Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φέτος γύρω στα Χριστούγεννα πήγα στη Μαδρίτη. Θέλω να χτίσω μια συνήθεια, τη δικιά μου ιδιοτροπία, ας πούμε.

Να συνδυάζω τα ταξίδια με το ποδόσφαιρο, άλλωστε όση γεωγραφία έχω μάθει στη ζωή μου, και νομίζω ξέρω καλή, είναι από τα παιδικά μου χρόνια, από τα Μουντιάλ, τα προκριματικά, τους παίχτες από τις εξωτικές χώρες, τους συλλόγους από κάθε γειτονιά της Ευρώπης.

Ας ενηλικιωθούν, λοιπόν, και το ποδοσφαιρικά μου ταξίδια, όπως υποτίθεται έκανα κι εγώ.

Έχω ξεχωρίσει το παιχνίδι της αγαπημένης μου Λίνφιλντ στο Μπέλφαστ κι ένα από τα πιο ανεπανάληπτα γκολ που έχω δει ζωντανά στο γήπεδο της Τζουγκάρντεν στην Στοκχόλμη.

Σχεδιάζοντας το ταξίδι για την Μαδρίτη, λοιπόν, ούτε καν κοίταξα πού πέφτει το Μπερναμπέου, ούτε ήθελα να ξέρω πού είναι το Μετροπολιτάνο.

Αυτές οι ομάδες, που οι modern football ambassadors, τις παρουσιάζουν ως ελίτ και την κορύφωση της εξέλιξης του αθλήματος, είναι η αντίστοιχη αστική τάξη που κλέβει τον ιδρώτα, το ταλέντο, την δουλειά, τη γνώση όλων των υπόλοιπων ομάδων και χωρών της γης.

Είναι αυτοί που έχουν φτιάξει ένα σκληρό ολιγοπώλιο στην πιο λαϊκή έκφραση του πολιτισμού, το ποδόσφαιρο.

Μόνο ο αφανισμός τους μπορεί να μου προκαλέσει κάποιο συναίσθημα κάποτε.

Έτσι τα μάτια μου στράφηκαν πιο μακριά. Στο Βαγιέκας, στην εργατική γειτονιά της Μαδρίτης, στους ήρωες του ισπανικού εμφυλίου, εκεί που δεν έχει κερδίσει ποτέ η Δεξιά, και στην περηφάνια της, την Ράγιο Βαγιεκάνο.

Μια από τις πιο πολιτικοποιημένες ομάδες της Ευρώπης.

Εκεί που παίχτες κι οπαδοί απεργούν παρέα.

Εκεί που όλη η ομάδα εμποδίζει εξώσεις και μαζεύει χρήματα για τους φτωχότερους της περιοχής.

Εκεί που όταν πήγε να γίνει μπαμ, μια μεταγραφή από το πάνω ράφι, του νεοναζιστή ποδοσφαιριστή, του Ζοζούλια, οι οπαδοί ακύρωσαν την υπογραφή του και δεν του επέτρεψαν ποτέ να μπει σε γήπεδο με την φανέλα με τον κεραυνό.

Δυστυχώς, οι μέρες ήταν περιορισμένες κι η ομάδα θα έπαιζε εκτός έδρας με την Έλτσε.

Δε θα μπορούσα να εκπληρώσω την επιθυμία μου, να παραβρεθώ σε εντός έδρας παιχνίδι.

Παρ’ όλα αυτά πήγα.

Θα ζούσα μια μέρα σαν Βαγιεκάνος.

Τριγύριζα σαν το σκυλί γύρω από το γήπεδο για ώρα βγάζοντας φωτογραφίες τα πάντα, εγώ που σιχαίνομαι τις κάμερες, και να ψάχνω να χώσω τη μουσούδα μου ανάμεσα στα κάγκελα για να δω λίγο από το χορτάρι, την κερκίδα, να πάρω μυρωδιά από τον αέρα του.

Σε κάποια γωνιά του έπεσα στο γκράφιτι του Wilfred Agbonavbare, του Γουίλι.

Εκείνου του Νιγηριανού τερματοφύλακα που όταν όλες οι πόρτες έκλειναν για το χρώμα του δέρματός του, η Ράγιο απαντούσε ότι εμείς εδώ βλέπουμε μόνο το κόκκινο στο χρώμα της φανέλας και τον έκανε έμβλημά της.

Εκείνου που όταν απέκλεισε την Ρεάλ μέσα στο Μπερναμπέου του τραγουδούσαν «Αράπη πήγαινε μάζεψε βαμβάκι» και «Κου Κλουξ Κλαν». Εκείνου που έχασε όλα του λεφτά που έβγαλε από το ποδόσφαιρο για να σώσει τη γυναίκα του από τον καρκίνο.

Κι όταν την έχασε δούλευε εργάτης στο αεροδρόμιο για να επιβιώσει.

Εκείνου που μάζεψαν λεφτά οι οπαδοί για να τον στηρίξουν στο δικό του καρκίνο.

Που δεν πρόλαβε ποτέ να κλείσει τα 50 του χρόνια.

Με τι συγκίνηση το έστειλα αμέσως στον Γιάννη Τσαούση που μαζί με τον Κώστα Βαϊμάκη μου είχαν μάθει την ιστορία του.

Κι ύστερα στην παμπ.

Ανάμεσα στα κασκολ και στους Μπουκανέρους, μια μικρή παρέα Ελλήνων να προσπαθεί να παραγγείλει τοπικές μπύρες με ισπανοαγγλικά και χειρονομίες.

Είδαμε την ομάδα να διασύρεται και να τρώει τέσσερα γκολ, να κινδυνεύει να υποβιβαστεί.

Κι όμως ενώ εγώ ως κλασικός Έλληνας οπαδός κατέβαζα καντήλια σε κάθε ολιγωρία της άμυνας, οι οπαδοί της ήταν ψύχραιμοι και καρφωμένοι στην τηλεόραση συζητώντας τις φάσεις με μια διακριτική πικρία.

Δε μπορούσα ακόμα να καταλάβω τι ήταν αυτό που είχα να μάθω.

Το μάθημα με περίμενε μετά.

Σε μια στοά δίπλα στο γήπεδο.

Μπήκαμε και κάτσαμε στις καρέκλες σε ένα κεμπαπτζίδικο που είχε στο χαρτί τις στάμπες του Λένιν και του Στάλιν.

Γύρω είχε κι άλλα μαγαζιά, εξίσου ξεχωριστά.

Κόσμος πολύχρωμος, διαφορετικός, ένας κόσμος ετερόκλητος μα ακέραιος.

Ένιωθες να θες να μιλήσεις για πολιτική, για τέχνες, για κοινωνικά ζητήματα, για επανάσταση.

Κάπως έτσι θα μοιάζει ο κόσμος, αν αλλάξει.

Αν και δεν καταλάβαινα τη γλώσσα, ένιωθα ότι τους καταλάβαινα και με καταλάβαιναν.

Καταλήξαμε να παίζουμε ποδοσφαιράκι με έναν τύπο που είχε μια επική καλτ μοϊκάνα κι ένα παιδάκι μιας ευρύτερης παρέας μεταλάδων.

Τους σκίσαμε, ήπιαμε μπύρες μαζί, τσουγκρίσαμε κι είπαμε συνθήματα για την Ράγιο.

Και κάπου εκεί μέσα μου έσπασε κάτι για αυτό που πίστευα ότι είναι να είσαι φίλαθλος.

Έγινα λιγότερο Ολυμπιακός από ποτέ.

Καταλάβαινα ότι όλο το άγχος μου για ακόμα έναν τίτλο και μια επικράτηση ήταν μια κακή νοοτροπία, ένας ηλίθιος εθισμός, μια προβολή εσωτερικών τοξικών αναγκών.

Οι οπαδοί της Ράγιο ήταν χαρούμενοι ενώ είχαν φάει τέσσερα γκολ από μια άσημη ομάδα.

Ούτε νεύρα ούτε κατάρες ούτε δικαστήρια.

Ήταν χαρούμενοι γιατί το παιχνίδι έγινε η αφορμή να συναντηθούν, να γίνουν ξανά κοινότητα, να πιούνε, να παίξουν ποδοσφαιράκι, να δούνε ποδόσφαιρο, να πούνε ότι γαμιέται ο φασισμός, ο ρατσισμός, η ομοφοβία.

Η ομάδα σήμαινε κάτι πολύ παραπάνω από τη νίκη και την ήττα.

Αυτά είναι εφήμερα, σήμερα είσαι πάνω, αύριο κάτω.

Η ομάδα είναι κάτι πιο βαθύ, πιο σταθερό, ένα σύμβολο αναλλοίωτο.

Η μπάλα στο χορτάρι είναι η αφορμή, όχι ο τελικός προορισμός.

Πού να το ήξερα ότι λίγους μήνες μετά η Ράγιο θα είχε σωθεί επί της ουσίας, αυτή η ήττα θα είχε ξεχαστεί, θα είχε έρθει στην Αθήνα, θα είχε πάει να τιμήσει τη μνήμη του Γρηγορόπουλου στο σημείο που δολοφονήθηκε, θα ανέβαζε πανό με το πρόσωπό του, μαζί με του Φύσσα, θα χειροκροτούσε την προσπάθεια της ΑΕΚ σοκάροντας το ελληνικό κοινό και λίγες εβδομάδες μετά θα ήταν στον τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης.

Θα μπορούσα να γράψω αυτό το κείμενο μετά τον τελικό, σε περίπτωση που τον κατακτήσουμε.

Θα ήταν μάλλον και πιο viral.

Αλλά ξέρεις τι; Εκείνο το ταξίδι με άλλαξε.

Σκότωσε κάτι από τον Έλληνα οπαδό μέσα μου.

Ακόμα κι ένα τόσο χαρμόσυνο παιχνίδι, μια τόσο κρίσιμη βραδιά, δεν είναι παρά μια ακόμα ευκαιρία να σηκώσεις το μεσαίο δάκτυλο κατά του ναζισμού και της σκατίλας του.

Απλώς το μήνυμα θα φτάσει πολύ πιο μακριά από της γειτονιές του Βαγιέκας.

Κι ύστερα σε εκείνες τις πάμπ, σε εκείνη τη στοά θα βαθαίνει η ρωγμή του υπάρχοντος κόσμου και θα βλέπουμε από μέσα πώς θα ζούνε τα παιδιά μας κι οι αγέννητοι. Ζήτω η Ράγιο Βαγιεκάνο!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους