Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Μπο και η Ναταλία γνωρίστηκαν πριν 17 χρόνια. Ήταν ένα κοκαλιάρικο και ταλαιπωρημένο γατί η Μπο, μόνο του στο δρόμο, και η Ναταλία το πήρε και έγιναν η μία σπίτι για την άλλη.

Έπαιξαν πολύ, γουργούρισαν πολύ, και η Μπο την περίμενε κάθε μεσημέρι στην πόρτα όταν άκουγε από μακριά τον ήχο του αυτοκινήτου της, πολύ πριν το καταλάβει οποιοσδήποτε άλλος.

Τον τελευταίο καιρό αρρώστησε η Μπο, και δεν μπορούσε πια να παίζει και να κινείται με την αιλουροειδή της άνεση όπως παλιά.

Και συχνά νόμιζε ότι ήταν μόνη, λόγω άνοιας, κι ας ήταν πάντα δίπλα της, η Ναταλία και ο Γιώργος και τα παιδιά.

Το βράδυ πριν την ευθανασία, η Ναταλία και η Μπο κοιμήθηκαν αγκαλιά για μια τελευταία φορά.

Αποχαιρετήθηκαν, και την επόμενη μέρα η ζωή συνέχισε για τη μία, και σταμάτησε για την άλλη.

Όταν είναι κάτι πάνω στο κρεβάτι μου προς στιγμήν νομίζω ότι είναι η Μπο, μου λέει η Ναταλία.

Την αγκάλιασα.

Το σπίτι άλλαξε τώρα πια.

Και η Ναταλία άλλαξε.

Αλλά αυτά που έδωσαν και ένιωσαν η μία για την άλλη, δεν θα αλλάξουν ποτέ. . . . Η σχέση μας με τα ζώα δεν μπορεί να περιγραφεί εύκολα.

Γιατί έχουμε φτιάξει τη γλώσσα μας να μιλά για ανθρώπους.

Κι αυτή η γλώσσα δεν μας χωρά όλους, ή κάποτε μας αναγκάζει να συρρικνωνόμαστε, γιατί πόσο και πώς να πενθήσεις μια γάτα, έναν σκύλο, για πόσο πια να μιλάς γι’ αυτόν.

Ξεκίνησα να ασχολούμαι με το πένθος μετά από την απώλεια της εγκυμοσύνης μου.

Γιατί ένιωσα ότι είναι κάποια πένθη που δεν έχουν τον χώρο που τους αναλογεί σε μια κοινωνία που σε σπρώχνει όλο και πιο πολύ να χωρέσεις σε άβολα, στενά κουτιά.

Η αγάπη που δίνεις και παίρνεις από ένα ζώο συντροφιάς, ούτε αυτή χωρά σε αυτά τα κουτιά -γιατί δε μοιάζει με καμία άλλη.

Ακόμα κι αν ο διάλογος έχει πια ανοίξει, ακόμα κι αν η αποδοχή και ο σεβασμός προς τα ζώα έχουν μπει σε έναν δρόμο, όταν πονάς για την απώλειά του, συχνά δεν ξέρεις πού και πώς να την χωρέσεις.

Γιατί όλα τρέχουν πια, και όλα μπαίνουν σε ζυγαριές, κι εσύ πρέπει να διαλέξεις τις πίκρες σου, τις μάχες σου, πού θα ρίξεις και σε ποιον θα δείξεις τα δάκρυά σου.

Μα αν πονάς, χωράς.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Πόσο να στριμωχτούμε πια.

Όχι άλλο. Το Love and Grief μεγαλώνει, γιατί αν πονάς χωράς, και μετά την πιστοποίησή μου σαν Συνοδός πένθους σε απώλεια κατοικίδιου (Pet Bereavement Companion DN-CPBC) στηρίζω και αυτές τις απώλειες με τον τρόπο που χρειάζεται και που ταιριάζει στην κάθε μοναδική σχέση.

Στη φωτογραφία είναι η Ναταλία και η Μπο, καταχαρούμενες η μία στην αγκαλιά της άλλης.

Τις ευχαριστώ και τις δύο.

Θα είναι για πάντα το ξεκίνημα του Pet-Love and Grief.

Θα χαρώ να με ακολουθήσετε στον λογαριασμό μου στο Instagram εδώ: https://www.instagram.com/pet_love_and_grief Και μοιραστείτε τον και με όποιον-όποια νιώθετε ότι του ταιριάζει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους