Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χτες γύρισε ο σύζυγός μου από τη δουλειά με ένα πολύ παράξενο ύφος.

Τον ρώτησα για τον γάμο του αδελφού του και αμέσως απέφυγε το βλέμμα μου.

Μου ανακοίνωσε ότι θα πάει μόνος του στον γάμο. — Κι εγώ; ρώτησα έκπληκτη.

Τότε μου εξήγησε: «Αγάπη μου, τον Ιανουάριο πήρα μισθό σχεδόν άδειο.

Οπότε μάλλον θα πάω μόνος.

Εσύ θα μείνεις με το παιδί.

Δεν θα συμβεί τίποτα, θα λείψω τρεις μέρες, πρέπει να μείνω σε ξενοδοχείο, να φάω κάτι και φυσικά να αγοράσω ένα δώρο για το ζευγάρι». Είμαστε ένα νέο ζευγάρι, μένουμε σε ένα μικρό διαμέρισμα που μας έδωσε η πεθερά μου.

Εγώ είμαι σε άδεια μητρότητας, και η κόρη μου, η Αγγελική, είναι σχεδόν δυο χρονών.

Δεν βιάζομαι να επιστρέψω στη δουλειά, δεν έχω ποιον να της αφήσω.

Τα πεθερικά μου μας πρόσφεραν το σπίτι, όπως λέμε κι εδώ: ευχαριστώ για το καλό! Η μαμά μου κοιτάει τον εαυτό της, κάνει και επιπλέον δουλειές.

Μου είχε πει ξεκάθαρα: αν χρειαστεί να πάω στη δουλειά και χρειαστώ βοήθεια με την Αγγελική, θα έρθει με χαρά.

Αλλά να αγοράσω καινούργιο φόρεμα και να βάψω τα μαλλιά μου, ούτε λόγος.

Τότε δε θα προσέχει το παιδί.

Ξέρω καλά το χαρακτήρα της.

Να σημειώσω ότι κάθε χρόνο πετάει στο εξωτερικό, και ξοδεύει όλα τα Σαββατοκύριακα σε σπα και ινστιτούτα αισθητικής.

Δεν έχουμε ζήσει κάποια κρίση στην οικογένεια.

Όταν ο άντρας μου είναι σπίτι, μπορώ να κάνω τα δικά μου.

Βέβαια, δεν ενθουσιάζεται να βγαίνω έξω· με αφήνει σπάνια και για λίγο.

Ήρθε όμως η πρόσκληση στον γάμο.

Ο μικρός αδελφός του συζύγου μου παντρεύεται.

Πρέπει να ταξιδέψουμε για τρεις μέρες σε άλλη πόλη, στη Θεσσαλονίκη.

Πήγα λοιπόν στη μητέρα μου, παρακαλώντας να μείνει με την Αγγελική.

Ο γάμος είναι γεγονός σημαντικό.

Μόνο τρεις μέρες.

Και η Αγγελική είναι ήσυχη, δεν κάνει φασαρίες.

Η μητέρα μου αρνήθηκε αρκετή ώρα και, με έναν αναστεναγμό, πήρε τελικά τρεις ημέρες άδεια από τη δουλειά της.

Χάρηκα τόσο πολύ — δύο χρόνια είχα να ξεκουραστώ μακριά από το παιδί.

Τουλάχιστον θα ξεφύγω λίγο στο γάμο... Όμως τα σχέδιά μου καταστράφηκαν μετά την αναγγελία του συζύγου μου.

Για μένα ήταν σπουδαίο γεγονός.

Είχα θηλάσει την Αγγελική για έναν χρόνο, χωρίς να βγω από το σπίτι.

Μετά, κανείς δεν ήθελε να την προσέξει.

Ο σύζυγος πήγαινε σε εταιρικές εκδηλώσεις και επαγγελματικά ταξίδια.

Τον αδελφό του τον γνώριζα ελάχιστα.

Την αρραβωνιαστικιά του την είχα δει μόνο σε φωτογραφία. Στεναχωρήθηκα.

Ο άντρας μου δεν προσπάθησε να με καταλάβει.

Γι' αυτόν όλα ήταν απλά. – Κοίτα, είπε, η μητέρα σου δεν θέλει πραγματικά να πάρει την Αγγελική σπίτι της.

Άφησέ την να ξεκουραστεί λίγο και μείνε εσύ.

Γιατί να νιώσει άβολα; Αν δεν θέλει να μείνει, μην πιέζεις.

Και ούτε γνωρίζεις και την οικογένειά μου καλά.

Ποιο το νόημα να πας; Η θέση σου είναι δίπλα στο παιδί.

Εγώ θα πάω, θα γυρίσω.

Έτσι αποφάσισα να μην πάω κι εγώ.

Γιατί να αποφασίζει ο σύζυγος τι θα κάνω εγώ; Ποιος έχει δίκιο άραγε; Πιστεύω πως η μητέρα μου και ο άντρας μου είναι μάλλον εγωιστές.

Βέβαια, η γιαγιά δεν έχει υποχρέωση να προσέξει το εγγόνι.

Αλλά θα μπορούσε να σκεφτεί όχι μόνο τον εαυτό της, αλλά και τη δική της κόρη.

Και ο σύζυγός μου δεν με καταλαβαίνει.

Τα χρόνια μου τα αφιέρωσα στην Αγγελική.

Αν δεν ξεκουραστώ κι εγώ, τι θα γίνει; Πρέπει να καταλάβει … Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους