Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ανήκουν στην κοινότητα των Άμα και τις λένε Γοργόνες της Ιαπωνίας.

Έχουν εξωτική ομορφιά και εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, βουτούν σχεδόν γυμνές στο βυθό, προκειμένου ν' αλιεύσουν μαργαριτάρια, κοχύλια και άλλα σπάνια είδη οστρακοειδών, τα οποία, στη συνέχεια, πωλούν. "Άμα", σημαίνει «γυναίκα στη θάλασσα». Ζουν στα ψαροχώρια των ακτών Ιαπωνίας, σε ξύλινες καλύβες κοντά στην θάλασσα και το επάγγελμά τους είναι η αλιεία μαργαριταριών.

Κρατούν την αναπνοή τους έως και 25 μέτρα βάθος, χωρίς να χρησιμοποιούν φιάλες οξυγόνου.

Μέχρι το 1950 ένα κομμάτι ύφασμα ή μια μπαντάνα κάλυπτε τα επίμαχα γυμνά σημεία του σώματός τους και τα μαλλιά τους για να διώχνουν τα κακά πνεύματα.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το κράτος τις ανάγκασε να φορούν καταδυτικές στολές, γιατί ο τουρισμός σημείωνε κορυφαία άνοδο και οι πολιτισμένοι συντηρητικοί Δυτικοί σοκάρονταν από το γυμνόστηθο θέαμα.

Οι περισσότερες βρίσκονται τώρα στη χερσόνησο Κίι.

Στη δεκαετία του 1960 μια ικανή Άμα μπορούσε να βγάλει ογδόντα χιλιάδες δολάρια μέσα σε έξι μήνες.

Οι πιο ταλαντούχες μπορούσαν ακόμη και να διαλέξουν μόνες τους τον άντρα που ήθελαν να παντρευτούν.

Αυτονόητο σήμερα αλλά αδιανόητο τότε για τη μέση Ιαπωνέζα. Οι Άμα ήταν δραστήριες γυναίκες που βίωναν τον ακραίο ανταγωνισμό ακριβώς επειδή απολάμβαναν την απόλυτη ελευθερία.

Είχαν την ευκαιρία να κάνουν μια ελκυστική δουλειά, ανεξάρτητα από τους κινδύνους που διέτρεχαν.

Εκείνη την εποχή ακόμα, το να είσαι Ama, ήταν περισσότερο τρόπος ζωής, παρά επάγγελμα, με τα μυστικά του να περνούν από γενιά σε γενιά.

Μέσα σε μια μόνο ημέρα, κάθε Ama βουτούσε σε βάθος 100 μέτρων 3 φορές, με την κάθε φορά να περιλαμβάνει τουλάχιστον 60 καταδύσεις και διάλειμμα ελάχιστων δευτερολέπτων.

Το σκληρό αυτό επάγγελμα παρείχε άνετη ζωή στις ίδιες και τις οικογένειές τους αφού σε μία καταδυτική σεζόν εξοικονομούσαν πολύ περισσότερα χρήματα από τους ψαράδες συζύγους τους.

Οι γυναίκες θεωρούνται οι μόνες κατάλληλες για αυτή τη δουλειά, αφού με το επιπλέον υποδόριο λίπος διατηρούν τη θερμοκρασία τους σε καλύτερα επίπεδα, κάτω από το νερό, ενώ η χωρητικότητα των πνευμόνων τους είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή των ανδρών.

Το 1956 υπήρχαν τουλάχιστον 17 χιλιάδες Άμα, ενώ το 2010 ο πληθυσμός τους ήταν μόνο 2.000.

Σήμερα, οι περισσότερες Άμα είναι από 50 έως 60 ετών.

Ορισμένες έχουν περάσει τα 70, ενώ ελάχιστες είναι από 20 έως 30 ετών.

Όσες βουτούν το κάνουν περισσότερο σαν τουριστική ατραξιόν, υπάρχουν όμως και κάποιες που συνεχίζουν, κανονικά, την παράδοση.

Και το επιλέγουν με πάθος, καθώς, όπως οι ίδιες υποστηρίζουν, "κάτω από την επιφάνεια του νερού, ενώ υπάρχει ελευθερία και πάντοτε κάτι καινούριο ν' ανακαλύψεις, δεν υπάρχουν αμαρτίες". (Από το 2007 έχει ξεκινήσει μια πρωτοβουλία να ενταχθεί η παράδοση των Άμα στον διεθνή κατάλογο της UNESCO με τα Μνημεία Άυλης Πολιτισμικής Κληρονομιάς.

Oι πληροφορίες του κειμένου αντλήθηκαν από την Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια της Θάλασσας και του Βυθού, και τα ιστολόγια Something Curated & Διάσημες Ιστορίες, του Τάσου Τεργιάκη / Φωτ: Δύτρια Μαργαριταριών, Ōsaki-Eishin, 1920) Δείτε λιγότερα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους