Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάζοντας το νέο βιβλίο της συγγραφέως Elena Bolonassi , με τίτλο "ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΦΟΝΟΣ" που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ αισθάνθηκα απο τις πρώτες κιόλας σελίδες του, ότι έχω να κάνω με ένα βιβλίο που δεν προσπαθεί απλώς να αφηγηθεί μια αστυνομική ιστορία, αλλά να δημιουργήσει μια διαρκή αίσθηση ανησυχίας και σκοτεινού μυστηρίου.

Είναι από εκείνα τα βιβλία που σε κάνουν να σταματάς για λίγο την ανάγνωση μόνο και μόνο για να σκεφτείς όσα μόλις διάβασες, ενώ η ατμόσφαιρά τους μένει συνεχώς κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου.

Είναι το τρίτο μυθιστόρημα της Έλενας Μπολονάση, δικηγόρου και εγκληματολόγου, μετά τον "Λόφο του Ερνιόν" και το "Ο λύκος μένει σπίτι". Και αυτό φαίνεται έντονα μέσα στην ιστορία.

Η επιστημονική της κατάρτιση δεν λειτουργεί απλώς σαν ένα επιπλέον στοιχείο στο βιβλίο, αλλά δίνει ρεαλισμό στον τρόπο που χτίζεται η έρευνα, η ψυχολογία του θύτη και γενικά όλο το εγκληματολογικό κομμάτι της υπόθεσης.

Είναι από τις φορές που νιώθεις ότι ο κόσμος του βιβλίου πατάει σε κάτι αληθινό και όχι απλώς σε μια “στημένη” αστυνομική ιστορία.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από έναν δολοφόνο που μοιάζει να ξαναγράφει με αίμα το τέλος γνωστών παραμυθιών, αφήνοντας πίσω του στοιχεία που συνδέονται με αυτά.

Ο αστυνόμος Πετρίδης και η ομάδα του προσπαθούν να ενώσουν τα κομμάτια ενός σκοτεινού παζλ και να καταλάβουν τι κρύβεται πίσω από τους συμβολισμούς, αλλά και ποια είναι η λογική ενός ανθρώπου που βλέπει τον κόσμο τόσο διαφορετικά.

Αυτό που μου κίνησε πολύ το ενδιαφέρον είναι η ιδέα πάνω στην οποία φαίνεται να στηρίζεται η ιστορία.

Διαβάζοντας το βιβλίο, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ το λεγόμενο "φαινόμενο του φωτοστέφανου", αυτή την τάση να συνδέουμε το καλό με το όμορφο και το κακό με κάτι σκοτεινό ή παραμορφωμένο.

Κάτι που υπάρχει έντονα και στα κλασικά παραμύθια, όπου οι “καλοί” είναι σχεδόν πάντα όμορφοι και οι “κακοί” διαφορετικοί ή τρομακτικοί.

Και κάπου εκεί αρχίζει να χτίζεται όλη αυτή η σκοτεινή σκέψη που διαπερνά το βιβλίο.

Η συγγραφέας δημιουργεί έναν χαρακτήρα που, όσα παραμύθια κι αν διαβάζει, δεν μπορεί να βρει μέσα τους καμία αλήθεια που να ταιριάζει με όσα έχει ζήσει.

Για εκείνον, τα «και ζήσαν αυτοί καλά» δεν υπάρχουν.

Κι έτσι προσπαθεί να αλλάξει μόνος του το τέλος των ιστοριών.

Αυτό είναι και το στοιχείο που κάνει το βιβλίο να ξεφεύγει από μια απλή ιστορία serial killer και να αποκτά κάτι πιο σκοτεινό και ψυχολογικό.

Η ατμόσφαιρα είναι από τα πιο δυνατά στοιχεία του βιβλίου.

Υπάρχει συνεχώς μια αίσθηση ανησυχίας, σαν κάτι σκοτεινό να βρίσκεται πάντα μισό βήμα μπροστά από τους χαρακτήρες.

Η συγγραφέας χτίζει την ένταση σταδιακά, χωρίς υπερβολές και χωρίς να προσπαθεί να εντυπωσιάσει με φθηνά σοκ.

Και αυτό προσωπικά το εκτίμησα πολύ.

Δεν είναι ένα βιβλίο που “φωνάζει” για να σε τρομάξει.

Σε κρατάει σε μια μόνιμη ένταση σχεδόν αθόρυβα.

Αυτό που μου άρεσε επίσης είναι ότι, παρότι κινείται στον χώρο του ψυχολογικού θρίλερ, το βιβλίο καταφέρνει να διατηρεί το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι το τέλος.

Οι εξελίξεις έρχονται με φυσικό τρόπο και η ιστορία συνεχώς σου δίνει λόγους να θέλεις να διαβάσεις ακόμη ένα κεφάλαιο.

Το "Μια φορά κι ένας φόνος" διαβάζεται γρήγορα, κυρίως γιατί δεν σε αφήνει εύκολα να το κατεβάσεις από τα χέρια σου.

Για όσους αγαπούν τα ψυχολογικά θρίλερ με σκοτεινή ατμόσφαιρα, συμβολισμούς και μια ιστορία που προσπαθεί να πει κάτι περισσότερο από μια απλή αστυνομική υπόθεση, θεωρώ πως είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ελληνικές κυκλοφορίες της χρονιάς. #book_reviews_gr #bookreviewsgr #BookEat #Bookiss #minoasbooks #ΜιαΦοραΚαιΕναςΦονος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους