Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΣΩΜΑ ΩΣ ΠΑΤΡΙΔΑ Δεν την ερωτεύτηκε όταν την φίλησε. Την ερωτεύτηκε όταν κατάλαβε πως το σώμα της δεν ήταν απέναντί του, αλλά σιγά σιγά άρχισε να κατοικεί μέσα στον τρόπο που εκείνος υπήρχε.

Σαν να ήξερε η φύση κάτι πριν από τους δυό τους.

Σαν να υπήρχε, όπως γράφει ο Χρυσόστομος Σταμούλης, «κάποιος έρωτας εμφωλεύων τη φύσει» που «συμπλέκει τα σώματα». Και τότε κατάλαβε πως η τρυφερότητα δεν είναι η άρνηση της επιθυμίας.

Είναι η πιο βαθιά της μορφή.

Να θέλεις να ακουμπήσεις τον άλλον όχι για να τον κατακτήσεις, αλλά για να του πεις: «Τώρα μπορείς να ξαποστάσεις εδώ.

Δεν χρειάζεται να φοβάσαι.» Γιατί υπάρχουν σώματα που δεν συναντιούνται ποτέ, όσο κι αν αγγίζονται.

Και υπάρχουν άλλες στιγμές - σπάνιες - όπου ακόμη και η σιωπή ανάμεσα σε δύο ανθρώπους μοιάζει με αγκαλιά.

Ίσως τελικά ο έρωτας να είναι αυτό: η στιγμή που το σώμα παύει να είναι ντροπή και γίνεται πατρίδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους