Κάποιοι άνθρωποι μοιάζουν να γεννήθηκαν λίγο έξω από τη ζωή. Όχι απέναντί της, όχι εχθρικά, αλλά σε μια μικρή απόσταση από το κέντρο της, σαν να μην τους δόθηκε ποτέ εκείνη η αυτονόητη άνεση με την...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν να έφτασαν στον κόσμο χωρίς εγχειρίδιο χρήσης, χωρίς εκείνη τη φυσική ευκολία της συμμετοχής.

Κοιτούν, ακούν, καταλαβαίνουν, συχνά περισσότερο απ’ όσο αντέχεται, αλλά κάτι μέσα τους αργεί να συγκατατεθεί.

Κάτι παραμένει όρθιο, άγρυπνο, αμετακίνητο, σαν φρουρός μπροστά σε μια πόρτα που δεν άνοιξε ποτέ εντελώς.

Δεν είναι άνθρωποι αδύναμοι.

Το αντίθετο.

Η ευαισθησία τους δεν είναι αδυναμία, είναι αντοχή σε υψηλή τάση.

Έχουν μάθει να ζουν με εντάσεις που άλλοι θα έσπευδαν να ονομάσουν πρόβλημα, επειδή δεν θα άντεχαν να τις κοιτάξουν κατάματα.

Μέσα τους δεν υπάρχει απλώς θλίψη, υπάρχει ένα είδος άγριας διαύγειας.

Βλέπουν τις ρωγμές των πραγμάτων, τη σκιά πίσω από τις χειρονομίες, την απώλεια που φωλιάζει ακόμη και μέσα στην ευτυχία.

Και επειδή βλέπουν, δεν μπορούν να είναι ανέμελοι με τον τρόπο των άλλων.

Δεν μπορούν να προσποιηθούν ότι η ζωή είναι ελαφριά όταν τη νιώθουν να περνά από μέσα τους σαν σκοτεινό ποτάμι.

Κουβαλούν μια μυστική κόπωση, αλλά δεν τη διαφημίζουν.

Δεν απλώνουν το βάρος τους μπροστά στους άλλους σαν παράπονο.

Το διπλώνουν προσεκτικά μέσα τους, το κρατούν με αξιοπρέπεια, σχεδόν με πείσμα.

Υπάρχουν στιγμές που μοιάζουν απόμακροι, ψυχροί, απροσπέλαστοι κι όμως, συχνά αυτό που οι άλλοι ονομάζουν απόσταση είναι ο τρόπος τους να μη διαλυθούν.

Δεν αποσύρονται επειδή δεν αγαπούν.

Αποσύρονται επειδή ό,τι αγαπούν το παίρνουν βαθιά, επικίνδυνα βαθιά, εκεί όπου κάθε δεσμός γίνεται και πληγή, κάθε επιθυμία γίνεται και κίνδυνος απώλειας.

Και έτσι φτιάχνουν μέσα τους έναν τόπο.

Έναν τόπο αυστηρό, σιωπηλό, όχι πάντα φιλόξενο, αλλά δικό τους.

Εκεί καταφεύγουν όχι για να κρυφτούν από τη ζωή, αλλά για να μπορέσουν να την αντέξουν.

Εκεί βάζουν σε τάξη το χάος τους, όχι για να το εξαφανίσουν, αλλά για να μην τους καταπιεί.

Εκεί μετατρέπουν την ασφυξία σε ρυθμό, τη σιωπή σε σχήμα, την αγωνία σε μια παράξενη, σχεδόν ιερή επιμονή.

Δεν ζητούν από κανέναν να τους σώσει.

Δεν προσφέρουν εύκολα το τραύμα τους σαν πρόσκληση.

Έχουν περηφάνια.

Μια περηφάνια δύσκολη, παλιά, ακριβοπληρωμένη.

Την περηφάνια εκείνων που έμαθαν να στέκονται μόνοι όταν μέσα τους όλα έγερναν.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητούν οίκτο.

Ο οίκτος τους προσβάλλει.

Δεν ζητούν να τους εξηγήσει κανείς, γιατί κάθε εξήγηση που μικραίνει το μυστήριο της ύπαρξής τους μοιάζει με βία.

Δεν ζητούν να γίνουν πιο εύκολοι, πιο φωτεινοί, πιο βολικοί για το βλέμμα των άλλων.

Ζητούν, ίσως, μόνο το δικαίωμα να υπάρχουν χωρίς να απολογούνται για το σκοτάδι που τους κατοικεί.

Να μη βαφτιστεί η σιωπή τους έλλειμμα, η απόστασή τους αλαζονεία, η μοναχικότητά τους αποτυχία.

Γιατί υπάρχουν ψυχές που δεν γονατίζουν μπροστά στη ζωή, στέκονται απέναντί της με το πρόσωπο κουρασμένο αλλά ακέραιο, και της λένε: θα σε αντέξω, αλλά δεν θα σου μοιάσω.

Κι αν κάποτε συγκινούν, δεν είναι επειδή ζητούν να τους πλησιάσουμε.

Είναι επειδή, χωρίς να το ζητούν, μας αποκαλύπτουν κάτι από το βάθος του ανθρώπου.

Μας θυμίζουν ότι η ύπαρξη δεν είναι πάντα άνοιγμα, καμιά φορά είναι περίκλειστος αγώνας.

Ότι η αξιοπρέπεια δεν κατοικεί μόνο στο φως, αλλά και στον τρόπο που κάποιος περνά μέσα από τη νύχτα χωρίς να πουλήσει την ψυχή του για λίγη ευκολία.

Ότι υπάρχουν ζωές που δεν ανθίζουν θορυβωδώς, αλλά επιμένουν υπόγεια, με ρίζες βαθιές, με έναν παλμό αθέατο, σχεδόν μυστικό.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η τρυφερότητά τους: όχι στο να μαλακώσουν, όχι στο να παραδοθούν, όχι στο να γίνουν επιτέλους απλοί.

Αλλά στο ότι συνεχίζουν.

Με το βάρος τους.

Με την αντίφασή τους.

Με εκείνη τη σκοτεινή φωτιά που δεν τους αφήνει ούτε να σωπάσουν εντελώς ούτε να ανήκουν ολοκληρωτικά.

Συνεχίζουν όχι επειδή βρήκαν τη λύση, αλλά επειδή έμαθαν να περπατούν χωρίς λύση. Και αυτό, με έναν τρόπο βαθύ, ανεξήγητο, σχεδόν συγκλονιστικό, είναι μια μορφή μεγαλείου. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους