Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🗣«Από τον Κοντομηνά πήγαμε στον Ζαχουδάνη, σε κάτι Άραβες που κορόιδευαν τον Άρη.

Εμφανίζονταν ως σωτήρες και έτρωγαν μπουγάτσες και γύρους, τα οποία δεν ξέρω αν είχαν να τα πληρώσουν κιόλας.

Δύσκολα χρόνια.

Αν δεν ήταν το ελληνικό στοιχείο, δεν ξέρω αν θα επιβίωνε η ομάδα.

Θυμάμαι ότι παίρναμε εμείς τηλέφωνο άλλους Έλληνες ποδοσφαιριστές να τους πείσουμε να έρθουν να βοηθήσουν.

Ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες καταφέραμε να πάμε σε έναν Τελικό, να βγάλουμε την ομάδα στην Ευρώπη.

Δεν παίρναμε λεφτά, αλλά είχαμε την τρέλα- τουλάχιστον εγώ- ότι παίζαμε για τον Άρη.

Ήμασταν γέννημα θρέμμα και τα ξεχνούσαμε όλα κάθε Κυριακή. Ο Γιώργος Φοιρός, για παράδειγμα, ο πρώτος που με έβαλε να παίξω, γυρνούσε πάντα για να βοηθήσει.

Οι μεγάλοι προπονητές που ήρθαν (πχ ο Μισέλ) έφευγαν στα δύσκολα και γυρνούσε πάντα ο Φοιρός.

Όσον αφορά στα χρήματα από το άρθρο 44 που έχει επανέλθει στην επικαιρότητα, να διευκρινίσω απλώς ότι δεν αφορούν στον Άρη, αλλά είναι θέμα της Πολιτείας.

Νομίζω ότι εύκολα οι τότε διοικούντες θα μπορούσαν να καταβάλουν τα χρήματα που μας χρωστούσαν, γιατί δεν ήταν πολλά.

Κάποιες άλλες ομάδες το χειρίστηκαν διαφορετικά.

Θα έπρεπε να σκεφτούν ότι κάποια παιδιά έπαιξαν δύο-τρία χρόνια στην ομάδα χωρίς λεφτά και να τους αποζημιώσουν έστω ηθικά.

Λειτούργησαν όμως με βάση το συμφέρον τους.

Εμείς μείναμε και παίζαμε, γιατί “νιώθαμε” από Άρη, αλλά ήρθαν αυτοί και μας πέταξαν, σαν να μην υπήρχαμε.

Εκείνη τη χρονιά ξεκινήσαμε 11 άτομα και στο τέλος της σεζόν παίξαμε Τελικό Κυπέλλου.

Έφυγα και εγώ, όπως και τόσοι άλλοι, με το απωθημένο ενός τίτλου». ⚽️Ο Παναγιώτης Κατσιαρός στο AthleteStories #AthleteStories #katsiaros #football

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους