Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε μέρα παρουσιάζουμε και μια έκδοσή μας. Το 2021 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Σπύρου Στάβερη «Δεν υπάρχει τίποτα πίσω από μια φωτογραφία». Ο Στάβερης μας προσκαλεί να δούμε μαζί του, να παρατηρήσουμε αυτό που παρατηρεί, να σκεφτούμε γιατί βρέθηκε το συγκεκριμένο πρόσωπο στο κέντρο του κάδρου. Ελένη Παπαργυρίου, Εφημερίδα των Συντακτών Το βιβλίο του «Δεν υπάρχει τίποτα πίσω από μια φωτογραφία», είναι ένα ταξίδι στον χρόνο από το Παρίσι προς την Αθήνα και αντίστροφα.

Με μικρά κείμενα σκέψεων, εντυπώσεων, σύντομες στιχομυθίες με πρόσωπα που στη συνέχεια κοίταξαν τον φακό του για όσο διάστημα εκείνος χρειάστηκε να κάνει το πορτρέτο τους. «Το θέμα της φωτογένειας δεν το έχω πολυερευνήσει.

Πιστεύω όμως πως καθένας μπορεί να βγει “ωραία”, ανάλογα με το φως, τη διάθεση της στιγμής και τη σχέση που δημιουργείται με τον φωτογράφο», σημειώνει ο Σπύρος Στάβερης δίπλα σε μια φωτογραφία του με ένα στιγμιότυπο στη στάση των λεωφορείων κάπου στο Παρίσι.

Εκείνος που με έναν διακριτικό τρόπο έκανε την ακτινογραφία της αστικής μελαγχολίας, φωτογραφίζοντας το πλήθος σε δρόμους ή την απουσία σε κλειστούς χώρους.

Και με αυτό το βιβλίο, στο οποίο ο τίτλος προκαλεί τον αναγνώστη του να υποστηρίξει το αντίθετο, ο Στάβερης εξασκεί τη μεθοδολογική προσέγγιση του ιστορικού ερευνητή, από την εποχή των σπουδών του στο Παρίσι, του πλάνητα φωτογράφου που βοτανολογεί την άσφαλτο στους δρόμους των μητροπόλεων, αλλά και του συγγραφέα. Έφη Φαλίδα, Νέα Τα κείμενα που συνοδεύουν κάθε φωτογραφία είναι το ξεκίνημα μια ιστορίας με άγνωστο τέλος.

Η ασπρόμαυρη εικόνα που βλέπει ο αναγνώστης του δίνει το δικαίωμα να φανταστεί, να αυθαιρετήσει, να αισθανθεί όπως θέλει, να υποθέσει ότι απευθύνεται μόνο σε αυτόν.

Στις σελίδες του βιβλίου εντοπίζουμε ταχύτητα, ενέργεια, σοκ και πολλές αθέατες διαδρομές.

Ναι, δεν υπάρχει τίποτα πίσω από μια φωτογραφία.

Όλα είναι μπροστά μας, όλα είναι εδώ και τώρα και συ το μόνο που έχεις κάνεις είναι να κοιτάξεις μπροστά. Ο Στάβερης δημιούργησε κάτι προσωπικό και ιδιαίτερα συλλογικό.

Το δικό του γίνεται και δικό μας. Αλέξανδρος Στεργιόπουλος, Το Περιοδικό Ο Στάβερης δεν σταματά στην αφήγηση της ιστορίας πίσω από τη φωτογραφία.

Τον ενδιαφέρει πολύ η σχέση του φωτογράφου με τη στιγμή που εκείνος αποτυπώνει.

Παράλληλα με τις ιστορίες, ξεδιπλώνει μπροστά μας τις προσωπικές του διαδρομές, τα εναύσματα, τους δισταγμούς, τις ανασφάλειες, τις επιθυμίες, τις εμμονές, τα όνειρα, τις απαγορεύσεις, των χώρο του, τον χρόνο του, την οπτική του.

Οι μικρές αυτές συνθέσεις εικόνας και λόγου μάς οδηγούν σε μια όλο και βαθύτερη αποκάλυψη του φωτογράφου ως ατόμου και λειτουργούν ως ένα είδος αυτοβιογραφίας. Θεώνη Σκαλέρη, The Art Newspaper Η γλαφυρότητα των λήψεων του Στάβερη, το ασυνήθιστο και μάλλον ρηξικέλευθο ταλέντο του στην παρατήρηση, συνταιριάζεται εδώ με τις προσωπικές του σκέψεις, τις ομολογίες του, με τις αναμνήσεις και τα δικά του γεγονότα.

Αντιλαμβανόμαστε πολύ βαθύτερα ποιος είναι ο περιπλανώμενος και ρομαντικός κινητήρας πίσω από τον φακό, τι τον οδηγεί σε μια απρόσμενη, άγνωστη στροφή του δρόμου, στη συμπαθή παρακολούθηση των διαδρομών του έτερου περιπλανώμενου, στην προσέγγιση ενός νέου θέματος όχι απλώς με τους τρίποδες και τα εξαρτήματα της τεχνικής, αλλά και με τη βούληση και αγωνία της καρδιάς. Σάββας Κοκκινίδης, Χάρτης *** Το κείμενο του οπισθοφύλλου: Τι υπάρχει πίσω από μια φωτογραφία; Κάποιες φορές τίποτα, κάποιες φορές μια περιπέτεια, μια ιστορία που μόνο ο φωτογράφος γνωρίζει.

Από μόνη της, η φωτογραφία υπενθυμίζει μια συνθήκη, μια τοπογραφία, μια διάθεση, ίσως και μια έξαψη, αλλά δεν μαρτυράει τα κρυφά της ελατήρια.

Αν κάποτε αυτά φανερωθούν μέσα από σημειώσεις και παλιά τετράδια, θα είναι είτε από απερισκεψία, είτε επειδή η αντιστοιχία φωτογραφίας και συγκεκριμένων περιστάσεων, επιθυμιών, παρορμήσεων, θα αποσκοπεί να αποκαταστήσει πληρέστερα την εικόνα. *** Ο Σπύρος Στάβερης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Σπούδασε Ιστορία στο Παρίσι.

Από το 1989 εργάστηκε ως φωτογράφος στον ελληνικό και τον ξένο περιοδικό Τύπο.

Συνεργάστηκε στον κατάλογο της έκθεσης The Aegean Archipelagos, an Aquatic Metacity της ελληνικής συμμετοχής στην Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας (2006). Παρουσίασε μια ατομική έκθεση στην γκαλερί «Elika» (2011) και μια αναδρομική στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (2011). Επιμελήθηκε την έκθεση «Το οικογενειακό άλμπουμ του ’80» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (2016). Σε συνεργασία με τον Ευθύμη Φιλίππου, έχει δημοσιεύσει το βιβλίο Όταν, όταν (ΜΝΡ, 2017). Σήμερα συνεργάζεται με το περιοδικό Lifo και είναι μέλος της ομάδας «Depression Era».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους