Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα ήταν η μέρα που το σώμα μου είπε: "ΩΠΑ". Όταν μια εβδομάδα τώρα είσαι "μισόάρρωστη", (ξέρεις αυτό το συνάχι, το κλάμα των ματιών και η ατονία), αλλά συνεχίζεις ακάθεκτη σε όλα και ΑΛΛΑ ΤΟΣΑ και όταν δεν καταλαβαίνεις από όρια, θα τα βάλει το σώμα σου ΜΟΝΟ ΤΟΥ.

Ξύπνησα λοιπόν με φοβερό πονοκέφαλο και να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Πραγματικά.

Σερνόμουν και ήταν ακριβώς όπως ακούγεται.

Επειδή όμως έχω μουλαρίσιο πείσμα - αυτό θα με σκοτώσει ή εξαιτίας αυτού ΚΑΠΟΙΟΣ θα με σκοτώσει🥴 - και είχα βάλει στο μυαλό μου σήμερα να κάνω την υπόλοιπη γενική και σίδερο, δεν έβρισκα τη λύση.

Ούτε καν μαγείρεμα δεν ένιωθα δυνατή να κάνω.

Οπότε έκανα αυτό που κάνω πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις.

Καταρχάς έβγαλα από την κατάψυξη και το ψυγείο ο'τι αποφάγια είχαμε.

Θα επιβιώσουν μια μέρα και με αποφάγια, δεν παθαίνουν τίποτα.

Μετά, ήρεμα και ωραία, ξεκίνησα να οργανώνω και να ξεσκαρτάρω τρία συρτάρια στην κουζίνα - ξέρεις από αυτές τις δουλειές που όλο αμελείς γιατί παίρνουν χρόνο και έχουν άλλα προτεραιότητα.

Τίποτα βαρύ και δύσκολο, συρτάρια που έχουν όλα αυτά που δεν έχουν αλλού να πάνε. (Σημειωματάρια, σελοτειπ, μικρόεργαλεία τέτοια πράγματα). Γιατί να το κάνω, θα μου πεις.

Γιατί να μην ξαπλώσω απλά, αφού έχω τη δυνατότητα, και να μην κάνω ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα.

Γιατί θα με φάνε οι ενοχές και οι τύψεις.

Για αυτό.

Δεν είναι λογικό, δεν είναι σωστό, έτσι όμως είμαι φτιαγμένη και το έχω πάρει απόφαση.

Έφτιαξα λοιπόν αυτά τα συρτάρια, και πήρα χαρά από το αποτέλεσμα.

Το μεσημέρι όμως ξάπλωσα. Και ΞΕΡΑΘΗΚΑ. Ύπνος ΜΕ πονοκέφαλο, να ακούω το σπίτι γύρω μου να ζει, (να τρώνε, να μιλάνε) και εγώ να ΜΗΝ μπορώ να ανοίξω τα μάτια μου.

Πριν μια ώρα κατάφερα να σηκωθώ.

Πήγα τον Σπίθα βόλτα, μάζεψα κουζίνα και μπάνιο. (Αυτά είναι τα δεδομένα που λες δεν έχω κάνει τίποτα εεε;). Τώρα, όσο έχει το εφηβάκι μάθημα και πριν πάω για δουλειά, έφτιαξα έναν γαλλικό, έκοψα με το χέρι λίγο τσουρέκι πάνω σε χαρτοπετσέτα - αρνούμαι να πλύνω και άλλο πιάτο - και βγήκα στο μπαλκόνι να σας τα πω και να τα βγάλω από μέσα μου. Γιατί; Διότι καταρχάς ΞΑΛΑΦΡΩΝΩ.

Έπειτα, θεωρώ πολύ σημαντικό στον ψηφιακό αυτό κόσμο να μιλάμε και πότε πότε και για τις αδυναμίες μας.

Δεν είμαστε κάθε μέρα και λεπτό σούπερ ηρωίδες.

ΚΑΙ μητέρες ΚΑΙ σύζυγοι ΚΑΙ φίλοι ΚΑΙ αθλούμενες ΚΑΙ προσεγμένες ΚΑΙ παιδιά των γονιών μας ΚΑΙ τόσοι και ΤΟΣΟΙ ρόλοι ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.

Κάποιες φορές είμαστε απλά ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Και δεν θα έπρεπε να νιώθουμε άσχημα για αυτό.

Αν και εσύ λοιπόν βασανίζεσαι από ενοχές και τελειομανία σαν εμένα, βρες τις δύσκολες μέρες έναν πιο ήπιο τρόπο να το αντιμετωπίσεις.

Αλλιώς ξέρεις κάτι; Μην το αντιμετωπίσεις.

Φτιάξε τον καφέ από το πρωί.

Φάε το τσουρέκι και απόλαυσε απλά τον χρόνο να κυλά.

Άλλωστε, όπως πολύ σοφά είχε γράψει η αγαπημένη μου Μάργκαρετ Μίτσελ: "Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα". #ΟιΜικρεςΜεγαλεςΣτιγμεςΜας2026 #selfcare #selfmotivation

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους