Είναι πράγματι μεγάλη αλήθεια, πως η ζωή αποκτά διαφορετικό νόημα όταν την κυβερνά ο φόβος της υποδούλωσης ή του θανάτου και διαφορετικό νόημα όταν την κυβερνά η αίσθηση της ελευθερίας και της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις ημέρες που ζούμε, οι πολιτικοί ταγοί, οι θρησκευτικοί ηγέτες, οι επιστήμονες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι απανταχού αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες, έχουν στο σύνολο τους εγκαταλείψει το ιερό καθήκον του να πάρουν τον καθημερινό άνθρωπο από το χέρι, να τον απομακρύνουν από τον υλισμό και να τον οδηγήσουν προς την πνευματικότητα.

Όλο ετούτο λοιπόν το θέατρο του παραλόγου, μου έφερε στον νου τον σοφότερο των ανθρώπων, τον Σωκράτη, και την απολογία του απέναντι στις κατηγορίες του Μέλητου που ήταν ποιητής, του Άνυτου που ήταν πολιτικός και του Λύκωνα που ήταν ρήτορας.

Ανθρώπων που θα αναμέναμε λόγω κοινής λογικής και αρμονίας, να αποτελούν το παράδειγμα του ήθους για τους συμπολίτες τους.

Κι όμως, ως άλλοι εφιάλτες, κατεγράφησαν από την ιστορία ως εκείνοι που οδήγησαν στον θάνατο τον πιο ειλικρινή, τον πιο λογικό άνθρωπο που γνώρισε –τουλάχιστον- ο δυτικός πολιτισμός.

Κατά την προσωπική μου άποψη δε, ο πλανήτης ολόκληρος.

Πώς θα αντιμετώπιζε λοιπόν άραγε ο Σωκράτης τα όσα διαδραματίζονται σήμερα, αν ζούσε ανάμεσα μας; Τον φόβο για την επιδημία; Τον υποχρεωτικό εγκλεισμό; Την επιβολή της μάσκας στους υγιείς καταμεσής ενός άδειου δρόμου; Το υποχρεωτικό εμβόλιο υπό την απειλή διάπραξης ποινικού αδικήματος; Την απειλή φυλάκισης; Τα ψηφίσματα νομοσχεδίων που καταπατούν τα συντάγματα των εθνών σε ολόκληρο τον πλανήτη; Σκέφτηκα να καταγράψω μερικές φράσεις από την απολογία του, κι όποιος ενδιαφέρεται -αν δεν το έχει κάνει ακόμη- ας την αναγνώσει ολόκληρη.

Υπάρχουν διάφορες εκδόσεις.

Εγώ πάντως, στα χέρια μου κρατώ αυτή των εκδόσεων κάκτος από τη σειρά «Αρχαία ελληνική γραμματεία, οι Έλληνες». (Πλάτων, 1992, Απολογία Σωκράτους, μτφρ. Ηλέκτρα Ανδρεάδη, Αθήνα) Ας ακολουθήσουμε σκόρπιες έστω εκφράσεις του συλλογισμού του απέναντι στην προπαγάνδα, τις αυθεντίες, τη συκοφαντία, τη δολιότητα, την απειλή, τον θάνατο. …Αλλά φοβερότεροι, άνδρες, είναι όσοι παρέλαβαν τους πιο πολλούς από εσάς παιδιά, και τους έπειθαν…(σελ.27) …Εξετάζοντας τον λοιπόν σε βάθος αυτόν -δεν χρειάζεται να πω το όνομα του, ήταν κάποιος από τους πολιτικούς- εξετάζοντας τον λοιπόν και συζητώντας μαζί του, έπαθα το εξής, άνδρες Αθηναίοι: μου φάνηκε ότι αυτός ο άνδρας φαινόταν σοφός και σε πολλούς άλλους ανθρώπους και προπάντων στον εαυτό του, ενώ δεν ήταν…(σελ.35) …οι πιο φημισμένοι μου φάνηκαν να ξέρουν σχεδόν τα λιγότερα, όταν τους εξέταζα σύμφωνα με τα λόγια του θεού, ενώ άλλοι, που φαίνονταν κατώτεροι, ήταν πιο συνετοί άνδρες…(σελ.37) …Και αυτό είναι που θα με καταστρέψει, αν με καταστρέψει: δεν θα είναι ούτε ο Μέλητος ούτε ο Άνυτος, αλλά οι συκοφαντίες και ο φθόνος των πολλών.

Αυτά στ’ αλήθεια κατέστρεψαν και νομίζω θα καταστρέψουν στο μέλλον πολλούς άλλους δίκαιους ανθρώπους…(σελ.55) …Κι εγώ τότε θα του έδινα τη σωστή απάντηση, λέγοντας ότι: κάνεις λάθος, άνθρωπε, αν νομίζεις πως ένας άνδρας που θέλει να ωφελήσει έστω και λίγο τους άλλους πρέπει να υπολογίζει τον κίνδυνο αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει.

Ενώ το μόνο που πρέπει να σκέφτεται, όταν ενεργεί, είναι αν ενεργεί δίκαια ή άδικα και αν η συμπεριφορά του είναι καλού ή κακού ανθρώπου…(σελ.55) …Εγώ, άνδρες Αθηναίοι σας εκτιμώ και σας αγαπώ, αλλά θα υπακούσω στον θεό κι όχι σε σας, και όσο αναπνέω και μπορώ, δεν θα πάψω να φιλοσοφώ και να σας συμβουλεύω και να νουθετώ οποιονδήποτε από σας τυχαίνει κάθε φορά να συναντώ ( … ) δεν ντρέπεσαι να φροντίζεις για τα χρήματα, πώς θα αποκτήσεις περισσότερα, και για τη δόξα και τις τιμές, και να μην ενδιαφέρεσαι ούτε να νοιάζεσαι για τη φρόνηση και την αλήθεια και την ψυχή σου;…(σελ.59) …Γιατί περιφέρομαι μην κάνοντας τίποτε άλλο από το να πείθω τους νεότερους και τους πιο ηλικιωμένους ανάμεσά σας να μην φροντίζουν ούτε για τα σώματα τους ούτε για τα χρήματα τους με τόσο πάθος, παρά μόνο για την ψυχή τους, πώς θα γίνει καλύτερη, λέγοντας τους πως η αρετή δεν γίνεται από τα χρήματα, αλλά τα χρήματα και όλα τα άλλα ανθρώπινα αγαθά, και τα ιδιωτικά και τα δημόσια, από την αρετή…(σελ.61) …Γιατί εμένα σε τίποτε δεν θα μπορούσαν να με βλάψουν ούτε ο Μέλητος ούτε ο Άνυτος.

Δεν θα είχαν τη δυνατότητα, γιατί πιστεύω ότι δεν γίνεται ο χειρότερος άνθρωπος να βλάψει έναν καλύτερο…(σελ.61) …Γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να διασωθεί, είτε από σας, είτε από οιοδήποτε άλλο πλήθος, όταν εναντιώνεται με ειλικρίνεια και εμποδίζει να γίνονται στην πόλη πολλά άδικα πράγματα και παράνομα…(σελ.65) …Ακούστε λοιπόν αυτά που μου συνέβησαν, για να δείτε ότι δεν υποχωρώ σε τίποτα που είναι αντίθετο στο δίκαιο από το φόβο του θανάτου…(σελ.65) …ποτέ δεν έκανα καμιά υποχώρηση σε κανένα μπροστά στο δίκαιο…(σελ.67) …Τώρα όμως δεν είναι εύκολο σε λίγο χρόνο να διαλύσει κανείς μεγάλες συκοφαντίες…(σελ.79) …Υπάρχουν σ’ όλες τις επικίνδυνες καταστάσεις, πολλοί άλλοι τρόποι, για να ξεφύγει κανείς από το θάνατο, αν έχει το θράσος να πει και να πράξει οτιδήποτε.

Δεν είναι λοιπόν κάτι το δύσκολο, άνδρες, το να αποφύγει κανείς το θάνατο, είναι όμως πολύ δυσκολότερο να αποφύγει το κακό.

Γιατί το κακό τρέχει γρηγορότερα από το θάνατο…(σελ.85) …Θέλω όμως σε σας που με καταψηφίσατε, να δώσω κι έναν χρησμό για το μέλλον.

Γιατί ήδη βρίσκομαι στο σημείο που οι άνθρωποι -σαν πρόκειται να πεθάνουν- αποκτούν τη δυνατότητα να προλέγουν καλύτερα. (…) Γιατί πλέον θα αυξηθούν εκείνοι που θα σας ελέγχουν, τους οποίους μέχρι τώρα εγώ εμπόδιζα…(σελ.85) …Αν πάλι ο θάνατος είναι αναχώρηση από εδώ για έναν άλλο τόπο κι είναι αλήθεια τα λεγόμενα ότι εκεί βρίσκονται όλοι όσοι έχουν πεθάνει, τί μεγαλύτερο καλό θα υπήρχε από αυτό, άνδρες δικαστές; Αν κάποιος φτάνοντας στον Άδη, έχοντας απαλλαγεί απ’ αυτούς εδώ που ισχυρίζονται ότι είναι δικαστές, θα βρει τους αληθινούς δικαστές που λένε ότι δικάζουν εκεί, τον Μίνωα και τον Ραδάμανθυ, τον Αιακό και τον Τριπτόλεμο και τους άλλους από τους ημίθεους που υπήρξαν δίκαιοι στη ζωή τους; Θα ήταν μήπως άσχημη αυτή η αναχώρηση; Ή πάλι, και ποιος από σας δεν θα έδινε οτιδήποτε για να βρεθεί με τον Ορφέα, τον Μουσαίο, τον Ησίοδο και τον Όμηρο; Εγώ πάντως πολλές φορές θα ήθελα να πεθάνω αν όλα αυτά αληθεύουν…(σελ.89) …Αλλά τώρα πια είναι ώρα να φύγουμε, εγώ για να πεθάνω κι εσείς για να ζήσετε.

Ποιοί από μας πηγαίνουν σε καλύτερο πράγμα, είναι άγνωστο σε όλους εκτός από τον θεό…(σελ.93) Μήπως εντέλει αν ανατρέξουμε στο ποιοι είμαστε και στο ποιοι υπήρξαν οι πρόγονοι μας, αυτό σταθεί ικανό από μόνο του να μας τραβήξει την προσοχή από την άρρωστη εικόνα που μας προβάλλεται και παράλληλα ικανό μας επαναφέρει στην υγιή οπτική του σύμπαντος κόσμου που μας περιβάλλει;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους