Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ολοι οι Ισραηλινοί είναι ένοχοι. Κανείς στο Ισραήλ δεν είναι αθώος.

Ολοι είναι αποκτηνωμένοι, δολοφονούν παιδιά για σπορ και για πλάκα, εγκρίνουν και χαίρονται με τα βασανιστήρια», όπως θα μάθει κανείς αν συχνάζει σε φόρουμ όπου το να λέγονται τέτοια πράγματα θεωρείται περίπου προοδευτικό (αν και υπάρχουν πολύ χειρότερα εκεί μέσα να διαβάσει κανείς, βλ. Κουίζ: Βρείτε αν λείπει έστω κι ένα αντισημιτικό στερεότυπο) https://www.facebook.com/notes/protocols-without-zion/198975604073286/ Ναι, «Ολοι οι Ισραηλινοί είναι ένοχοι.

Κανείς στο Ισραήλ δεν είναι αθώος», αυτό λένε οι 'αντισιωνιστές', ότι από την στιγμή που υπάρχουν Εβραίοι, Ισραηλινοί και 'σημιτιστές' (κατά την ατυχή ορολογία ενός ... διδάκτορα Ιστορίας) που υποστηρίζουν ή έστω βλέπουν θετικά την ύπαρξη του Ισραήλ, ή για να το πούμε απλά, από την στιγμή που δεν καλούν για την καταστροφή του, διότι αυτός είναι ο μη ομολογημένος στόχος των 'αντισιωνιστών', αυτό σημαίνει ότι όλοι είναι ένοχοι, χωρίς διαφοροποιήσεις και διαβαθμίσεις.

Αθώοι δεν υπάρχουν, άσχετοι δεν υπάρχουν, αδιάφοροι δεν υπάρχουν, καταμερισμός ευθυνών δεν γίνεται: Φταίνε όλοι, φταίει λ.χ. και η εργατική τάξη του Ισραήλ, και οι αριστεροί σιωνιστές, και όσοι επιχειρούν συνεννόηση· φταίνε ακριβώς όσο και οι αδιάλλακτοι, οι ακροδεξιοί, και τα γεράκια -ίσως και περισσότερο.

Οχι, όλοι είναι το ίδιο, ακόμη κι όσοι έχουν επιτύχει συμφωνίες ειρήνευσης ή εξομάλυνσης των σχέσεων, όλοι δολοφόνοι, απαρτχάιντ, γενοκτόνοι και όλα τα άλλα ωραία και πάνω από όλα τεκμηριωμένα που ο συνεπής 'αντισιωνιστής' έχει μάθει να απορροφά από τις καλά κατευθυνόμενες μονόπλευρες και διαστρεβλωτικές πλαστές ειδήσεις που έχει μάθει να εμπιστεύεται.

Από το «όλοι οι Εβραίοι» εξαιρούνται, βέβαια, εκείνοι οι Εβραίοι 'αντισιωνιστές', που σχεδόν κανείς τους δεν ζει στο Ισραήλ, βρίζουν 'τον εβραιοσιωνισμό' και δεν θεωρούν καν ότι το Ισραήλ πρέπει να υπάρχει, δηλαδή εκείνοι οι Εβραίοι οι οποίοι συμπτωματικά είναι και οι μοναδικοί Εβραίοι «που νιώθουν εξαιρετικά υπερήφανοι που ντρέπονται που είναι Εβραίοι». Οσους συναντάμε σε επιχειρήματα τύπου «υπάρχουν και καλοί Εβραίοι, όσοι συμφωνούν με μένα τον αντισιωνιστή», «Υπάρχουν και καλοί Εβραίοι» (01): Norman Finkelstein: Τόσο αγαπημένος στους νεοναζί, ώστε να έχει αποκτήσει τον τιμητικό τίτλο 'ο Εβραίος David Irving' https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2018/04/30/good-jews-01-norman-finkelstein/ Αυτό είναι το πρόβλημα με τους Αραβες ηγέτες της Παλαιστίνης, και αυτό είναι το πρόβλημα με τους σημερινούς 'αντισιωνιστές', δηλαδή τους μεταμφιεσμένους αντισημίτες.

Οτι δεν πρόκειται ποτέ να δεχτούν τους Εβραίους χειραφετημένους.

Η νοοτροπία του αφέντη που έχουν οι Αραβες, μαζί με την βιολογική τους πίστη ότι ο Αλλάχ και οι πιστοί του έχουν πάντα δίκιο σε όλα, δεν ανέχεται οι Εβραίοι να είναι κανονικοί άνθρωποι.

Θέλουν τους Εβραίους σκλάβους και υποτελείς. Ο Μαρξ τα είπε όλα από τo 1854.

Δεν είναι και πολύ βέβαιο αν οι 'αντισιωνιστές' φιλοπαλαιστίνιοι υποστηρικτές του αραβικού σωβινισμού γνωρίζουν ακριβώς για ποιους σκοπούς εργάζονται και τι ακριβώς προωθούν συντασσόμενοι με τους εθνικιστές σωβινιστές Αραβες στον άδικο αγώνα μεταξύ του Ισραήλ και των δυσφημιστών του.

Στον παλαιστινιακό αραβικό δημόσιο λόγο, τα καλέσματα για γενοκτονία των Εβραίων και εξόντωσή τους μέχρι ενός για χάρη του Αλλάχ και στο όνομα του Αλλάχ, 'bismillah', είναι η καθημερινότητά τους.

Ολοι αυτοί οι κακοποιοί πολιτικοί ηγέτες των Αράβων έχουν, εξάλλου, έναν κύριο 'αγωνιστικό' στόχο: την εξάλειψη του εβραϊκού κράτους.

Με αυτόν τον στόχο ως το 'Αστέρι που τους οδηγεί', οι στρατηγικές τους για την αποδυνάμωση αυτού του κράτους και για την καταστροφή του, στα μάτια των δυτικών ηλίθιων υποστηρικτών τύπου BDS και 'Καράβια για τη Γάζα' φαίνονται ευγενείς σκοποί, όπως και οι τακτικές για την επίτευξη αυτών των στρατηγικών στόχων, ενώ απλά δείχνουν την κοινωνικοπαθητική φύση των εχθρών του Ισραήλ: η δυτική υποστήριξη τους δίνει την εξουσία να χειραγωγούν τους άλλους σε ένα δολοφονικό, καταστροφικό σκοπό, ενώ δεν αισθάνονται καμία ενοχή για τη δική τους εγκληματική, αδίστακτη, καταστροφική και αυτοκαταστροφική συμπεριφορά.

Αντίθετα, σχεδόν όλοι οι Ισραηλινοί και όλοι οι φίλοι του Ισραήλ δεν έχουν κανέναν παρόμοιο σκοπό.

Δεν επιθυμούν να εξοντώσουν τους εχθρούς τους.

Στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο όνειρό τους και ο μεγαλύτερος στόχος τους είναι να ζήσουν ειρηνικά μαζί τους, δηλαδή το αντίθετο από το να καταστραφούν οι Παλαιστίνιοι-Αραβες-Μουσουλμάνοι, όπως μας προϊδεάζουν οι τελευταίοι ότι θα συμβεί, αν αναλογιστούμε το μονοπάτι που έχουν επιλέξει οι πολιτικές τους ελίτ.

Ή έστω, στόχος των Ισραηλινών είναι οι Παλαιστίνιοι-Αραβες-Μουσουλμάνοι να τους αφήσουν τουλάχιστον ήσυχους να ζήσουν ειρηνικά.

Παρά την εχθρική προπαγάνδα, όποιος επισκεφτεί το Ισραήλ, θα διαπιστώσει ότι οι Ισραηλινοί δεν έχουν τέτοιους στρατιωτικούς στόχους και δεν οδηγούνται από το μίσος για τους Αραβες.

Για την ακρίβεια, δεν μπορούν καν να συγκριθούν με τους Αραβες και δεν μπορούν να πιάσουν το είδος του μίσους που απαιτείται για να διεξάγει κανείς επί δεκαετίες ολόκληρες τέτοιες εχθρικές πολεμικές εκστρατείες μίσους.

Και η απροθυμία των Ισραηλινών να χρησιμοποιήσουν τους άλλους ως μέσο για να επιτύχουν τους σκοπούς τους σημαίνει ότι δεν είναι θετικοί στην ιδέα να χειραγωγούν τους ουδέτερους προκειμένου να τους χρησιμοποιήσουν ως όπλα στις πολιτικές τους εκστρατείες.

Το μάθημα που διδάσκει η Ιστορία της αντιεβραϊκής βίας είναι το ίδιο μάθημα που διδάσκει κάθε νέο περιστατικό δολοφονίας Εβραίου, ξανά και ξανά: είναι ότι δεν υπάρχει δυνατότητα να μοιραστεί η χώρα με τους Παλαιστίνιους Αραβες, -και αυτό μόνο επειδή οι τελευταίοι θα αρνούνται να συμβιώσουν με τους άπιστους αιρετικούς dhimmi που σήκωσαν κεφάλι, μέχρι τη αντίστοιχη Δευτέρα Παρουσία τους.

Δεν έχουν αποδεχθεί ποτέ την ιδέα ύπαρξης κάποιας εβραϊκής μειονότητας να ζει ισότιμα δίπλα τους στα χώματα του Προφήτη, και δεν θα το κάνουν ποτέ.

Πάντα θα πιστεύουν ότι οι άπιστοι έκλεψαν την τιμή τους, κλέβοντας -υποτίθεται- τη γη τους, και πάντα θα θέλουν να τα πάρουν όλα πίσω, με τη βία σαν τον προτιμώμενο τρόπο.

Η παρότρυνση για δολοφονίες στα επίσημα μέσα ενημέρωσης, τα κοινωνικά μέσα και τα τζαμιά μόνο αυξάνεται από μέρα σε μέρα.

Μπορεί να ήταν το πιο στοιχειώδες είδος σύγκρουσης μεταξύ ανθρωπίνων φυλών, πολύ πριν από την αυγή του πολιτισμού: Δύο φυλές θέλουν το ίδιο κομμάτι γης.

Μόνο η μία πλευρά μπορεί να κερδίσει.

Θα συγκρουστούν και θα λύσουν τις διαφορές τους με τη βία και τον πόλεμο.

Αλλά σήμερα, οι πολιτικές και πολιτειακές μεταβολές, και οι σύγχρονες τεχνικές υποκίνησης και προπαγάνδας έχουν καταστήσει δυνατό για τις φυλές να είναι πολύ μεγαλύτερες και συνεπώς, και η σύγκρουση να είναι μονιμότερη.

Στην περίπτωση των Αράβων, η σύγκρουση αυτή εμπεριέχει και το θρησκευτικό στοιχείο: Συνεπώς, δεν μπορεί να παραμεληθεί, να μετατραπεί σε κάτι άλλο και να ανακατευθυνθεί ή να εξαφανιστεί.

Και η γεωγραφία δεν επιτρέπει συμβιβασμό.

Ή η μία πλευρά θα πρέπει να κερδίσει ή η άλλη.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το μικρό εβραϊκό κράτος έχει εμπλακεί σε έναν πόλεμο που δεν τον ήθελε, που δεν τον άρχισε, και που διεξάγεται εναντίον των Εβραίων πολύ πριν από την ίδρυση του κράτους τους.

Στόχος του πολέμου αυτού ήταν πάντα η αποτροπή μιας οποιασδήποτε εβραϊκής παρουσίας οπουδήποτε στην περιοχή που οι Εβραίοι θεωρούν πατρίδα τους.

Οι εχθροί των Εβραίων δεν μπερδεύονται: θέλουν απόλυτη νίκη, και καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό με πρακτική έννοια.

Το μικρό εβραϊκό κράτος χρειάζεται κι αυτό παρόμοια σαφήνεια, διότι για τον εβραϊκό λαό αυτός είναι ένας αγώνας επιβίωσης, δεν είναι απλά ένας πόλεμος.

Αν δεν τον κερδίσουν, θα εξαφανιστούν.

Γνωρίζουμε ότι η επόμενη αλήθεια ακούγεται σαν κάτι εξωπραγματικά παράξενο, και είναι δύσκολο να το πιστέψει κάποιος που δεν έχει μελετήσει σε βάθος τη σύγκρουση, αλλά είναι 100% ακριβές και τεκμηριωμένο: Οι Παλαιστίνιοι, όσο δεν είναι σε θέση να καταστρέψουν και να ισοπεδώσουν το μικρό εβραϊκό κράτος, προτιμούν την παρούσα κατάσταση, προτιμούν να βρίσκονται 'υπό κατοχή'. Στην πραγματικότητα, να λένε -κι αυτό μόνο στους δυτικούς- ότι βρίσκονται υπό κατοχή.

Είναι ένα ρητορικό σχήμα, το οποίο υιοθετήθηκε από το παλαιστινιακό κίνημα τη δεκαετία του 1960, σε συνδυασμό με την έναρξη της μεγάλης 'αντισιωνιστικής' καμπάνιας της Σοβιετικής Ενωσης, που μας έδωσε την γνωστή αφήγηση Η πολιτική στρατηγική των παλαιστινιακών ελίτ απέναντι στο Ισραήλ βασίζεται συχνά σε ένα απλό τέχνασμα: Οι Παλαιστίνιοι προσπαθούν να προκαλέσουν πάντα με τις πράξεις τους μια αντίδραση «δυσανάλογη» από την πλευρά του Ισραήλ, με σκοπό να συγκεντρώσουν τη διεθνή συμπάθεια.

Αυτό το μοτίβο στην συμπεριφορά μπορεί να το δει κάποιος να εξελίσσεται για δεκαετίες: - Είναι αυτό που βλέπουμε όταν η λεζάντα της φωτογραφίας γράφει λ.χ.. 'Παλαιστίνιοι οπλισμένοι με πέτρες επιτίθενται σε ισραηλινά τανκ', ώστε η εικόνα που θα μεταδοθεί να παραπέμπει σε 'Παλαιστίνιους Δαβίδ εναντίον του Ισραηλινού Γολιάθ'. - Είναι ακριβώς το ίδιο που συναντάμε στις επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου της Χαμάς, όταν παρουσιάζει τους νεκρούς ενόπλους της σαν 'νεκρούς αμάχους' - Και είναι ακριβώς το ίδιο με τις θεατρικές παραστάσεις του παλαιστινιακού Χόλιγουντ (Pallywood) με την νεαρή Ahed Tamimi, βλ. 'Στ’ αλήθεια, «Ισραηλινός δημοσιογράφος καλεί σε ομαδικό βιασμό φυλακισμένης ανήλικης Παλαιστίνιας;» - Fake News #01', 29/12/2017 https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2017/12/29/fake-news-ben-caspit-exact-a-price-tamimi-rape/ - Και είναι ακριβώς ό,τι παρακολουθούμε από τις 30 Μαρτίου 2018 και μετά, με τις διαδηλώσεις στα σύνορα με τη Γάζα. Οι Παλαιστίνιοι δεν πρόκειται να δεχτούν ποτέ συμφωνία ειρήνης διότι αυτό θα σημαίνει ότι ο αγώνας των 100 και πλέον ετών να ταπεινώσουν τους Εβραίους θα τελειώσει και δεν θα μπορούν πλέον να παίζουν το χαρτί της αυτοθυματοποίησης. Τελικός στόχος είναι ένας και μοναδικός: Ενας κόσμος χωρίς Εβραίους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους