Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν κάποιος με ρωτούσε σήμερα τι μου έχει λείψει περισσότερο μετά από σχεδόν 19 χρόνια μακριά από την Κατερίνη, θα του έλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη: η επαφή με τον κόσμο.

Μου έχει λείψει εκείνο το ανθρωποκεντρικό ρεπορτάζ που ξεκίνησα να κάνω από παιδί σχεδόν, από το 1997, μέσα από το Ράδιο Όλυμπος και το Ολύμπιο Βήμα.

Να βρίσκομαι σε μικρά χωριά της Πιερίας, σε καφενεία, σε πλατείες, σε παντοπωλεία, σε χωράφια.

Να ακούω ιστορίες ζωής.

Να βλέπω τον κόπο, την αγωνία, το μεροκάματο, το χαμόγελο αλλά και τον πόνο ανθρώπων που πάλευαν καθημερινά για να κρατήσουν όρθιες τις οικογένειές τους.

Θυμάμαι ρεπορτάζ από το Μελιάδι, το Τόξο, τις Καρυές, τον Κούκο και τόσα άλλα μικρά χωριά που σήμερα σιγά σιγά αλλάζουν ή αδειάζουν.

Θυμάμαι επίσης συγκλονιστικές συζητήσεις με ανθρώπους της Αντίστασης και αγωνιστές του ’40. Αυτά είναι η δημοσιογραφία για μένα.

Ο άνθρωπος.

Αν κάποια στιγμή αποφασίσω να επιστρέψω μόνιμα στην Ελλάδα και στην Πιερία, δεν θα είναι για την πολιτική ή το «βαρύ» ρεπορτάζ.

Ειλικρινά, όλη αυτή η τοξικότητα με κούρασε.

Θα επιστρέψω για να είμαι δίπλα στον άνθρωπο.

Στον επαγγελματία που παλεύει να κρατήσει ανοιχτό το μικρό του μαγαζί.

Στον νέο επιστήμονα που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του.

Στον φοιτητή, στον μαθητή, στον αγρότη, στον εργαζόμενο που ξυπνάει χαράματα για να τα βγάλει πέρα.

Γιατί κι εγώ έτσι έζησα.

Δεν μου χαρίστηκε τίποτα.

Δούλεψα σε εργοστάσια, ως courier, ταξιτζής, σε διανομές, σε δουλειές που πολλοί ίσως δεν θα έκαναν ποτέ.

Και αν χτίσω κάτι στη ζωή μου, θα το χτίσω μόνος μου, με κόπο, στις δικές μου πλάτες.

Γι’ αυτό και σήμερα νιώθω ότι αν πραγματικά δυναμώσει ακόμη περισσότερο αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα από το Katerini Press, μπορεί να γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα απλό μέσο ενημέρωσης.

Μπορεί να γίνει μια κοινότητα ανθρώπων που βοηθούν ανθρώπους.

Δεν μπορώ να βλέπω ανθρώπους να δυσκολεύονται πραγματικά και να αδιαφορώ.

Δεν μπορώ να βλέπω οικογένειες να παλεύουν για τα βασικά και να λέω «δεν με αφορά». Πιστεύω ότι όταν ενωνόμαστε, ακόμη και με ένα ευρώ ο καθένας, μπορούμε να αλλάξουμε ζωές.

Το αποδείξαμε ήδη πριν από λίγους μήνες με τον Γιώργο, όταν όλοι μαζί του δώσαμε τη δυνατότητα να κάνει το χειρουργείο του.

Αυτό θέλω να κάνω.

Αυτό σκέφτομαι όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια.

Και ναι… ίσως για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια σκέφτομαι πραγματικά σοβαρά τον επαναπατρισμό μου.

Όχι γιατί ξεχνώ τις δυσκολίες της Ελλάδας.

Τις ξέρω πολύ καλά.

Αλλά γιατί πιστεύω πως μπορώ να βοηθήσω, έστω λίγο, μέσα από τη δουλειά μου και τη φωνή μου. Γιατί η Πιερία αξίζει περισσότερα. Και κυρίως… αξίζουν περισσότερα οι άνθρωποί της. Χάρης Μπαζάκος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους