"Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ότι μπορεί ποτέ να πληρώσει" (Έρνεστ Χεμινγουέι): Σαν σήμερα, 9 Μαίου 1945, 00.43 π.μ, η αντιφασιστική νίκη των...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποιoς όμως νίκησε τον φασισμό; Η συντριβή του ναζισμού και η ανευ όρων παράδοση του το 1945 δεν ήταν ούτε εύκολη, ούτε τυχαία.

Ηταν αποτέλεσμα τεραστίων θυσιών, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων επωμίστηκε η Σοβιετική Ένωση.

Τα στοιχεία δεν αφήνουν περιθώρια για αμφισβήτηση: Η ΕΣΣΔ έδωσε πάνω από 20 εκατομμύρια νεκρούς.

Στις μάχες έχασαν τη ζωή τους σχεδόν 2.000.000 μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος των Μπολσεβίκων, δηλαδή πάνω από τα μισά του μέλη! Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων, μαζί με ανάπηρους και τραυματίες,είναι ακόμα μεγαλύτερος.

Αντίστοιχα, οι νεκροί της Βρετανίας ήταν 375.000 και των ΗΠΑ 405.000. Ο Σοβιετικός στρατός είχε δύσκολο δρόμο προς το Βερολίνο.Εδωσε μάχες σε ένα μέτωπο με μήκος 3.000-6.200 χιλιόμετρα-αλλά και πίσω από τις γραμμές του μετώπου, σε περιοχές κατεχόμενες από τον εχθρό-για 1.418 μέρες και νύχτες.

Κάθε λεπτό του πολέμου υπήρχαν κατά μέσο όρο 9 νεκροί, κάθε ώρα 507 και κάθε μέρα 1.400.

Οι δύο στους πέντε νεκρούς του πολέμου ήταν Σοβιετικοί πολίτες. Στο Ανατολικό Μέτωπο, η Βέρμαχτ είχε τα 3/4 των συνολικών της απωλειών, ενώ ακόμα και το καλοκαίρι του 1944, όταν πλέον στη Δυτική Ευρώπη είχε ανοίξει-επιτέλους- το δεύτερο μέτωπο, οι Αμερικανοβρετανικές δυνάμεις είχαν απέναντί τους 75 Γερμανικές μεραρχίες, ενώ ο Κόκκινος Στρατός 200! Σε επίπεδο υλικών υποδομών, οι χιτλερικοί κατέστρεψαν 1.710 πόλεις και κωμοπόλεις της Σοβιετικής Ένωσης, έκαψαν και ξεθεμελίωσαν πάνω από 70 χιλιάδες χωριά, κατέστρεψαν 32 χιλιάδες περίπου βιομηχανικά εργοστάσια,65.000 χιλιόμετρα σιδηροδρομικές γραμμές, λήστεψαν 98 χιλιάδες κολχόζ, 1.876 σοβχόζ,2.890 μηχανοτρακτερικούς σταθμούς.

Το συνολικό ύψος των υλικών ζημιών από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για τις Ευρωπαϊκές χώρες, ανέρχεται στα 260 δισεκατομμύρια δολάρια, εκ των οποίων τα 128 δισεκατομμύρια δολάρια αναλογούν στην ΕΣΣΔ.

Αν τώρα σ’ αυτό το ποσό, προστεθούν και τα 357 δισεκατομμύρια δολάρια που είναι οι Σοβιετικές πολεμικές δαπάνες, τότε προκύπτει ότι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ένα ποσό αρκετά μεγαλύτερο απ’ αυτό που δαπάνησαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.

Η αντιφασιστική νίκη, με την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας, στην ουσία της ήταν επίτευγμα της ΕΣΣΔ και του Κόκκινου Στρατού.

Το γεγονός αυτό, δεν είναι σε θέση να το αμφισβητήσει κανείς, όπως δεν το αμφισβητήσαν ο Τσώρτσιλ και ο Τρούμαν, κάτι που φαίνεται πεντακάθαρα και από τα συγχαρητήρια μηνύματα που έστειλαν στον Στάλιν.

Ο καταλυτικός ρόλος της Σοβιετικής Ενωσης δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα του ηρωισμού του Σοβιετικού στρατού και λαού.

Είχε βαθύτερα αίτια: Εδραζόταν στην εργατική Σοβιετική εξουσία ηκληρονομιά των πρώτων δύο δεκαετιών μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, που δεν αναμετρήθηκε με τον φασισμό μόνο στρατιωτικά αλλά σε όλα τα επίπεδα, με πρωταγωνιστικό τον ρόλο των λαϊκών μαζών, με ηγέτιδα δύναμη την εργατική τάξη και καθοριστικό τον ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Εξάλλου, πέρα απο τον αγώνα της Σοβιετικής Ένωσης, οι κομμουνιστές ήταν και το πρωτοπόρο κομμάτι της αντιφασιστικής αντίστασης μέσα στις κατεχόμενες απο τους ναζί χώρες. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως και ο πρώτος, γεννήθηκε από τη μήτρα του καπιταλιστικού συστήματος, αποτέλεσμα της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.Η ύπαρξη της ΕΣΣΔ αποτελούσε στόχο εξίσου όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων-συνασπισμών.

Τα χρόνια πριν τον πόλεμο, με την ανοχή έως και την απροκάλυπτη ενθάρρυνση τους, οι "δυτικές Δημοκρατίες" άνοιγαν συνεχώς το δρόμο για τους ναζί προς Ανατολάς, προς τη Σοβιετική Ενωση.

Το 1938, οι πρωθυπουργοί της Βρετανίας και Γαλλίας, Τσάμπερλεν και Νταλαντιέ, συνυπέγραψαν με Χίτλερ-Μουσολίνι το Σύμφωνο του Μονάχου, με το οποίο παραχωρούνταν στη Γερμανία το σουδητικό τμήμα της Τσεχοσλοβακίας.

Το 1939,η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία, η οποία, παρότι οι συμφωνίες αμοιβαίας βοήθειας που είχε υπογράψει με Βρετανία και Γαλλία έμειναν στα χαρτιά, αρνήθηκε κάθε συνδρομή που της προσέφερε η Σοβιετική Ενωση. Η ΕΣΣΔ, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την Γερμανική εισβολή, υπέγραψε το "Γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης". Η Γερμανική επίθεση πραγματοποιήθηκε τελικά στις 22/6/1941.

Στο μεταξύ, η Γερμανία επιτέθηκε κατά της Γαλλίας, στη Βρετανία η τακτική της αστικής τάξης άλλαξε, ενω στον πόλεμο εισήλθαν αργότερα και οι ΗΠΑ.

Το "αντιφασιστικό σύμφωνο" μεταξύ των Συμμάχων στις 12/6/1941 δεν άλλαξε το χαρακτήρα του πολέμου, ούτε τις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστικών κρατών, που αναγκάστηκαν σε -προσωρινή τουλάχιστον-συνεργασία με τη Σοβιετική Ενωση στον τομέα των πολεμικών επιχειρήσεων.

Ενδεικτική είναι η καθυστέρηση στο άνοιγμα του δεύτερου μετώπου στην Ευρώπη, που πραγματοποιήθηκε μόλις στις 6/6/1944.Και αυτό, αφού είχαν προηγηθεί οι εποποιίες του Στάλινγκραντ, του Κουρσκ, κ.α, που σήμαναν την αλλαγή του ρου του πόλεμου.

Οι αστικές τάξεις ΗΠΑ-Βρετανίας δικαιολογημένα φοβούνταν ότι ο Κόκκινος Στρατός μπορούσε να μπει μόνος στο Βερολίνο.

Στις 30/4/1945 (και ξανά 2/5/1945) η Κόκκινη Σημαία υψώθηκε στη Γερμανική Βουλή (Ράιχσταγκ). 9/5 η ναζιστική Γερμανία συνθηκολόγησε άνευ όρων.

Αμέσως μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ξεκίνησε μια λυσσαλέα προσπάθεια διαστρέβλωσης των αιτιών, του χαρακτήρα του, γεγονότων και προσώπων.

Αυτή η προσπάθεια συστηματοποιήθηκε και εντάθηκε μετά το 1989-1991.

Κεντρικό ρόλο στη διαστρέβλωση της ιστορικής μνήμης κατέχει η Ε.Ε, που, από το 1985 κιόλας, προσπάθησε να "διαγράψει" την 9η Μάη ως μέρα της"Αντιφασιστικής Νίκης", καθιερώνοντας στη θέση της τη λεγόμενη"Ημέρα της Ευρώπης". Ακολούθησαν αντικομμουνιστικά μνημόνια κ.α. Σήμερα, κλιμακώνουν την προσπάθεια συκοφάντησης της αντιφασιστικής νίκης των λαών, με εκστρατεία λάσπης και απαγορεύσεις, με την αντιδραστική "θεωρία των δύο άκρων", τον αντικομμουνισμό, την παραχάραξη της ιστορίας.

Εξίσου ανιστόρητη και απαράδεκτη είναι η προσπάθεια της σημερινής καπιταλιστικής Ρωσίας να εμφανιστεί ως συνεχιστής της αντιφασιστικής πάλης της ΕΣΣΔ, να οικειοποιηθεί τα σύμβολα της αντιφασιστικής Νίκης των Λαών.

Η νικηφόρα προέλαση του Κόκκινου Στρατού και τελικά η συντριβή του ναζισμού έγιναν δυνατές εξαιτίας της προσπάθειας οικοδόμησης της εργατικής εξουσίας.

Δηλαδή, οφείλονται σε αυτό το κοινωνικό σύστημα, που σήμερα λοιδορείται από τους ηγέτες της καπιταλιστικής Ρωσίας, στο σύστημα που οι ίδιοι ανέτρεψαν και σήμερα καπηλεύονται τα σύμβολα του για να δώσουν δήθεν "αντιφασιστικό" χαρακτήρα στις Ιμπεριαλιστικές τους επιδιώξεις.

Η αντιφασιστική νίκη των λαών πρόσφερε-με αμέτρητες θυσίες-στην ανθρωπότητα την συντριβή του φασισμού.

Το κεκτημένο της ιστορικής σημασίας της αντιφασιστικής νίκης των λαών που περικλείεται στην φράση του Έρνεστ Χεμινγουέι: "Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ότι μπορεί ποτέ να πληρώσει" είναι και η βάση για βαθύτερη μελέτη και αποτίμηση.

Πολύ περισσότερο σήμερα καθώς έρχεται όλο και πιο κοντά το ενδεχόμενο ενός νέου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Σήμερα που επιβεβαιώνεται με τραγικό τρόπο η προφητεία του Μπρεχτ: "Μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος.

Η σκύλα που το γέννησε ζει και είναι πάλι σε οργασμό" Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι κομμουνιστές βρέθηκαν μπροστά σε πρωτόγνωρα ζητήματα όπως νέες μορφές εξέλιξης του ιμπεριαλιστικού πολέμου και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, ο χαρακτήρας της αντιφασιστικής πάλης, νέες μορφές σύνδεσης εθνικοαπελευθερωτικών και αστικοδημοκρατικών ζητημάτων και ταξικών σοσιαλιστικών, ο ρόλος της παρέμβασης της Σοβιετικής Ένωσης σε αυτό το πλαίσιο κ.α Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ανάγκη σωτηρίας της Σοβιετικής Ένωσης-χωρίς την οποία δεν θα υπήρχε η ήττα του φασισμού, επέβαλε, με βάση τους αρνητικούς διεθνείς συσχετισμούς, την μια η άλλη συμμαχία η ακόμα και συμβιβασμούς με το ένα η άλλο μπλοκ.

Η ιστορική πείρα έδειξε όμως ότι αυτοί οι αναγκαίοι συμβιβασμοί οδήγησαν-και ανεξάρτητα απο προθέσεις- το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα να υποβαθμίσει την καταγγελία του ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου, την ευθύνη του ιμπεριαλισμού συνολικά (σαν ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού) και των αστικών τάξεων για αυτόν.

Και την ανάγκη για ανάπτυξη του εσωτερικού λαικού επαναστατικού αγώνα για την ανατροπή των αστικών τάξεων που οδήγησαν τους λαούς στην αθρωποσφαγή.

Και αυτό συνέβη την ίδια περίοδο που είχαν αλλάξει οι ταξικοί συσχετισμοί και Κομμουνιστικά Κόμματα σε μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες έβγαιναν απο τον πόλεμο μαζικοποιημένα, με μεγάλο κύρος στον λαό απο την ηρωική αντιφασιστική τους δράση. Η Σοβιετική Ένωση είχε βέβαια απο την εποχή του Λένιν εμπειρίες επαχθέστατων συμβιβασμών (πχ Μπρεστ-Λιτόφσκ) η οποίοι όμως αναγνωρίζονταν ανοιχτά ως τέτοιοι και δεν μετατρέποντα σε στρατηγική του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όμως η Σοβιετική Ένωση μετέτρεψε τους αναγκαίους συμβιβασμούς σε στρατηγική, μετατροπή που επηρέασε τελικά και τον ερμηνεία του χαρακτήρα του πολέμου και της πολιτικής γραμμής μέσα σε αυτόν.

Το αποτέλεσμα ήταν να υποβαθμιστεί το ζήτημα της εργατικής εξουσίας στα πλαίσια των "συμμαχικών στόχων". Απο την άλλη μεριά, δυνάμεις όπως οι Τροτσκιστές υποβάθμιζαν (η και απαξίωναν) της επαναστατικές δυνατότητες του αντιφασιστικού δημοκρατικού και απελευθερωτικού αγώνα των κινημάτων αντίστασης στις κατεχόμενες χώρες.

Ταυτιζαν λαθεμένα την αντίσταση απο την μεριά του εργατικού κινήματος με την υπεράσπιση της πατρίδας προς όφελος της αστικής τάξης.

Όμως το εθνικοαπελευθερωτικό ζήτημα στις κατεχόμενες χώρες αποτελούσε προέκταση του συνεχιζόμενου ιμπεριαλιστικού πολέμου και μόνο η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι της μπορούσαν πραγματικά να αγωνιστούν για την λύση του μέχρι το τέλος, με τον αγώνα για την Εργατική Εξουσία, όπως έδειξε και η τραγωδία της συντριβής του ΕΑΜ στην Ελλάδα.

Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα της Ιταλίας και της Γαλλίας όπου τα ΚΚ είχαν αναπτύξει πλούσια αντιφασιστική δράση, ενώνοντας υπό την ομπρέλα μαζικών οργανώσεων εκατομμύρια εργάτες, εργάτες γης και φτωχούς αυτοαπασχολούμενους της πόλης και του χωριού, κυριαρχούσαν στις Γενικές Συνομοσπονδίες Εργατών και είχαν ισχυρά ένοπλα τμήματα των αντιστασιακών οργανώσεων, σε μια περίοδο ελλιπούς ανασυγκρότησης των αστικών κατασταλτικών μηχανισμών.

Παρ' όλα αυτά, το 1943 το ΚΚ Ιταλίας, κάλεσε αιφνιδιαστικά το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων να σχηματίσουν κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Μπαντόλιο και συμμετοχή ακόμα και του Βασιλιά! Η πρόταση του ΙΚΚ ( "στροφή του Σαλέρνο") αποσκοπούσε στη στερέωση της αστικής δημοκρατίας και με αυτήν την γραμμή μπήκε και στις αστικές κυβερνήσεις αμέσως μετά τον πόλεμο.

Έφτασε στο σημείο να στηρίξει, στο όνομα της "σύμπνοιας, με τον καθολικό κόσμο" ακόμα και την συνταγματική κατοχύρωση των προνομίων που είχε παραχωρήσει ο Μουσολίνι στο Βατικανό.

Τελικά, όταν σταθεροποιήθηκε η αστική εξουσία μετά τον πόλεμο το ΙΚΚ εκδιώχθηκε απο την κυβέρνηση αφού δεν το χρειάζονταν πια.

Ύστερα από την εκδίωξη του ΙΚΚ από την κυβέρνηση το Βατικανό αφόρισε τους Κομμουνιστές. Το ΚΚΓ συναίνεσε στην απόφαση της ΕΣΣΔ, να αναγωρίσει τον Ντε Γκωλ ως εκπρόσωπο της γαλλικής Αντίστασης το 1941 (για να διατηρήσει ισορροπίες στο πλαίσιο της αντιφασιστικής συμμαχίας) και προχώρησε συνεργασία με αστικές πολιτικές δυνάμεις στο Εθνικό Συμβούλιο Αντίστασης.

Ηταν η απαρχή της συμμετοχής του στην εξόριστη Γαλλική κυβέρνηση και της ενοποίησης των κομμουνιστικών αντάρτικων σωμάτων με τα ένοπλα τμήματα των αστικών οργανώσεων και τα υπολείμματα του Γαλλικού αστικού στρατού.

Όλα αυτά σε μια εποχή που έλεγχε την πλειοψηφία της παράνομης Γενικής Εργατικής Ομοσπονδίας (CGT - αριθμούσε 5 εκατομμύρια μέλη) και τις Ενώσεις Νέων, Γυναικών και Λογοτεχνών.

Μετά την απελευθέρωση, το ΓΚΚ έθεσε στόχο την παγίωση της αστικής δημοκρατίας.

Τελικά, εκδιώχθηκε και αυτό από την κυβέρνηση (1947), είχε όμως προλάβει να συμβάλει στη μεταπολεμική σταθεροποίηση της Γαλλικής αστικής εξουσίας.

Αντίστοιχα έγιναν και σε άλλες χώρες.

Έτσι ο φασισμός ηττήθηκε απο την ηρωική αντιφασιστική νίκη των λαών αλλά ο καπιταλισμός που τον δημιουργεί κατάφερε-σαν παγκόσμιο σύστημα εκμετάλλευσης- να διασωθεί, έτσω και με απώλειες (τις οποίες έχει ανακτήσει σχεδόν όλες σήμερα). Και η ηρωική αντιφασιστική νίκη των λαών άφησε, με τις θυσίες και τους αγώνες της, παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές το χρέος ολοκληρώσουν το έργο που αυτή ξεκίνησε. Πηγές: Στρατάρχης Γ. Κ. Ζούκοφ: "Αναμνήσεις και Στοχασμοί", Σύγχρονη Εποχή, "Αλληλογραφία Στάλιν – Τσώρτσιλ–Ατλη–Ρούσβελτ–Τρούμαν", Μέλισσα, Λ. Γιερεμέγιεφ: "Η Σοβιετική Ενωση στο Β` Παγκόσμιο Πόλεμο", "Ζαχαρόπουλος","Ο Β` Παγκόσμιος Πόλεμος 1939-1945", Σύγχρονη Εποχή, Υπουργείον Αμύνης ΕΣΣΔ: "Β` Παγκόσμιος Πόλεμος 1939-1945", Κυψέλη, Α.Βασιλεφσκι, "Απομηνονεύματα", Σύγχρονη Εποχή, Ρεϊμόν Καρτιέ, "Ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου", Πάπυρος, Αναστάσης Γκίκας, "Η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών", Ριζοσπάστης. "Yes with the Red Army go the heroes" Paul Robeson-Song of the Plains/Полюшко поле https://youtu.be/EiP6U1qwcSc

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους