Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο 54χρονος και η γυναίκα του ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ ΤΟΝ ΦΙΛΟ του γιου τους για ΕΚΔΙΚΗΣΗ.

Τι συμβαίνει στην ΨΥΧΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ; Πριν από τρία χρόνια, ένα τραγικό τροχαίο δυστύχημα κόστισε τη ζωή σε έναν νέο άνθρωπο.

Ένας άλλος νέος - μόλις 18 ετών τότε- επέζησε.

Και από εκείνη τη στιγμή, αντί το πένθος των γονιών του 17χρονου που σκοτώθηκε να περάσει μέσα από τον πόνο, τη θεραπεία, τη στήριξη ή την αποδοχή… φαίνεται πως μετατράπηκε σε εμμονή, παρενόχληση, απειλές και τελικά βία.

Τώρα, και εκείνος ο επιζών του τροχαίου είναι ΝΕΚΡΟΣ. με 6 ΣΦΑΙΡΕΣ από το χέρι του πατέρα του φίλου του.

Δολοφονημένος στα 21 του. ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ & ΨΥΧΙΣΜΟΣ Υπάρχει κάτι βαθιά τρομακτικό στο να αρνείται κάποιος την πραγματικότητα τόσο ολοκληρωτικά, ώστε να αποφασίζει πως ένας άλλος άνθρωπος πρέπει να συνεχίσει να πληρώνει αιώνια για τον πόνο του.

Γιατί αυτή είναι η αλήθεια που κανείς δεν θέλει να πει δυνατά: Καμία ΕΚΔΙΚΗΣΗ δεν φέρνει πίσω ένα παιδί. Κανένα ΜΙΣΟΣ δεν αλλάζει το παρελθόν. Καμία ΤΙΜΩΡΙΑ δεν ξαναγράφει την πραγματικότητα.

Κάποια στιγμή, κάθε άνθρωπος που πενθεί έρχεται αντιμέτωπος με τη δυσκολότερη ψυχολογική μάχη: την ΑΠΟΔΟΧΗ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ.

Όχι να το εγκρίνει.

Όχι να του αρέσει.

Όχι να προσποιηθεί ότι είναι δίκαιο.

Να το αποδεχτεί.

Και υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο: «Αυτό είναι αφόρητο» και στο: «Αυτό δεν έπρεπε να συμβεί, άρα κάποιος πρέπει να πληρώνει για πάντα.» Όσο περισσότερο ένας άνθρωπος κρατιέται από τη φαντασίωση ότι η πραγματικότητα θα έπρεπε να είναι διαφορετική, τόσο περισσότερο παρατείνει το ίδιο του το μαρτύριο -και το μαρτύριο όσων βρίσκονται γύρω του.

Όπως έγραψε ο ποιητής Ρουμί : «Μην αντιστέκεσαι στις αλλαγές που έρχονται στη ζωή σου.

Άφησε τη ζωή να περάσει μέσα από εσένα.» Αλλά κάποιοι άνθρωποι αρνούνται.

Κάποιοι αποφασίζουν ότι ο πόνος τους τούς δίνει το δικαίωμα να καταστρέψουν μια άλλη ζωή.

Και εδώ βρίσκεται μία ακόμη δύσκολη και πικρή αλήθεια: οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν τρομακτικά πράγματα ενώ πιστεύουν απόλυτα ότι έχουν δίκιο.

Πρώην ανακριτές, ψυχολόγοι, ειδικοί στις εγκληματικές συμπεριφορές λένε όλοι το ίδιο πράγμα: Οι άνθρωποι που διαπράττουν φρικτά εγκλήματα σχεδόν ποτέ δεν βλέπουν τον εαυτό τους ως «κακό». ✅Εκλογικεύουν. ✅Δικαιολογούν. ✅Χτίζουν ιστορίες μέσα στο μυαλό τους όπου η εκδίκηση μετατρέπεται σε «δικαιοσύνη». «Δεν είχα άλλη επιλογή.» «Το άξιζε.» «Μου κατέστρεψε τη ζωή.» «Προστάτευα την οικογένειά μου.» Ο άνθρωπος μπορεί να πουλήσει σχεδόν τα πάντα στον ίδιο του τον εαυτό όταν το συναίσθημα είναι αρκετά δυνατό.

Αυτό όμως δεν μετατρέπει τη συναισθηματική αντίδραση σε δικαιοσύνη.

Κάνει αυτόν τον άνθρωπο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ.

Γιατί το πένθος χωρίς αποδοχή μπορεί να μετατραπεί σε οργή.

Και η οργή χωρίς όρια μπορεί να μετατραπεί σε αγριότητα.

Ένας 21χρονος επέζησε από μια τραγωδία.

Και αντί να του επιτραπεί να ζήσει με το τραύμα, τις ενοχές και τα ψυχικά σημάδια που κουβαλά ήδη ένας άνθρωπος που επιβίωσε από θανατηφόρο τροχαίο, φαίνεται πως πέρασε χρόνια κυνηγημένος από το πένθος άλλων ανθρώπων. Απειλές. Παρενοχλήσεις. Κατηγορίες. Καταδίωξη.

Μέχρι που τελικά, μια τραγωδία δημιούργησε άλλη μία τραγωδία.

Και τώρα υπάρχουν δύο νεκροί γιοι αντί για έναν.

Αυτό δεν ήταν επούλωση.

Δεν ήταν δικαιοσύνη.

Ήταν άλυτος πόνος που μετατράπηκε σε καταστροφή.

Η ζωή μερικές φορές είναι σκληρή.

Ο πόνος πολλές φορές είναι άδικος.

Η απώλεια αλλάζει τους ανθρώπους για πάντα.

Αλλά η άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας δεν εξαφανίζει τον πόνο.

Τον πολλαπλασιάζει.

Εσύ τι πιστεύεις; Μπορεί ποτέ η εκδίκηση να φέρει πραγματική ανακούφιση… ή απλώς δημιουργεί περισσότερο πόνο; ΜΟΙΡΑΣΟΥ το αν σου άρεσε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους