Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο χείλος του γκρεμού και το τσίρκο από το θεωρείο. Η ερώτηση αν έχουμε ξεπεράσει το «σημείο χωρίς επιστροφή» είναι ίσως η πιο κρίσιμη που μπορεί να θέσει ένας πολίτης σήμερα.

Στην πολιτική επιστήμη και την κοινωνιολογία, αυτό το σημείο ορίζεται ως η στιγμή που η θεσμική σήψη είναι τόσο βαθιά, που το σύστημα δεν μπορεί πλέον να αυτοδιορθωθεί με εσωτερικές διαδικασίες.

Ας το αναλύσουμε ρεαλιστικά, βλέποντας και τις δύο πλευρές: Γιατί πολλοί πιστεύουν ότι ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΑΜΕ: Η Θεσμική Άνοια: Όταν η Δικαιοσύνη, η Ελεγκτική Υπηρεσία και η Βουλή συγκρούονται ή απαξιώνονται συστηματικά, ο πολίτης νιώθει ότι δεν υπάρχει «διαιτητής». Χωρίς διαιτητή, το παιχνίδι είναι χαμένο. Η Κανονικοποίηση της Διαφθοράς: Το πιο επικίνδυνο στάδιο είναι όταν ο κόσμος παύει να εκπλήσσεται από τα σκάνδαλα.

Όταν το «έφαγαν όλοι» γίνεται λαϊκή ρήση, τότε η ηθική αντίσταση της κοινωνίας έχει καταρρεύσει. Η Φυγή των Ικανών: Οι σοβαροί άνθρωποι που δεν μένουν απλώς σιωπηλοί· πολλοί «μεταναστεύουν» ιδιωτικά.

Αποσύρονται στον μικρόκοσμό τους, αδιαφορούν για τα κοινά και κοιτάζουν μόνο τη δουλειά τους, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους τυχοδιώκτες.

Γιατί υπάρχει ακόμη ΕΛΠΙΔΑ (Το σημείο επιστροφής): Η ιστορία έχει δείξει ότι οι κοινωνίες λειτουργούν με κύκλους.

Η «πολιτική τρικυμία» που ζούμε, όσο κι αν φαίνεται φαιδρή, είναι ένα σημάδι ότι το παλιό σύστημα πεθαίνει. Το Σοκ ως Καταλύτης: Φαινόμενα όπως η εκλογή του Φειδία ή η μαζική αποχή είναι ένα «ηλεκτροσόκ». Μπορεί να είναι άτακτα και χωρίς λογική, αλλά αναγκάζουν το σύστημα να καταλάβει ότι η ανοχή τελείωσε. Η Δύναμη της Διαφάνειας: Σήμερα, λόγω διαδικτύου, η συγκάλυψη είναι πολύ πιο δύσκολη από ό,τι πριν 20 χρόνια.

Τα σκάνδαλα βγαίνουν στο φως πιο γρήγορα, ακόμα και αν η τιμωρία αργεί. Η Νέα Γενιά: Υπάρχει μια μερίδα νέων ανθρώπων που, βλέποντας αυτό το «τσίρκο», αηδιάζουν τόσο πολύ που αποφασίζουν να δράσουν έξω από τα παραδοσιακά κομματικά στεγανά.

Πώς μοιάζει η «Επιστροφή»; Η επιστροφή δεν θα έρθει από έναν «σωτήρα», αλλά από δύο συγκεκριμένες αλλαγές: Πραγματική Τιμωρία: Αν έστω και ένας «υψηλά ιστάμενος» κατέληγε στη φυλακή με συνοπτικές διαδικασίες για ένα μεγάλο σκάνδαλο, η εμπιστοσύνη των 167.000 θα άρχιζε να αποκαθίσταται αμέσως.

Η δικαιοσύνη είναι το μόνο «φάρμακο» για την απελπισία. Αλλαγή Κουλτούρας στην Κάλπη: Όσο ο πολίτης ψηφίζει με βάση το «ρουσφέτι» ή τον «θυμό», θα παίρνει πίσω διαφθορά ή φαιδρότητα.

Η επιστροφή ξεκινά όταν η ψήφος γίνει εργαλείο αξιοκρατίας και όχι εκδίκησης.

Συμπέρασμα:Ίσως να μην έχουμε ξεπεράσει το σημείο χωρίς επιστροφή, αλλά είμαστε σίγουρα στο χείλος του γκρεμού.

Το αν θα πέσουμε ή αν θα κάνουμε στροφή εξαρτάται από το αν η «υγιής κοινωνία» θα συνεχίσει να παρακολουθεί το τσίρκο από το θεωρείο ή αν θα αποφασίσει να κατέβει στην αρένα και να επιβάλει τους δικούς της κανόνες σοβαρότητας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους