Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ακρίδα. Βρίσκομαι καταμεσής στο Ιόνιο στον δρόμο για την Κεφαλονιά.

Πηγαίνω για πρώτη φορά στο όμορφο νησί.

Πρέπει να κάνω φυτοληψίες ρουτίνας, για να πιστοποιήσουμε τους οικοτόπους του Εθνικού Δρυμού του Αίνου.

Πίσω μας χάνονταν η ηπειρωτική Ελλάδα και στο βάθος το νησί έπαιρνε σχήμα.

Γύρω η θάλασσα.

Ως στεργιανός από κούνια βρίσκω πολύ δυνατό και πολύ ψυχρό τον πελαγίσιο άνεμο.

Είναι καιρός να μπω στο σαλόνι.

Μια τελευταία ματιά στη θάλασσα, που αγκομαχάει μερικά μέτρα χαμηλότερα, προσπαθώντας να φρενάρει το τεράστιο φέρυ.

Και τότε την είδα.

Γαντζωμένη στο παραπέτο του πλοίου, έχοντας το αγκαθωτό πόδι της σε μια σχισμή του πλοίου, μια μεγάλη ακρίδα.

Το μόνο που κινείται επάνω της είναι οι μακριές κεραίες που τις σπρώχνει ο αέρας προς τα πίσω.

Δοκιμάζω να δω αν είναι ζωντανή.

Η λογική μου αρνείται να δεχθεί ότι το έντομο αυτό, μπορεί να αντέχει εδώ και μιάμιση ώρα, αυτή την ισχυρή πίεση του ανέμου και τα σταγονίδια του θαλασσινού νερού.

Την σπρώχνω ελαφριά με το πόδι.

Αμέσως αντιδρά.

Δεν πετά, όμως.

Απλώς γυρνά ελαφρά το σώμα της κάθετα προς τα μένα, σε μιαν αμυντική θέση.

Το πόδι όμως συνεχίζει να το κρατά στη μικρή σχισμή.

Ξέχασα και την ψύχρα και τον δυνατό αέρα.

Παρατηρώ συνέχεια το μικρό ζώο περιμένοντας μιαν αντίδρασή του.

Η ώρα περνά. Η Κεφαλονιά μεγάλωνε στο βάθος.

Η ακρίδα μάλλον πίστεψε ότι την ξέχασα και ξαναγύρισε το κορμί της κόντρα στον άνεμο.

Αμ δε! Θεόσταλτο δώρο για να ξεγελάσω την ρουτίνα του ταξιδιού.

Ο πειρασμός να την ξαναενοχλήσω είναι μεγάλος. «Πόσο θα μπορέσει να αντέξει και να κρατήσει αγκυρωμένο το πόδι της από τη σχισμή; Και αν αφήσει το πόδι της θα πετάξει; Και που θα πάει; Γνωρίζει ότι βρίσκεται στη μέση της θάλασσας; Και εάν ναι, πως το ξέρει;» Ξαφνικά νιώθω σεβασμό προς αυτό το μικρό έντομο.

Η αίσθηση της αυτοσυντήρησης είναι ίδια σε ολόκληρο το ζωικό βασίλειο.

Έτσι επιβιώνουν τα είδη, εκατομμύρια τώρα χρόνια.

Είμαι βέβαιος ότι γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει.

Δεν είναι ένας τυχαίος λαθρεπιβάτης σε αυτό το ανθρώπινο κατασκεύασμα.

Είναι ένας συνειδητός τυχοδιώκτης, ένας ακόμη μετανάστης, που δοκιμάζει απλά να επιβιώσει σε ένα νέο τόπο και να δημιουργήσει την αποικία του.

Ο σεβασμός γρήγορα μετατρέπεται σε οικολογική ανησυχία.

Και όταν φθάσει στην Κεφαλονιά; Θα τραφεί με τη βλάστηση, θα γεννήσει τους απογόνους της και αυτοί τους δικούς τους.

Ξέρουμε την ταχύτητα που αυξάνουν τους πληθυσμούς τους τα έντομα.

Στο μυαλό μου έρχονται σκηνές από ντοκιμαντέρ, όπου σύννεφα από δαύτες κατέτρωγαν οτιδήποτε φύτρωνε στη γη. Τις ακρίδες χρησιμοποίησε ο Θεός για να λυγίσει το Φαραώ! Αρχίζει να με προβληματίζει το μικρό αυτό πλάσμα.

Σκέφτομαι ότι είναι καθήκον μου, να σώσω το οικολογικό μέλλον του νησιού.

Ένα σπρωξιματάκι είναι μόνο. Η Κεφαλονιά μπροστά μακριά και ο Αστακός πίσω, ακόμη μακρύτερα.

Πόσο θα πετάξει; Εκατό, διακόσια, χίλια μέτρα; Σίγουρα δεν θα μπορέσει να φτάσει στη στεριά και το μικρό τέρας θα χαθεί στη θάλασσα.

Κάποιο ψάρι θα με ευγνωμονεί.

Την κοιτώ για τελευταία φορά πριν την κλοτσήσω.

Οι κεραίες συνεχίζουν να ανεμίζουν, από το δυνατό αέρα.

Το πόδι γαντζωμένο στη σχισμή.

Σίγουρα με παρακολουθεί.

Ξαναγυρίζει στην αμυντική στάση, κάθετα προς εμένα.

Με καταλαβαίνει… Νιώθει την απειλή… Δεν με βλέπει απλά… Διαβάζει τις σκέψεις μου!!! Θα το κάνω; Γι αυτό ο Θεός με έκανε μεγαλύτερο και εξυπνότερο και δυνατότερο.

Έχω την ευκαιρία να σώσω ένα ολόκληρο νησί.

Όμως διστάζω.

Κάτι μέσα μου τραβάει το χαλινάρι.

Ο άλλος μου εαυτός, ο πιο ήσυχος, ο πιο καθαρός, μου λέει ότι δεν είναι δική μου δουλειά να αποφασίζω ποιος ζει και ποιος πεθαίνει.

Ποιος μου έδωσε τέτοιο δικαίωμα; Επειδή είμαι μεγαλύτερος, δυνατότερος, με δύο πόδια και μια λογική που νομίζει πως τα ξέρει όλα; Η ακρίδα δεν είναι λάθος της φύσης για να το διορθώσω εγώ.

Είναι ένας κρίκος στην ίδια αλυσίδα που με κρατά κι εμένα όρθιο.

Πρέπει να φάει για να ζήσει, πριν γίνει τροφή για κάτι άλλο.

Αυτός είναι ο νόμος της ζωής, όχι ο δικός μου.

Αν σηκώσω το πόδι και τη σβήσω, δεν θα προστατέψω κανένα νησί.

Μόνο θα δοκιμάσω πόσο εύκολα μπορώ να παίζω τον Θεό.

Κι αυτό είναι πιο επικίνδυνο από οποιαδήποτε ακρίδα.

Εκκρεμές το μυαλό. «Θα το κάνω» και μετά πάλι «όχι δεν θα το κάνω». Αναλογίζομαι πόσο θα κινδυνέψει ο φυσικός πλούτος της Κεφαλονιάς, εξαιτίας της δικής μου αναποφασιστικότητας; Τώρα το νησί φαίνεται πια καθαρά.

Δίνω μια μικρή παράταση ζωής στην ακρίδα, μέχρι να αποφασίσω.

Έχω ως κυρίαρχο όν αυτό το προνόμιο.

Είμαι σίγουρος ότι βλέποντας τη φυσική ομορφιά της Κεφαλονιάς θα αποφασίσω πιο εύκολα να την σπρώξω.

Κοιτώ τα βουνά μπροστά.

Μα που είναι τα δάση; Μόνο φρυγανότοπους διακρίνω και πολλά, πάρα πολλά κοπάδια να βόσκουν.

Και τα μαύρα μπαλώματα τί είναι; Μα είναι πρόσφατες φωτιές! Μία, δύο, τρεις….. δέκα…. Σταματώ το μέτρημα.

Δεν ωφελεί.

Είναι πολλές.

Και αυτά τα άσπρα χάσματα στις πλαγιές των βουνών τί είναι; Κοιτώ προσεκτικά.

Μα είναι λατομεία.

Ένα, δύο, τρία…. δέκα…. Σταματώ πάλι.

Ούτε αυτό ωφελεί.

Ας θαυμάσω τον περήφανο Αίνο, με τον Εθνικό Δρυμό του.

Εκεί τουλάχιστον η περιοχή προστατεύεται από νόμους και οι νόμοι είναι αυστηροί.

Δεν είναι αστείο. Εθνικός Δρυμός σημαίνει φυσικό τοπίο, καμιά επέμβαση δεν επιτρέπεται.

Το έλατο της Κεφαλονιάς είναι μοναδικό στον κόσμο.

Κοιτώ στην κορυφογραμμή.

Μα αυτά δεν είναι έλατα.

Κεραίες είναι και κτίρια για τις ανάγκες της τηλεόρασης, του ραδιοφώνου της κινητής τηλεφωνίας της ΕΛΠΑ και άλλων κοινωφελών οργανισμών.

Καλώδια ηλεκτρικού και τηλεφώνου παντού.

Για πια περηφάνια μιλάω.

Ένα ακόμη ταπεινωμένο βουνό είναι.

Σε λίγο καιρό θα χάσκει και αυτό φαλακρό, σαν τα υπόλοιπα βουνά της πατρίδας μας!! Κοιτώ την ακρίδα και πάλι.

Ξέρω ότι με καταλαβαίνει.

Έχει ξαναστρέψει το σώμα της κάθετα στον άνεμο, ήσυχη τώρα, σαν να μην χρειάζεται άλλη άμυνα.

Κατάλαβε ότι δεν είναι αυτή ο κίνδυνος για το νησί.

Ότι είδα καθαρά ποιος το πληγώνει στ’ αλήθεια.

Κι έτσι μένει εκεί, ακίνητη, σχεδόν γαλήνια σαν να μου παραχωρεί τη σιωπηλή της συγκατάθεση να κοιτάξω πρώτα εμένα, πριν σηκώσω το πόδι μου. Φθάσαμε.

Κοιτώ τον κόσμο στο λιμάνι.

Κοιτώ τον εαυτό μου.

Αν είναι να φουντάρει κάποιος στη θάλασσα, δεν είναι η ακρίδα.

Εμείς είμαστε το πρόβλημα.

Η μόνη πληγή που δεν επουλώνεται, η μόνη απειλή που δεν σταματά.

Όχι του Φαραώ, ολόκληρου του πλανήτη.

Κι όσο το σκέφτομαι, τόσο πιο καθαρά βλέπω πως δεν χρειάζεται να σώσω το νησί από ένα έντομο.

Πρέπει να σωθεί από εμάς.

Καθώς το πλοίο δένει στο λιμάνι, η ακρίδα τινάζεται και χάνεται προς το βουνό.

Μια μικρή πράσινη γραμμή μέσα στο τίποτα.

Έφτασε στον προορισμό της, όπως όλα τα πλάσματα που ξέρουν το ρόλο τους χωρίς να τον σκέφτονται.

Εύχομαι να προλάβει να κλείσει τον κύκλο της.

Αντίθετα εμείς δεν έχουμε κύκλο.

Έχουμε μόνο μια ευθεία που οδηγεί στο κενό και τρέχουμε πάνω της σαν να υπάρχει κάπου τέλος, σαν να μας περιμένει κάποιος να μας δικαιώσει.

Δεν θα μας δικαιώσει κανείς.

Όταν τελειώσουμε, το βουνό θα μείνει.

Οι κεραίες θα πέσουν, τα λατομεία θα τα μπαζώσουν οι βροχές, η καμένη γη θα ξαναπρασινίσει χωρίς να θυμάται τίποτα από εμάς.

Και η ακρίδα θα συνεχίσει να πηδάει από πέτρα σε πέτρα, αθώα, αδιάφορη, ελεύθερη, ενώ εμείς θα είμαστε απλώς ένα ακόμη εξαφανισμένο είδος του πλανήτη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους