Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάστε τι μας λέει ο κύριος μετανάστης από την Νιγηρία: ««Βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη είκοσι πέντε χρόνια τώρα, αλλά τα τελευταία τρία χρόνια, νιώθω εγκλωβισμένος.

Λόγω προβλημάτων με τα έγγραφά μου, έχω κολλήσει εδώ, αδυνατώντας να ταξιδέψω στην Αυστρία όπου ζουν η γυναίκα μου και τα τρία παιδιά μας -δεκαέξι, δεκατεσσάρων και έξι ετών.

Πριν εγκατασταθώ στη Θεσσαλονίκη, ζούσα ο ίδιος στην Αυστρία, και συχνά σκέφτομαι τη διαφορά· ένιωθα ότι υπήρχε περισσότερη δημοκρατία και δομή εκεί σε σύγκριση με όσα βιώνω εδώ στην Ελλάδα.

Με λένε Ντέιβιντ και το ταξίδι μου δεν ήταν εύκολο.

Δεν έφυγα από τη Νιγηρία επειδή είχα άσχημη παιδική ηλικία -στην πραγματικότητα, ήταν αρκετά καλή- αλλά έψαχνα για καλύτερες ευκαιρίες.

Ωστόσο, η ζωή στην Ευρώπη έφερε προκλήσεις που δεν περίμενα.

Εδώ στην Ελλάδα πέρασα λίγο χρόνο στη φυλακή επειδή πουλούσα πλαστά προϊόντα.

Ήταν ένα σημείο καμπής για μένα, με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι έπρεπε να βρω ένα καλύτερο μονοπάτι και να αλλάξω τον τρόπο που ζούσα.

Για να επιβιώσω τώρα, περπατώ στον περίπατο εδώ στη Θεσσαλονίκη πουλώντας βραχιόλια κατά τους χειμώνα και τους γύρω μήνες.

Όταν έρχεται το καλοκαίρι, πάω Χαλκιδική να πουλήσω εκεί τα αντικείμενα μου.

Είναι ένας συνεχής κύκλος μετακόμισης εκεί που βρίσκονται οι άνθρωποι, απλά για να συνεχίσουν.

Αλλά το μυαλό μου είναι συχνά μακριά, στη φάρμα μου πίσω στη Νιγηρία - 20 στρέμματα γης όπου καλλιεργώ λαχανικά.

Αυτή η φάρμα είναι το μεγαλύτερο όνειρό μου, είναι μια ιστορία ανάμεσα σε εμένα και τον Θεό.

Είναι το μέρος όπου ελπίζω να χτίσω πραγματικά κάτι δικό μου.

Αν υπάρχει ένα πράγμα που θέλω να περάσω στα παιδιά μου, είναι η αρετή της υπομονής.

Αλλά αν έχω μια πραγματική λύπη, είναι που επέλεξα ποτέ να φύγω από την Αυστρία για να επιστρέψω στην Ελλάδα την τελευταία φορά.

Γιατί τώρα, είμαι παγιδευμένος σε μια παγίδα γραφειοκρατίας.

Περιμένω τα χαρτιά μου, περιμένοντας να επανενωθώ με την οικογένειά μου και περιμένω τη γη μου να ανθίσει.

Στη ζωή, πρέπει να συνεχίσεις να προχωράς μπροστά, ακόμα και όταν ο ρυθμός είναι αργός.

Πρέπει να έχεις υπομονή. ” Εγώ δεν καταλαβαίνω ούτε γιατί εγκατέλειψε τα 20στρ. στη Νιγηρία, ούτε γιατί ενώ η γυναίκα του και τα παιδιά του βρίσκονται στην Αυστρία αυτός βρίσκεται εδώ, ούτε γιατί αντί να εργάζεται σε κάποια φάρμα, πουλά ως παράνομος πλανόδιος βραχιολάκια σε τουρίστες.

Πώς ζει 25 χρόνια στη Θεσσαλονίκη ενώ η οικογένειά του είναι στην Αυστρία και το μεγαλύτερο παιδί είναι μολις 16 ετών; Δεν καταλαβαίνω γιατί επικαλείται τα #humansfromthessaloniki και αισθάνεται εγκλωβισμένος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους