Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε οι γονείς μου ήταν στο σπίτι τους κι εγώ μέσα σε αυτό το σπίτι ένιωθα πως είχα όλο τον κόσμο.

Κάποτε ήμασταν μια οικογένεια.

Κάποτε όλα αυτά έμοιαζαν δεδομένα.

Και τώρα… έγιναν μια κορνίζα.

Ήταν οι φωνές μέσα στο σπίτι, το γέλιο του πατέρα μου, η αγκαλιά της μάνας μου.

Κάποτε πίναμε καφέ μαζί, κάναμε όνειρα, κλαίγαμε και μετά γελούσαμε.

Κάποτε νόμιζα πως αυτοί οι άνθρωποι θα υπάρχουν για πάντα.

Και όμως… πέρασαν ήδη 13 χρόνια μακριά τους.

Χρόνια που έγιναν απουσία, σιωπή, μια κορνίζα πάνω σε ένα έπιπλο.

Και ίσως γι’ αυτό πονάω όταν βλέπω ανθρώπους να θεωρούν δεδομένους τους γονείς τους.

Γιατί κανείς δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει το «μαζί». Κανείς δεν ξέρει αν θα προλάβει τα βαθιά γεράματα, άλλη μια αγκαλιά, άλλη μια κουβέντα, έναν τελευταίο καφέ.

Και τώρα… έγιναν μια κορνίζα.

Μια φωτογραφία που κοιτάζω κάθε μέρα και μου θυμίζει πόσο γρήγορα περνάει η ζωή.

Και αναρωτιέμαι… Τι έχουμε πάθει σαν άνθρωποι; Πότε οι γονείς έγιναν βάρος; Πότε η οικογένεια έγινε υποχρέωση; Πότε έγινε φυσιολογικό να τσακώνονται άνθρωποι επειδή κάποιος στάθηκε δίπλα στη μάνα του, επειδή την πήγε στο νοσοκομείο, επειδή δεν την άφησε μόνη της; Και σοκάρομαι.

Πότε έγινε λάθος η αγάπη; Πότε έγινε βάρος ο γονιός; Τι εποχή είναι αυτή που ζούμε; Έχουμε χάσει την ψυχή μας.

Τρέχουμε πίσω από το χρήμα, την εικόνα, την ηδονή, την επίδειξη και αφήσαμε πίσω ό,τι είχε πραγματική αξία.

Την οικογένεια.

Τον σεβασμό.

Την ανθρωπιά.

Την αγκαλιά.

Γι’ αυτό δεν καταλαβαίνω αυτό το μίσος, αυτή τη σκληρότητα, αυτή τη μάχη μεταξύ μας.

Δεν καταλαβαίνω γιατί χάσαμε τον σεβασμό.

Γιατί οι οικογένειες διαλύονται τόσο εύκολα.

Γιατί ντρεπόμαστε να αγαπήσουμε, να συγχωρέσουμε, να σταθούμε δίπλα στους ανθρώπους μας.

Τι έχουμε πάθει; Και ναι… θα το πω. Οι γυναίκες έχουν αλλάξει πολύ.

Χάσαμε κάτι πολύ σημαντικό στην πορεία.

Τη γλυκύτητα.

Τη ζεστασιά.

Την τρυφερότητα.

Τη δύναμη που έχει μια αληθινή γυναίκα όταν ενώνει και δεν διαλύει.

Δεν είναι δύναμη να γίνεσαι σκληρός άνθρωπος.

Δεν είναι πρόοδος να κόβεις τους δεσμούς σου.

Δεν είναι μαγκιά να διώχνεις την οικογένεια από τη ζωή σου.

Ξεχάσαμε τη θηλυκή μας ενέργεια.

Και νομίζουμε πως δύναμη είναι να γίνουμε ψυχρές, ανταγωνιστικές, να λειτουργούμε σαν να μην έχουμε ανάγκη κανέναν.

Μα αυτή δεν είναι εξέλιξη.

Αυτό είναι μοναξιά.

Και το πιο λυπηρό ξέρετε ποιο είναι; Ότι έρχεται μια στιγμή που θα ψάχνεις άνθρωπο και δεν θα βρίσκεις.

Θα ψάχνεις μια αληθινή αγκαλιά, έναν άνθρωπο να σε ακούσει, να σε νιώσει, να σε αγαπήσει πραγματικά… και γύρω σου θα υπάρχουν μόνο άνθρωποι κουρασμένοι, παγωμένοι, χαμένοι μέσα στον εγωισμό και στην εικόνα τους.

Και αναρωτιέμαι… Δεν σας πληγώνει τόση μοναξιά; Δεν σας τρομάζει που χάνεται η ανθρωπιά; Δεν σας λείπει η αλήθεια, η ζεστασιά, το «είμαι εδώ για σένα»; Γιατί είναι πολύ πιο όμορφο να είσαι θηλυκή.

Να είσαι γλυκιά.

Να αγαπάς.

Να ενώνεις.

Να έχεις φως μέσα σου και όχι θυμό.

Και φυσικά έχουν αλλάξει και οι άντρες.

Όλοι αλλάξαμε.

Αλλά δεν γίνεται να συνεχίσουμε έτσι.

Γιατί στο τέλος όλοι θα γίνουμε μια φωτογραφία σε μια κορνίζα. Όλοι.

Κανείς δεν μένει εδώ για πάντα.

Και τότε θα μείνουν μόνο οι πράξεις μας.

Αν αγαπήσαμε.

Αν σταθήκαμε δίπλα στους ανθρώπους μας.

Αν δώσαμε αγκαλιά ή πληγές.

Εγώ σήμερα κοιτάζω μια κορνίζα.

Δύο ανθρώπους που δεν είναι πια εδώ.

Και ξέρετε κάτι; Πονάει η απουσία τους κάθε μέρα.

Όμως μέσα μου έχω γαλήνη.

Γιατί ήμουν δίπλα τους.

Στις χαρές, στις αρρώστιες, στις δύσκολες στιγμές.

Δεν τους άφησα ποτέ μόνους.

Και αυτό είναι ευλογία.

Στέλνω την αγάπη μου σε όλους όσοι τη χρειάζονται.❤️ Μακάρι να ξαναγίνουμε άνθρωποι που δίνουν δύναμη ο ένας στον άλλον.🙏 Να αγαπάμε πιο αληθινά, να αγκαλιάζουμε πιο δυνατά και να θυμόμαστε πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα.✨✨✨ Ούτε εμείς……🫶🏻

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους