Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μαζική Ζωοκτονία και Σιωπή: Γιατί δεν υπάρχει πραγματική αντίδραση, απέναντι σε αυτό το θανατικό; Χιλιάδες ζώα θανατώνονται.

Κοπάδια εξαφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες Στάνες αδειάζουν.

Κτηνοτρόφοι καταρρέουν ψυχολογικά και οικονομικά.

Ολόκληρες περιοχές της ελληνικής υπαίθρου, βλέπουν την παραγωγική τους βάση να διαλύεται μπροστά στα μάτια τους.

Κι όμως, παρά το μέγεθος της καταστροφής, η κοινωνική αντίδραση παραμένει περιορισμένη.

Αυτή είναι ίσως η πιο τρομακτική πλευρά της κρίσης.

Όχι μόνο το ίδιο το θανατικό.

Αλλά και η σιωπή που το περιβάλλει.

Για πολλούς πολίτες, οι εικόνες μαζικών θανατώσεων ζώων, δημιουργούν ένα τεράστιο ηθικό και κοινωνικό ερώτημα: Πώς γίνεται να αντιμετωπίζεται ως «κανονικότητα» η εξόντωση χιλιάδων ζώων, χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός δημόσιος διάλογος, χωρίς μαζική κοινωνική πίεση και χωρίς πραγματική αναζήτηση εναλλακτικών; Η συζήτηση γύρω από τις ζωονόσους, είναι εξαιρετικά σοβαρή και αφορά τόσο τη δημόσια υγεία, όσο και την αγροτική οικονομία.

Ωστόσο, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας νιώθει ότι η μοναδική απάντηση που προβάλλεται, είναι η καταστροφή.

Και τότε γεννιέται ένα βαθύτερο ερώτημα: Πότε μια πολιτική «διαχείρισης κρίσης», μετατρέπεται σε κοινωνικά αποδεκτή μαζική ζωοκτονία; Οι περισσότεροι πολίτες δεν βλέπουν τα ζώα της κτηνοτροφίας ως απλούς αριθμούς.

Για χιλιάδες οικογένειες είναι ζωή, εργασία, επιβίωση και δεσμός δεκαετιών.

Οι άνθρωποι της υπαίθρου μεγαλώνουν δίπλα στα ζώα τους.

Τα φροντίζουν καθημερινά.

Ζουν από αυτά και μαζί με αυτά.

Όταν λοιπόν χιλιάδες ζώα οδηγούνται σε θανάτωση, η πληγή δεν είναι μόνο οικονομική.

Είναι βαθιά ψυχολογική και ηθική.

Κι όμως, μεγάλο μέρος της κοινωνίας μοιάζει αποστασιοποιημένο. Γιατί; Ένας λόγος είναι η εξοικείωση με την εικόνα της κρίσης.

Οι πολίτες βομβαρδίζονται καθημερινά από ειδήσεις για πολέμους, καταστροφές, οικονομική ανασφάλεια, πανδημίες και κοινωνική βία.

Μέσα σε αυτή τη συνεχή υπερφόρτωση πληροφορίας, ακόμα και εικόνες μαζικού θανάτου ζώων, περνούν γρήγορα στο περιθώριο.

Η κοινωνία κουράστηκε.

Και η κούραση γεννά αδράνεια.

Ένας δεύτερος λόγος είναι ο φόβος.

Πολλοί άνθρωποι διστάζουν να εκφράσουν αμφιβολίες, ή να ζητήσουν περισσότερη διαφάνεια, επειδή φοβούνται ότι θα χαρακτηριστούν «ανεύθυνοι», ή «αντιεπιστημονικοί». Έτσι, αντί να ανοίγει ένας σοβαρός δημόσιος διάλογος γύρω από την πρόληψη, τη βιοασφάλεια, τις εναλλακτικές στρατηγικές και τη στήριξη της παραγωγής, επικρατεί συχνά σιωπή.

Όμως, η δημοκρατία δεν λειτουργεί με φόβο.

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να ρωτούν.

Έχουν δικαίωμα να ζητούν εξηγήσεις.

Έχουν δικαίωμα να απαιτούν διαφάνεια.

Και έχουν δικαίωμα να αναρωτιούνται, αν έγιναν όλα όσα έπρεπε, ώστε να αποτραπεί η εξάπλωση μιας κρίσης, πριν φτάσουμε στις μαζικές θανατώσεις.

Ένας τρίτος λόγος, είναι ότι η ελληνική ύπαιθρος έχει γίνει σχεδόν αόρατη για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Οι άνθρωποι των πόλεων συχνά δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει να χάνει ένας κτηνοτρόφος ολόκληρο το κοπάδι του.

Δεν βλέπουν το μέγεθος της οικονομικής και ψυχολογικής κατάρρευσης.

Για έναν μικρό παραγωγό, το κοπάδι δεν είναι «περιουσιακό στοιχείο» μόνο.

Είναι η ζωή του.

Όταν αυτό χάνεται, χάνεται το μέλλον μιας οικογένειας.

Και μαζί χάνεται ένα κομμάτι της ίδιας της ελληνικής παραγωγής.

Πολλοί πολίτες φοβούνται ότι αυτή η συνεχής αποδυνάμωση της κτηνοτροφίας, οδηγεί μακροπρόθεσμα σε μεγαλύτερη εξάρτηση από εισαγωγές και σε ερήμωση της υπαίθρου.

Χωριά αδειάζουν, νέοι εγκαταλείπουν τον τόπο τους και ο πρωτογενής τομέας συρρικνώνεται χρόνο με τον χρόνο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι μαζικές θανατώσεις ζώων, δεν αντιμετωπίζονται απλώς ως υγειονομικό μέτρο.

Από πολλούς βιώνονται, ως ακόμη ένα χτύπημα απέναντι σε έναν ήδη εξαντλημένο κόσμο.

Και όμως, αντί να υπάρχει τεράστια κοινωνική κινητοποίηση, κυριαρχεί μια παράξενη κανονικοποίηση.

Σαν να συνηθίσαμε τον θάνατο.

Σαν να μάθαμε να αποδεχόμαστε, ότι ο αφανισμός μπορεί να παρουσιάζεται ως μονόδρομος.

Αυτό είναι που προκαλεί τη μεγαλύτερη αγωνία σε πολλούς πολίτες.

Όχι μόνο οι ίδιες οι θανατώσεις.

Αλλά το γεγονός, ότι η κοινωνία μοιάζει ανήμπορη να αντιδράσει.

Και εδώ γεννιέται ένα ακόμη κρίσιμο ερώτημα: Πού είναι οι θεσμοί; Πού είναι οι ουσιαστικές δημόσιες συζητήσεις; Πού είναι οι μαζικές κινητοποιήσεις; Πού είναι οι φωνές, που θα απαιτήσουν ολοκληρωμένο σχέδιο πρόληψης και προστασίας της ελληνικής παραγωγής; Γιατί μια κοινωνία που σιωπά απέναντι στη μαζική καταστροφή, κινδυνεύει να συνηθίσει κάθε μορφή απώλειας.

Η σιωπή δημιουργεί αίσθηση αδυναμίας.

Και η αδυναμία οδηγεί στην παραίτηση.

Όμως, η παραίτηση δεν μπορεί να είναι λύση.

Η κοινωνία έχει δικαίωμα να απαιτήσει: Ενίσχυση των κτηνιατρικών υπηρεσιών.

Σοβαρή πρόληψη και βιοασφάλεια.

Διαφάνεια στις αποφάσεις.

Επιστημονικό διάλογο, χωρίς αποκλεισμούς.

Πλήρη στήριξη των πληγέντων κτηνοτρόφων.

Στρατηγικό σχέδιο προστασίας της ελληνικής κτηνοτροφίας.

Η υπεράσπιση της παραγωγής και της υπαίθρου, δεν είναι «ακραία θέση». Είναι ζήτημα επιβίωσης.

Γιατί όταν καταρρέει ο πρωτογενής τομέας, δεν επηρεάζονται μόνο οι κτηνοτρόφοι.

Επηρεάζεται ολόκληρη η κοινωνία.

Η επισιτιστική ασφάλεια.

Η τοπική οικονομία.

Η αυτάρκεια της χώρας.

Η ίδια η ζωή στην ελληνική περιφέρεια.

Πολλοί πολίτες αισθάνονται σήμερα, ότι η Ελλάδα χάνει σταδιακά τη σχέση της με τη γη, την παραγωγή και την ύπαιθρο.

Ότι ο άνθρωπος της επαρχίας αντιμετωπίζεται σαν να είναι μόνος του, απέναντι στις κρίσεις.

Και αυτή η αίσθηση εγκατάλειψης, γεννά θυμό.

Γεννά δυσπιστία.

Γεννά οργή.

Η λύση όμως δεν μπορεί να είναι ούτε ο πανικός, ούτε η στοχοποίηση της επιστήμης.

Η λύση είναι η διαφάνεια, η πρόληψη, η ουσιαστική ενημέρωση και η πραγματική προστασία, τόσο της δημόσιας υγείας όσο και της ελληνικής παραγωγής.

Γιατί μια κοινωνία που δεν μπορεί να προστατεύσει ούτε τους ανθρώπους της υπαίθρου, ούτε τα ζώα που αποτελούν τη βάση της παραγωγής της, κινδυνεύει να χάσει κάτι πολύ μεγαλύτερο: Την ίδια της τη συνοχή.

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει ανοιχτό: Μέχρι πότε η κοινωνία θα παρακολουθεί σιωπηλά αυτό το θανατικό; Και πότε θα απαιτήσει πραγματικές λύσεις, αντί για διαχείριση της καταστροφής; Το πιο σοκαριστικό δεν είναι μόνο το μαζικό θανατικό των ζώων.

Είναι η αδιαφορία.

Είναι η σιωπή ορισμένων φορέων, οργανώσεων και «ευαισθητοποιημένων» παραγόντων, που αντιμετωπίζουν αυτή τη μαζική ζωοκτονία σαν κάτι φυσιολογικό, με το επιχείρημα ότι, «έτσι κι αλλιώς τα παραγωγικά ζώα κάποτε θα σφάζονταν». Όμως, αυτός ο κυνισμός αποκαλύπτει μια επικίνδυνη ηθική κατάρρευση.

Άλλο η ελεγχόμενη παραγωγή τροφής μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια νομοθεσίας και άλλο η μαζική εξόντωση χιλιάδων ζώων, λόγω αποτυχίας πρόληψης, κρατικής ανεπάρκειας, ή διαχείρισης κρίσεων.

Όταν χιλιάδες ζώα θανατώνονται μαζικά, όταν οικογένειες χάνουν το βιος τους, όταν ολόκληρες περιοχές βυθίζονται στην απόγνωση, κανείς δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από φτηνές δικαιολογίες και ηθικούς συμψηφισμούς.

Η ζωή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμο υλικό.

Και η κοινωνία δεν μπορεί να συνηθίσει εικόνες μαζικού θανάτου, χωρίς να αντιδρά.

Γιατί σήμερα δεν καταρρέουν μόνο κοπάδια.

Καταρρέει η εμπιστοσύνη.

Καταρρέει η ύπαιθρος.

Καταρρέει η ίδια η ανθρώπινη ευαισθησία.

Η σιωπή μπροστά σε μια τόσο μεγάλη καταστροφή, δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή. #Λέσβος #Ζωοκτονία #Κτηνοτροφία #Ζωονόσοι #ΕλληνικήΥπαιθρος #Αδιαφορία #SOS #Πρόληψη #Διαφάνεια #ΠανελλαδικόΚίνημαΚατάΤηςΚακοποίησηςΤωνΖώων ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους