Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φωτογραφίες Krystallia Ioannidou .Την ευχαριστώ για αυτό το υπέροχο δωρο στα γενέθλια μου . Η Αρκαντίνα είναι για μένα ένας από τους πιο σύνθετους και γοητευτικούς γυναικείους ρόλους του Τσέχωφ.

Δεν είναι μόνο μια ηθοποιός με έντονη παρουσία, φιλαρέσκεια, φόβο για τον χρόνο και ανάγκη να αγαπηθεί· είναι μια γυναίκα βαθιά αντιφατική, εύθραυστη πίσω από τη λάμψη της, σκληρή και τρυφερή μαζί, γεμάτη πάθος για τη ζωή και, συγχρόνως, γεμάτη άμυνες απέναντι στην απώλεια, στη φθορά, στη μοναξιά.

Όσο πλησιάζω αυτή τη μορφή, νιώθω πως δεν την προσεγγίζω μόνο ως ηθοποιός, αλλά και με έναν πιο εσωτερικό τρόπο, σχεδόν βιωματικό.

Ίσως γιατί μέσα μου υπάρχει και μια μνήμη καταγωγής από τη ρωσική πλευρά της οικογένειάς μου, από το μέρος της μητέρας μου, της μεγάλης Νίκης Τριανταφυλλίδη.

Νιώθω πως αυτή η λεπτή, σκοτεινή, αντιφατική ευαισθησία που διατρέχει τους ήρωες του Τσέχωφ δεν μου είναι ξένη.

Σαν κάτι από αυτή τη λεγόμενη «ρωσική ψυχή» να φτάνει μέχρι εμένα ως απόηχος, ως υπόγεια συγκίνηση, ως ένας εσωτερικός τρόπος να αισθάνομαι τον κόσμο.

Μεγάλωσα, άλλωστε, μέσα στο θέατρο, με γονείς ηθοποιούς, από πολύ μικρή στα παρασκήνια, παρακολουθώντας πρόβες, ακούγοντας φωνές, σιωπές, ανάσες, βλέμματα πριν από την είσοδο στη σκηνή.

Το θέατρο δεν ήταν ποτέ για μένα κάτι εξωτερικό ή απλώς επαγγελματικό· ήταν από την αρχή ένας ζωντανός οργανισμός, ένας κόσμος οικείος και βαθιά χαραγμένος μέσα μου.

Ίσως γι’ αυτό μορφές σαν την Αρκαντίνα τις αισθάνομαι όχι μόνο ως ρόλους, αλλά σαν πλάσματα που ανήκουν σε μια μυστική οικογένεια της μνήμης. Η Αρκαντίνα δεν είναι για μένα μια απλή «μεγάλη ηθοποιός» που παλεύει να κρατηθεί νέα και επιθυμητή.

Είναι μια γυναίκα που φοβάται.

Φοβάται να χάσει τη θέση της, την ομορφιά της, τον έρωτα, τη δύναμη που της δίνει η σκηνή.

Και γι’ αυτό γίνεται κάποτε εγωκεντρική, κάποτε σκληρή, κάποτε σχεδόν σπαρακτική.

Αυτή ακριβώς η ανθρώπινη ρωγμή της είναι που με συγκινεί περισσότερο. Στον Τσέχωφ τίποτε δεν είναι μονοσήμαντο.

Κανείς δεν είναι μόνο θύτης ή μόνο θύμα.

Όλοι κουβαλούν την οδύνη τους, την αδυναμία τους, την ανάγκη τους να αγαπηθούν και να δικαιωθούν.

Έτσι και η Αρκαντίνα.

Πίσω από τη θεατρικότητά της, πίσω από τον ναρκισσισμό και την άρνησή της να γεράσει, κρύβεται μια ψυχή που παλεύει απελπισμένα με τον χρόνο και με τη φθορά.

Αυτός ο ρόλος με έλκει γιατί μου δίνει τη δυνατότητα να αγγίξω όλες αυτές τις αντιθέσεις: τη λάμψη και τη σκιά, τη ματαιοδοξία και την αλήθεια, την επιβολή και την ευθραυστότητα.

Και ίσως γι’ αυτό αισθάνομαι πως η Αρκαντίνα δεν είναι μόνο μια ηρωίδα του ρωσικού θεάτρου, αλλά μια μορφή διαχρονική — μια γυναίκα που παλεύει να μείνει ζωντανή μέσα στο βλέμμα των άλλων, ενώ μέσα της ακούει ήδη τη σιωπή. Ζωή Τριανταφυλλίδη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους