Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στα δεκαέξι μου σταμάτησε η καρδιά μου. Όταν με επανέφεραν, άνοιξα τα μάτια και κοίταξα ψηλά, ρωτώντας τον Θεό "γιατί… γιατί δεν με κράτησες κοντά σου;" Δεν είχα ευκολη ζωή..ουτε ομορφα παιδικά χρόνια Στα δεκαεφτά μου έχασα τη μία μου σάλπιγγα, ειχα ενα δύσκολο χειρουργείο και μου είπαν πως οι πιθανότητες να γίνω μητέρα ήταν λίγες.

Πάλι σήκωσα τα μάτια στον ουρανό και ρώτησα το ίδιο “γιατί;” Τοτε πήρα μια απόφαση μέσα μου να μην παντρευτώ.

Δεν ήθελα να στερήσω από έναν άνθρωπο την πιθανότητα να γίνει πατέρας, να γίνει γονιός.

Δεν έκανα εύκολα σχέσεις.

Ήμουν αυτό που λένε “αδάμαστη”, κανείς Ομως δεν ήξερε το γιατί.

Όμως γνώρισα τον άντρα μου. Ερωτευτήκαμε.

Ήταν κι εκείνος εργένης, με την ίδια άποψη, ότι δεν θελει να παντρευτεί ποτέ.

Έτσι ξεκινήσαμε.

Δεν ξέρω τι άλλαξε μέσα του, αλλά ξαφνικά μου είπε πως θέλει να παντρευτούμε. Πάγωσα.

Δεν του είχα μιλήσει για το πρόβλημά μου.

Όταν πήγα να του το πω, του είπα απλά "πρέπει να σου πω κάτι που έχει συμβεί…" Εκείνος απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη: "Δεν με νοιάζει το παρελθόν." Έκλεισε ραντεβού στο δημαρχείο, με ρώτησε αν έχω κάτι λευκό να φορέσω, και παντρευτήκαμε.

Πρώτα πολιτικά (Ενα χρονο μετα θρησκευτικά) Λίγες μέρες μετά μάθαμε οτι ήμουν έγκυος.

Μετέπειτα, του είπα όλη την ιστορία, κι εκείνος απλά χαμογέλασε και είπε: "κι όμως, τώρα είσαι έγκυος." Και ναι… κάναμε τρία παιδιά μαζί.

Σήμερα σηκώνω τα μάτια μου ψηλά και χαμογελάω.

Και νομίζω πως ξέρω πια το “γιατί”. Γιατί με άφησε να ζήσω. Για να ανατρέψει όλα όσα πίστευα πως δεν θα συμβούν ποτέ όπως το να γίνω μητέρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους