Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα 12χρονο κορίτσι παρατήρησε ότι ένας αριθμός στην πινακίδα είχε αλλάξει… και τότε ψιθύρισε: «Ελάτε μαζί μου.» Το πρωινό που η μικρή Αμπρίλ έσωσε τη ζωή του Σαντιάγο Ρόμπλες, εκείνος βρισκόταν μόλις λίγα βήματα μακριά από το να μπει σε ένα αυτοκίνητο που θα τον οδηγούσε στην εξαφάνιση. Ο Σαντιάγο είχε μόλις βγει από την πολυτελή έπαυλή του στο Λόμας ντε Τσαπουλτεπέκ.

Φορούσε ένα ακριβό κοστούμι, κρατούσε το κινητό του στο ένα χέρι και τα κλειδιά στο άλλο.

Τον περίμενε πτήση για το Μοντερέι.

Μια επιχειρηματική συμφωνία εκατομμυρίων.

Και μία συνήθεια που θα μπορούσε να του κοστίσει τη ζωή: Όταν βιαζόταν, δεν κοιτούσε ποτέ γύρω του.

Τότε ένιωσε κάποιον να τραβά απαλά το σακάκι του. «Μη μιλήσετε… ακολουθήστε με», ψιθύρισε μια παιδική φωνή. Ο Σαντιάγο γύρισε και κοίταξε κάτω.

Ήταν η Αμπρίλ.

Η δωδεκάχρονη κόρη του Τομάς, του κηπουρού που φρόντιζε για χρόνια τα λουλούδια και το θερμοκήπιο της οικογένειας.

Τα μαλλιά της ήταν δεμένα με μια κόκκινη κορδέλα.

Το πρόσωπό της χλωμό.

Και το βλέμμα της γεμάτο φόβο — έναν φόβο που δεν ταίριαζε σε παιδί. «Αμπρίλ, όχι τώρα», είπε ανυπόμονα ο Σαντιάγο. «Καθυστερώ.» «Σας παρακαλώ», του είπε χαμηλόφωνα. «Μην τους αφήσετε να σας δουν.» Ο Σαντιάγο συνοφρυώθηκε. «Ποιους;» Όμως η Αμπρίλ τον τραβούσε ήδη πίσω από μεγάλες πήλινες γλάστρες κοντά στην είσοδο.

Ήταν έτοιμος να εκνευριστεί μαζί της.

Αλλά κάτι στη φωνή της τον έκανε να σταματήσει.

Από εκεί μπορούσε να δει καθαρά την πύλη.

Ένα μαύρο πολυτελές αυτοκίνητο περίμενε απ’ έξω με τη μηχανή αναμμένη.

Ο οδηγός στεκόταν δίπλα στην πίσω πόρτα. «Αυτός δεν είναι ο κανονικός σας οδηγός», ψιθύρισε η Αμπρίλ. Ο Σαντιάγο την κοίταξε δύσπιστα. «Τι λες; Είναι μαζί μου σχεδόν τρία χρόνια.» Η Αμπρίλ κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Όχι.

Ο πραγματικός σας οδηγός ανοίγει πάντα την πόρτα με το δεξί χέρι, γιατί κρατά τα κλειδιά στο αριστερό.

Τον παρατηρώ κάθε εβδομάδα.

Αυτός το έκανε ανάποδα.» Ύστερα έδειξε προς την πινακίδα. «Και άλλαξαν έναν αριθμό.» Ο Σαντιάγο κοίταξε καλύτερα.

Το αυτοκίνητο ήταν ίδιο. Μαύρο. Άψογο. Πανέμορφο.

Αλλά η πινακίδα… Πράγματι, ένας αριθμός δεν ταίριαζε.

Ένιωσε το αίμα του να παγώνει. «Πώς γνωρίζεις όλα αυτά;» τη ρώτησε. Η Αμπρίλ κατάπιε νευρικά. «Χθες άκουσα τη γυναίκα σας να μιλά με έναν άντρα πίσω από το θερμοκήπιο.» Ο Σαντιάγο πάγωσε. «Είπε ότι δεν θα παρατηρούσατε τίποτα, γιατί πάντα κοιτάτε το κινητό σας όταν περπατάτε.

Είπαν ότι σήμερα θα άλλαζαν το αυτοκίνητο.

Και ότι αν μπαίνατε μέσα… δεν θα φτάνατε ποτέ στο αεροδρόμιο.» Ένας οξύς πόνος διαπέρασε το στήθος του. «Θες να πεις ότι η Βαλέρια συμμετέχει σε αυτό;» Η Αμπρίλ τον κοίταξε κατευθείαν στα μάτια. «Ναι, κύριε.» Η φωνή του σκλήρυνε. «Καταλαβαίνεις πόσο σοβαρό είναι αυτό που λες για τη γυναίκα μου;» Η Αμπρίλ έβγαλε αργά από την τσέπη της ένα παλιό κινητό. «Γι’ αυτό τα ηχογράφησα όλα στο τηλέφωνο του μπαμπά μου.» Πριν προλάβει να του βάλει την ηχογράφηση, χτύπησε το κινητό του Σαντιάγο.

Ήταν η Βαλέρια. «Πού είσαι, αγάπη μου;» ρώτησε γλυκά. «Ο οδηγός λέει ότι δεν έχεις βγει ακόμη.» Ο Σαντιάγο κοίταξε ξανά το μαύρο αυτοκίνητο έξω από την πύλη. «Έρχομαι», απάντησε ήρεμα και έκλεισε το τηλέφωνο.

Έπειτα σηκώθηκε. «Πρέπει να φύγω.» Η Αμπρίλ άρπαξε το χέρι του. «Αν κάνω λάθος, απολύστε τον πατέρα μου», είπε τρέμοντας. «Αλλά αν μπείτε σε εκείνο το αυτοκίνητο… δεν θα επιστρέψετε ποτέ.» Τότε του αποκάλυψε το φρικτό σχέδιο.

Θα του έπαιρναν το κινητό, θα τον εγκατέλειπαν κάπου απομονωμένα και θα σκηνοθετούσαν την εξαφάνισή του, ώστε η σύζυγός του να πάρει ασφάλεια ζωής είκοσι εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Σαντιάγο δεν το πίστευε — ώσπου η Αμπρίλ τον οδήγησε στον κήπο.

Εκεί είδε τη Βαλέρια να φιλά άλλον άντρα. «Σύντομα δεν θα χρειάζεται να κρυβόμαστε», ψιθύρισε εκείνη.

Τότε κατάλαβε την αλήθεια.

Και έξω από την πύλη, ο ψεύτικος οδηγός τον περίμενε ακόμη, έτοιμος να τον εξαφανίσει. Το Μέρος 2 βρίσκεται στα σχόλι0…👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους