Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λοιπόν, έχει περάσει για τα καλά ένα 12ωρο από το χθεσινό χτυποκάρδι στο ΟΑΚΑ και πάμε να μιλήσουμε για μπάσκετ.

Γιατί, κατανοώ να γίνεται πάντα σούσουρο για την διαιτησία αλλά δεν κατανοώ γιατί πρέπει να την χρησιμοποιούμε ως ένα μανδύα για να καλύπτουμε οποιαδήποτε άλλη κουβέντα και να μην μιλάμε για το ίδιο το παιχνίδι, τις αποφάσεις των προπονητών και τις τακτικές που είδαμε.

Ειδικά όταν είδαμε ένα τέτοιο παιχνίδι, μια τέτοια ΜΑΤΣΑΡΑ. Ο Παναθηναϊκός πήγε πολύ καλά τα παιχνίδια στην Βαλένθια αλλά στο ΟΑΚΑ άφησε την Βαλένθια να παίξει το μπάσκετ της.

Δηλαδή, στα δύο πρώτα παιχνίδια της σειράς, στο Ροτς Αρένα, οι αγώνες παίχτηκαν oριακά στις 70 κατοχές με βάση το 3stepsbasket.

Oι δε πόντοι στο ανοιχτό γήπεδο ήταν 16 για τους Πράσινους, 37 για την Βαλένθια.

Οκ, δεν την πιάνεις εύκολα.

Το καταλάβαμε.

Στα επόμενα 2 παιχνίδια όμως οι Πράσινοι είχαν 23 (λογική αύξηση για εντός έδρας) και η Βαλένθια 52. Σε παιχνίδια που κρίνονται στους 1, 2, 3 και 4 πόντους, να έχεις δεχθεί σχεδόν το διπλάσιο στο ανοιχτό γήπεδο, μετράει διπλά και τρίδιπλα.

Ειδικά όταν δεν μπορείς να τους σταματήσεις μέσα στο σπίτι σου.

Ενδεικτικό δε πως τα δύο παιχνίδια του ΟΑΚΑ παίχτηκαν στις 74.5 κατοχές. 4.5 κατοχές πάνω είναι μάξιμουμ κοντά 12 πόντοι.

Δεν είναι λίγο πράγμα.

Καταλαβαίνω πως λείπει ο Κώστας Σλούκας και τα σίγουρα χέρια του στο φινάλε των αγώνων αλλά με τα "αν" δεν παίζεις μπάσκετ.

Επίσης, όχι πως δεν το ξέραμε, αλλά ώρες ώρες με προβληματίζει το ροτέισον του κόουτς Αταμάν. Ο Ρογκαβόπουλος έκανε ένα εξαιρετικό 3ο παιχνίδι και είχε την ευκαιρία του να "γκρεμίσει" το ΟΑΚΑ αν έβαζε το τρίποντο στο τέλος.

Αλλά τα 8 λεπτά χθες δεν τα κατάλαβα.

Ναι, οι προπονητές έχουν δίκιο αλλά οκ, εδώ θα σηκώσω το χεράκι μου.

Ή οκ, ο Σορτς ήταν αδυναμία με το μακρινό του σουτ και το 0/2 στο τέλος που το άφηνε προκλητικά η Βαλένθια αλλά μέχρι χθες είχε 20 ασίστ για 2 λάθη και έδινε ρυθμό σε μία ομάδα που τον ήθελε.

Δεν περίμενα να παίξει πάλι 21 λεπτά όπως στο 3ο παιχνίδι αλλά όχι και παρά κάτι 7 λεπτά.

Όπου μιλώντας για σουτ... Ακούω πως ο NHD σουτάρει άσχημα στην σειρά αλλά πέρσι στην σειρά με την Παρί όντας παίκτης της Φενέρμπαχτσε είχε 4/15 3π και 2/6 3π στο F4 του Άμπου Ντάμπι ενώ πρόπερσι στην σειρά με την Μονακό είχε 7/25 3π και 2/6 3π στον ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό στο Βερολίνο.

Δεν είναι κακός σουτέρ αλλά ποτέ δεν ήταν ο παίκτης που θα περιμένει και την μπάλα στην γωνία.

Θέλει πολλές φορές να δημιουργήσει ο ίδιος που προφανώς δεν μπορεί να λειτουργήσει σε μια επίθεση όπως αυτή του Παναθηναϊκού όπου συνήθως η μπάλα περνάει από τα χέρια άλλων.

Πάντως, η ομάδα του κόουτς Αταμάν έχει αυξήσει τις προσπάθειες της από μακριά σε σχέση με την κανονική περίοδο, δίχως απαραίτητα αυτό να σημαίνει πως είναι πιο εύστοχη. Οι Πράσινοι χρειάζονται το μακρινό σουτ για να εκμεταλλευτούν τα ρήγματα που προκαλούν παίκτες όπως ο Ναν, ο Χέιζ-Ντέιβις, ο Όσμαν κι ο Σορτς ή την ανισορροπία που φέρνει η παρουσία του Ματίας Λεσόρ στο ζωγραφιστό.

Το λέμε όλη την χρονιά τουλάχιστον πόσο το χρειάζεται για να "ανασάνει" η ομάδα στο επιθετικό μισό.

Τι θα συμβεί στο 5ο παιχνίδι; Κανείς δεν ξέρει.

Συμφωνώ με τον κόουτς Μαρτίνεθ πως θα είναι μια δυνατή μονομαχία.

Χθες, σε ένα σημείο του αγώνα προς το δεύτερο ημίχρονο όπου η μια άμυνα διαδέχονταν την άλλη και το ένα μεγάλο σουτ διαδέχονταν το άλλο, άκουγα τον Τιμ Λογνκ και τον Τζο Αρλάουκας να το διασκεδάζουν στην μετάδοση.

Και είμαι σίγουρος πως το 5ο παιχνίδι θα είναι έτσι διασκεδαστικό.

Είναι μια σύγκρουση δύο κόσμων αυτή η σειρά και το απολαμβάνω.

Αν και δεν βλέπω μαχητικά σπορ, μου μοιάζει σαν να βλέπω δύο μεγάλους πυγμάχους στο κέντρο ενός ρινγκ να ανταλλάσσουν γροθιές, την μία πιο δυνατή από την άλλη και να μην μπορείς να καταλάβεις ποιος κερδίζει και ποιος χάνει.

Σαν δύο μεγάλους ήρωες του Τρωϊκού Πολέμου, σαν τον Αχιλλέα και τον Έκτορα (για να το πάω στο δικό μου... ιστορικό πεδίο), σαν να έχεις τον Κοτζίρο Σαζάκι από την μία και τον Μιγιαμότο Μουσάσι από την άλλη. Όπα.

Πολύ nerd το έκανα.

Είναι μια άκρως διασκεδαστική σειρά με μεγάλα σουτ εκατέρωθεν που όλα ιδίως στα τελευταία λεπτά μοιάζουν με τα σουτ που κερδίζουν το ματς, σπουδαίους κι ανερχόμενους παίκτες, προπονητές δύο διαφορετικών φιλοσοφιών και προσεγγίσεων.

Είναι από αυτές τις σειρές που θες να τις βλέπεις ξανά και ξανά και ξανά και ξανά.

Γιατί πολύ απλά δεν ξέρεις ποιος θα κερδίσει κάθε φορά. Κι αυτό κάνει τον αθλητισμό τόσο μα τόσο όμορφο...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους