Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες το βράδυ, όπως σε παράξενο όνειρο πνιγμένο στο ημίφως της αθηναϊκής πολυκατοικίας, ανέβηκα στον όροφο για να ζητήσω τρυπάνι από τον γείτονα μου, τον Νίκο, πενήντα ενός ετών.

Έμενε μόνος του εδώ και δώδεκα χρόνια.

Τον βρήκα να ανοίγει την πόρτα με ένα χαλασμένο παντελόνι φόρμας και κοντομάνικο πουκάμισο με την ελληνική σημαία στο στήθος. «Πέρνα μέσα, Κώστα.

Μόλις έφαγα σουβλάκι με πατάτες,» είπε.

Η κουζίνα μύριζε ρίγανη και ψητό κοτόπουλο, στο τραπέζι ακουμπούσε το λάπτοπ κι ένα ποτήρι Αγιωργίτικο.

Το σαλονι καθαρό, άσπρα πλακάκια γυάλιζαν αλλόκοτα.

Χωρίς ίχνος γυναικείας παρουσίας. Ο Νίκος χάρισε την τρυπάνι χωρίς περιστροφές, και μου ‘βαλε ουίσκι σε βαριά ποτήρια. «Κάθισε να τα πούμε, δεν σε είδα για καιρό,» γρυλλισε. Πιναμε.

Κάποια στιγμή ρώτησα, μισοζαλισμένος σαν σε όνειρο θολό: «Νίκο, γιατί μένεις μόνος; Δεν βρέθηκε κάποια;» Χαμογέλασε μ’ εκείνο το παλιομοδίτικο, λίγο ειρωνικό ύφος του: «Δεν ψάχνω πλέον, Κώστα.

Δώδεκα χρόνια μοναξιάς κι ένιωσα πως έτσι είναι καλύτερα.» «Και γιατί;» Τσούγκρισε το ποτήρι στην καρέκλα του, σκυφτός, και είπε: «Έξι λόγοι.

Σαν εξαγνιστήριο τάμα.

Θα στους πω.» Πρώτον, ο φόβος της οικονομικής καταστροφής μετά από διαζύγιο. «Χώρισα τη Δέσποινα πριν δώδεκα χρόνια.

Δεκαοκτώ χρόνια γάμου.

Έχουμε μια κόρη, η Ελένη, τώρα εικοσιοκτώ, μένει μόνη της.

Πήρε άλλον έναν μηχανικό.

Την έπιασα να με απατά, το δικαστήριο μοίρασε το σπίτι ακριβώς στα δύο.

Παρόλο που εγώ πλήρωνα σχεδόν όλες τις δόσεις του δανείου.

Πουλήσαμε το σπίτι, μοιράσαμε τα ευρώ, αγόρασα αυτό το μικρό διαμέρισμα με τα μισά λεφτά μου χάμενα.» Κοίταξε με μάτια θολά τα κουζινικά. «Χάσαμε, Κώστα, τη μισή μου ζωή από τη δική της απιστία — κι αυτό νόμιμο.

Δουλειά, υστέρημα, να φτάνει η άλλη να πάρει τα μισά.

Να το ξαναπαίξω αυτό; Βρίσκω μια, συγκατοικούμε, παντρευόμαστε, παίρνουμε αυτοκίνητο, έπιπλα. Φεύγει; Πάλι ίδια ζημιά.

Τι να το κάνω κι άλλη ρουλέτα;» Δεν είπα λέξη.

Εκείνος συνέχισε ακάθεκτος.

Δεύτερον, οι γυναίκες δεν νοιάζονται για τα όνειρα των αντρών. «Κώστα, έχω τρελή αγάπη για παλιές βέσπες.

Θέλω να αγοράσω μία του ‘70, να την φτιάχνω τα Σαββατοκύριακα και να τριγυρνάω στην Πλάκα.

Μαζεύω λεφτά εδώ κι ένα χρόνο, το καλοκαίρι τη φέρνω σπίτι.

Παλιά, ήθελα να μάθω μπουζούκι.

Αγόρασα, γράφτηκα σε μάθημα. Η Δέσποινα: "Σταμάτα πια, μεγάλος άνθρωπος είσαι." Το παράτησα.

Ήθελα πεζοπορία στην Πίνδο.

Εκείνη: "Έχουμε δάνεια, εσύ τεμπελιάζεις." Δεν πήγα.

Οι γυναίκες, Κώστα, λένε τα όνειρα μας ανώριμα.

Μόνος δοκιμάζω ό,τι τραβάει η ψυχή μου· βέσπες, κιθάρες, ακόμη κι αν γελάσει κανείς.» Τρίτον, υπερβολικά υψηλές προσδοκίες. «Τρία χρόνια πριν, μπήκα σε σάιτ γνωριμιών.

Δήλωσα ειλικρινά ηλικία, δουλειά, χόμπι, μεροκάματο — δυόμισι χιλιάδες ευρώ το μήνα.

Μιλάω με τη Βάσω, σαράντα έξι χρονών, γραμματέας.

Τα μισά μου λεφτά παίρνει.

Μου γράφει: "Κύριε Νίκο, είστε ωραίος άνθρωπος, αλλά ψάχνω κάποιον με πέντε χιλιάρικα." Της απαντώ: "Εσύ πόσα παίρνεις;" Με μπλοκάρει αμέσως.» Γέλασε δυνατά. «Οι περισσότερες σήμερα νομίζουν ότι είναι βασίλισσες.

Παίρνουν 900, μένουν στο ενοίκιο, μα θέλουν άντρα με αμάξια και σπίτια.

Και να τις συντηρεί.

Δεν θέλω τέτοια ανταλλαγή.

Είμαι καλά με τα λίγα μου.

Δεν κυνηγάω άλλη πια.» Τέταρτη αιτία: δεν χρειάζομαι γυναίκα για το σπίτι. «Δες εδώ μέσα, Κώστα — καθαρά όλα.

Σφουγγαρίζω φορά τη βδομάδα, μαγειρεύω κοτόπουλο με πατάτες σε μισή ώρα.

Η κουζίνα λειτουργεί, τα ρούχα πλένονται μόνα τους με το πλυντήριο.

Επάγγελμα δεν απαιτεί γυναίκα.

Πολλές δεν ξέρουν να βράσουν ούτε μακαρόνια, τρώνε απ’ έξω ή έτοιμα.

Γιατί να πληρώνω νοικοκυρά και να ακούω παράπονα; Γιατί να το κάνω;» Πέμπτον, ο φόβος της εξαπάτησης.

Μετά τον χωρισμό γνώρισε δυο γυναίκες. «Η πρώτη, η Χριστίνα, μου έλεγε πως ήταν διαζευγμένη.

Έναν μήνα έβγαινα μαζί της.

Ξαφνικά, βρήκα τον άντρα της, ζωντανό και βασανισμένο, να με κοιτάει στις γειτονιές της Κυψέλης.

Η δεύτερη, η Αντωνία, έκρυβε δύο παιδιά.

Το έμαθα μετά από δυο μήνες.

Οι γυναίκες… έχουν μια άνεση στο ψέμα.

Κι εγώ κουράστηκα να ζω με την καχυποψία.» Έκτο και τελευταίο, η τιμωρία της αντρικής πρωτοβουλίας. «Πρωτοβουλία; Ποια πρωτοβουλία, Κώστα; Πήγα να πιάσω κουβέντα σε βιβλιοπωλείο πριν ένα χρόνο.

Η γυναίκα διάβαζε Καζαντζάκη.

Της λέω: "Ασχολείστε με τη λογοτεχνία; Να σας προτείνω κάτι;" Με κοίταξε σαν να ήμουν κλέφτης τη νύχτα: "Ευχαριστώ, τα καταφέρνω μόνη!" Τάχα μαινόμενη.

Σήμερα, κάθε αντρική προσέγγιση μοιάζει προκλητική.

Αν δοκιμάσω, με λένε ανώμαλο.

Αν στείλω μήνυμα, γίνομαι καταδιώκτης.

Αν καλέσω για καφέ, λένε ότι ψάχνω για συμφεροντολογικό γάμο.

Χόρτασα απορρίψεις.» Ήπιε το υπόλοιπο ουίσκι με βαρύ βλέμμα, τρίβοντας τα μάτια του σε μια παραίσθηση-μνήμη. «Δεν λέω πως όλες είναι έτσι, Κώστα.

Υπάρχουν καλοί άνθρωποι, αλλά να βρεις τέτοια γυναίκα είναι σαν να ψάχνεις το Δισκοπότηρο.

Κι αν κάνεις λάθος, πληρώνεις ακριβά — χρήματα, χρόνο, τα νεύρα σου.

Καλύτερα μονάχος.

Στα πενήντα ένας Έλληνας μπορεί να έχει δουλειά, σπίτι, αυτοκίνητο, παρέες, όνειρα, χωρίς να τα θυσιάζει για μια ψευδαίσθηση συντροφικότητας.» Έφυγα αργά, σαν να βυθιζόμουν σε θάλασσα ύπνου.

Στο κρεβάτι, σκεφτόμουν όσα μούπε ο Νίκος.

Είμαι σαράντα εννιά.

Δόξα τω Θεώ, δυο δεκαετίες με τη Χριστίνα έχω σχεδόν ηρεμία.

Μα αν ήμουν μόνος… Μήπως κι εγώ να άφηνα έτσι τη ζωή μου να κυλήσει, σαν το περίεργο όνειρο της αθηναϊκής μας νύχτας; Μάλλον ναι.

Άραγε, είναι δειλία ή απλή σοφία του Νίκου να κρατά την μοναξιά του μακριά από το αβέβαιο αδιέξοδο των σύγχρονων σχέσεων; Μήπως κάθε διαζύγιο στην Ελλάδα φέρνει μια τέτοια ήττα; Και τελικά, μήπως οι άντρες μόνοι τους διαλέγουν έτσι τα όνειρα και τις ήττες τους;Όμως, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, φάνηκε κάτι σαν σκιώδες φως να λύνει τους κόμπους του μυαλού μου.

Θυμήθηκα τη Χριστίνα να μου αφήνει αθόρυβα έναν καφέ κι ένα σημείωμα "Πιες, πριν παγώσει η μέρα", θυμήθηκα ταξίδια … Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους