Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολύ σωστά οι επαγγελματικοί σύλλογοι τοποθετούνται δημόσια για την προστασία του κοινού απέναντι σε παραπλανητικές, μη πιστοποιημένες ή επικίνδυνες πρακτικές στην ψυχική υγεία.

Η ανάγκη για διαφάνεια, δεοντολογία και σαφή επαγγελματικά κριτήρια είναι απολύτως αναγκαία.

Υπάρχει όμως ένα σοβαρό ζήτημα που συνεχίζει να μένει στο περιθώριο της συζήτησης.

Καταγγελίες προς επαγγελματίες μπορούν να γίνουν και έχουν γίνει αλλά πέφτουν στο κενό.

Το ερώτημα είναι άλλο.

Πόσο εύκολα μπορεί ένα εκπαιδευόμενο πρόσωπο στην ψυχική υγεία να καταγγείλει έναν σύλλογο, ένα ινστιτούτο ή πρόσωπα από τα οποία εξαρτάται η εκπαίδευση, η πιστοποίηση, οι συστάσεις, η επαγγελματική αναγνώριση και τελικά το ίδιο το μέλλον του μέσα στον χώρο; Στην πραγματικότητα, συνήθως δεν το κάνει.

Και όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά γιατί δεν το κάνει.

Εδώ ακριβώς δημιουργείται ένα εξαιρετικά προβληματικό double jeopardy.

Αν μιλήσει, κινδυνεύει με αποκλεισμό, απαξίωση ή επαγγελματικές συνέπειες.

Αν δεν μιλήσει, παραμένει εκτεθειμένο μέσα σε μια πιθανώς επιβλαβή ή κακοποιητική δυναμική.

Και αυτό είναι ένα σοβαρό δομικό πρόβλημα εξουσίας στον χώρο της ψυχικής υγείας, ανεξάρτητα από προσέγγιση ή σχολή.

Γιατί η δεοντολογία δεν αφορά μόνο τίτλους, πιστοποιήσεις και δημόσιες τοποθετήσεις.

Αφορά και το αν υπάρχουν πραγματικά ασφαλείς, ανεξάρτητες και προσβάσιμες διαδικασίες ώστε ένα εκπαιδευόμενο πρόσωπο να μπορεί να μιλήσει χωρίς φόβο αντιποίνων ή επαγγελματικού αποκλεισμού.

Επίσης να θυμίσουμε ότι οι άνθρωποι που ξεκίνησαν τον πόλεμο ενάντια στην ψυχοθεραπεία προέρχονται μέσα από τους ίδιους μηχανισμούς που τώρα προσπαθούν να την ρυθμίσουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους