Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι βλάσφημοι... «θεοί» της Κρήτης Συγκλονιστική η είδηση της δολοφονίας νεαρού, από έναν πατέρα που τον θεωρούσε υπεύθυνο για τον θάνατο του παιδιού του πριν από πέντε χρόνια.

Ο νεαρός οδηγούσε τότε αυτοκίνητο και το παιδί που είχε σκοτωθεί ήταν συνοδηγός.

Η είδηση είναι συγκλονιστική, όχι λόγω της δολοφονίας – συνηθισμένα τα βουνά του Ψηλορείτη στα χιόνια – αλλά επειδή φαίνεται να μην αλλάζει κάτι σε αυτήν την άρρωστη νοοτροπία της βεντέτας και της αυτοδικίας.

Όποιος έχει ζήσει στην Κρήτη, γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτή ΔΕΝ είναι η Κρήτη.

Παρόμοια περιστατικά συμβαίνουν είτε σε πολύ συγκεκριμένα χωριά που όλοι γνωρίζουν, είτε σε άλλες περιοχές μεν αλλά με εμπλεκόμενους πάλι από τα συγκεκριμένα χωριά.

Ακόμη χειρότερα που είναι κοινό μυστικό ότι πλέον η «λεβέντικη» νοοτροπία της βεντέτας και της αυτοδικίας δεν πηγάζει από το αίσθημα της αδικίας ή της έλλειψης εμπιστοσύνης προς τη δικαιοσύνη, αλλά από την ανάγκη να καλυφθούν πράνομες δραστηριότητες που σχετίζονται με εμπόριο όπλων και ναρκωτικών.

Η μέθοδος είναι απλή: Αφήνεις μούσια και μαλλιά και παριστάνεις με βλάσφημο τρόπο τον θεό, αποφασίζοντας για τη ζωή και τον θάνατο του άλλου.

Ωστόσο, υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα που πρέπει να απασχολήσει ΟΛΗ την Κρήτη.

Μπορεί η νοοτροπία να είναι εντοπισμένη και όχι διάχυτη, μπορεί ο πολύς κόσμος στη Μεγαλόνησο να δυσανασχετεί με την κατάσταση και φυσικά να φοβάται για τη ζωή του, ΑΛΛΑ ταυτόχρονα υπάρχει μια υφέρπουσα υπερηφάνεια… Αυτή η υπερηφάνεια, αυτή η υποβόσκουσα σκέψη «καλά του έκανε», αυτή η έμμεση ηρωοποίηση, αυτό το μειδίαμα στο πρόσωπο αυτού που εξιστορεί ένα φονικό, ναι δυστυχώς βαραίνει όλη την Κρήτη.

Μπορεί να ξεριζωθεί αυτή η νοοτροπία; Καθόλου εύκολα, γιατί αυτοί οι βλάσφημοι «θεοί» ζούνε με τους οικείους τους, μανάδες, πατεράδες, συζύγους που μερικές φορές τρομάζει να τους ακούει κάποιος να ζητάνε εκδίκηση, να μιλάνε για τιμή και να «κουρδίζουνε» τον θύτη… Τελικά, μπορεί να αλλάξει κάτι και πώς; Μπορεί να λήξει όλο αυτό όταν οι θύτες αντιμετωπιστούν επιτέλους ως εγκληματίες, ως φονιάδες.

Ξεκάθαρα, χωρίς υποψία δεύτερων σκέψεων.

Σε αυτό το πλαίσιο, θα παραθέσω έναν διάλογο που είχα με συνάδελφο, πραγματικά λεβέντη Κρητικό πριν από 14 χρόνια, όταν υπηρετούσα στο νησί.

Ένας νεαρός γκάζωνε επικίνδυνα στη μέση της πλατείας, μας προσπέρασε ξυστά, κόντεψε να σκοτώσει κόσμο κι εγώ από ευγένεια, προσπάθησα να τον δικαιολογήσω στον συνοδηγό μου «ε, βράζει το αίμα… Οι Κρητικοί έτσι είναι, δεν έχουν εδώ και δεκαετίες να διοχετεύσουν το αντριλίκι τους σε εχθρούς, το βγάζουν στον δρόμο, σε φασαρίες και σε καυγάδες…». «Όχι Μανόλη», μου είχε απαντήσει ο συνάδελφος, «όχι.

Οι λεβέντες και οι γενναίοι στην Κρήτη ήταν οι άλλοι, οι ήσυχοι και καλοσυνάτοι, τα ‘πρόβατα’. Αυτοί εδώ που βλέπεις να κάνουν τις φασαρίες και τα φονικά, θα ήταν όλοι προδότες σε μια δεύτερη κατοχή».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους