Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οργή. Θυμός. Αηδία. Όλα ανθρώπινα μπροστά σε μια τόσο σκληρή υπόθεση.

Ένα νέο παιδί χάθηκε άδικα και τίποτα δεν μπορεί να απαλύνει αυτό το σκοτάδι.

Όμως υπάρχει κάτι εξίσου επικίνδυνο με το ίδιο το έγκλημα.

Η ευκολία με την οποία κάποιοι αποφασίζουν να καταδικάσουν έναν ολόκληρο τόπο και χιλιάδες ανθρώπους για τις πράξεις δύο διαλυμένων ανθρώπων.

Από χθες βλέπω να θάβουν την Κρήτη και τους Κρητικούς λες και το έγκλημα έχει ταυτότητα τόπου.

Λες και η παράνοια, η εμμονή, η εκδίκηση και η αρρώστια της ψυχής γεννιούνται μόνο σε ένα νησί.

Είναι επικίνδυνο να γενικεύουμε έτσι.

Και άδικο.

Οι φονιάδες είναι συγκεκριμένοι.

Δύο άνθρωποι που δεν κατάφεραν να διαχειριστούν την απώλεια του παιδιού τους και άφησαν τον πόνο να μετατραπεί σε μίσος.

Και οι δύο έχουν ευθύνη.

Και οι δύο είναι συνένοχοι.

Γιατί υπάρχουν στιγμές που ο ηθικός αυτουργός είναι ακόμη πιο σκοτεινός από εκείνον που σηκώνει το χέρι.

Από όσα ακούστηκαν, από όσα ειπώθηκαν δημόσια, φάνηκε μια απελπισμένη δίψα για εκδίκηση.

Μια εμμονή που δεν ζητούσε δικαίωση αλλά αίμα.

Αυτό όμως δεν είναι η Κρήτη.

Δεν είναι οι άνθρωποί της.

Δεν είναι οι οικογένειες που μεγαλώνουν παιδιά με αξίες, ούτε οι άνθρωποι που πονάνε σήμερα για τον Νικήτα σαν να ήταν δικό τους παιδί.

Κάθε φορά που συμβαίνει ένα έγκλημα, ψάχνουμε μανιωδώς να βρούμε μια ομάδα για να φορτώσουμε πάνω της όλη τη σαπίλα.

Μια περιοχή.

Μια κοινωνία.

Μια καταγωγή.

Γιατί έτσι είναι πιο εύκολο.

Μόνο που η αλήθεια είναι πιο σκληρή.

Το κακό δεν έχει τόπο.

Έχει πρόσωπο.

Και η κοινωνία δεν θα γίνει καλύτερη αν μάθουμε να μισούμε συλλογικά.

Θα γίνει καλύτερη μόνο όταν μάθουμε να ξεχωρίζουμε τον εγκληματία από τον άνθρωπο που απλώς γεννήθηκε στον ίδιο τόπο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους