλήθεια.

Θέλει κάτι καθαρό, κάτι τίμιο, κάτι που να μην είναι ψεύτικο.

Και τώρα που έρχονται δύσκολα χρόνια, μη φοβάστε τόσο αυτά που θα συμβούν απ’ έξω.

Να φοβάστε μήπως αδειάσει η ψυχή από την Χάρη του Θεού.

Αυτό είναι η μεγαλύτερη συμφορά.

Όταν φύγει η Χάρη, τότε όλα βαραίνουν.

Οι άνθρωποι δεν αντέχουν ούτε τον εαυτό τους.

Γι’ αυτό να κρατήσετε λίγη προσευχή.

Λίγη απλότητα.

Να λέτε «δόξα τω Θεώ». Να μη γογγύζετε.

Να μην κατακρίνετε.

Να μη χαίρεστε με το κακό του άλλου.

Να κάνετε λίγο πνευματικό αγώνα ήσυχα, χωρίς επίδειξη. Ο Θεός βλέπει.

Και ξέρετε τι κρατά ακόμη τον κόσμο; Κάποιες μανάδες που προσεύχονται τη νύχτα.

Κάποιοι παππούδες που έχουν καθαρή καρδιά.

Κάποιοι μοναχοί που κάνουν κομποσχοίνι με πόνο για τον κόσμο.

Αυτοί κρατούν ακόμη τον κόσμο όρθιο.

Μην απελπίζεστε όμως. Ο Χριστός δεν θα εγκαταλείψει τον κόσμο.

Θα αφήσει ο Θεός να φανεί λίγο η σαπίλα, για να συνέλθει ο άνθρωπος.

Γιατί πολλές φορές μέσα στην άνεση ξεχνά τον Θεό, ενώ μέσα στον πόνο ξυπνά.

Και θα δείτε ότι από εκεί που δεν το περιμένουμε, θα βγουν ψυχές καλές, ψυχές με φιλότιμο, ψυχές που θα αγαπήσουν αληθινά τον Χριστό. Ο Θεός εργάζεται σιωπηλά.

Εμείς να κοιτάμε τον εαυτό μας και όχι τι κάνουν οι άλλοι.

Αν διορθώσει ο καθένας λίγο τον εαυτό του, διορθώνεται ο κόσμος.

Από εμάς αρχίζουν όλα.

Από την καρδιά.

Εκεί γίνεται ο πόλεμος.

Εκεί νικά ή χάνει ο άνθρωπος.

Και όποιος κρατήσει ταπείνωση, μετάνοια και εμπιστοσύνη στον Θεό, αυτός, ακόμη και μέσα στην μεγαλύτερη σύγχυση, θα έχει μέσα του Πάσχα. Manos Lambrakis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους