Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πήγα στον γιατρό όταν πια δεν άντεχα άλλο τον πόνο. Τρεις μέρες συνεχόμενα – ήταν υπερβολή.

Ένας φριχτός πονοκέφαλος, που καμία ασπιρίνη δεν κατάφερνε να σβήσει.

Τη νύχτα δεν κατάφερα ούτε να κοιμηθώ.

Η χειρότερη ιδέα ήταν να μπω στο ίντερνετ και να διαβάσω τι μπορεί να σημαίνει αυτός ο πονοκέφαλος.

Στο φυλλομετρητή αμέσως εμφανίστηκαν άρθρα του τύπου: «πώς να ξεχωρίσετε την ημικρανία από όγκο στον εγκέφαλο», και κάθε λογής τρομακτική ιστορία.

Διαβάζοντάς τα όλα και συγκρίνοντας με τα συμπτώματά μου, σκεφτόμουν πως, αντί για το κέντρο υγείας, καλύτερα να πηγαίνω κατευθείαν στο γραφείο τελετών.

Θυμήθηκα τότε τον ήρωα του Τζερόμ Κ. Τζερόμ, που κάποτε άνοιξε τυχαία ιατρική εγκυκλοπαίδεια και βρήκε πως είχε όλες σχεδόν τις ασθένειες εκτός από τη λοχεία.

Μάλιστα του φάνηκε άδικο που δεν είχε αυτό, παρά μόνο ελονοσία και τύφο.

Κάπως έτσι κι εγώ.

Αφού διάβασα το ίντερνετ απ’ άκρη σ’ άκρη και βρήκα στον εαυτό μου όλες τις θανατηφόρες ασθένειες μαζί, αποφάσισα: «Τέλος η υπομονή! Αύριο σέρνομαι στον γιατρό!» Στη σειρά έξω από το ιατρείο είχα μια τόσο “ελληνική” συζήτηση με μια κυρία.

Με ρώτησε: – Ήπιες; Δεν κατάλαβα: – Τι να ήπια; – Χθες ήπιες; – Όχι, δεν ήπια… της είπα, κάπως πειραγμένη. – Έχεις κόκκινα μάτια, σαν να έχεις πονοκέφαλο από οινοποσία… Καμιά φορά σκέφτομαι πως πηγαίνω στον ψυχολόγο για να μάθω να επικοινωνώ με ανθρώπους που το χρειάζονται περισσότερο από εμένα! – Ευχαριστώ, – ψιθύρισα. – Για το ενδιαφέρον.

Μπήκα στο ιατρείο και με μια σοβαρότητα, λες και παρουσίαζα θεατρικό, απαρίθμησα τα συμπτώματά μου.

Φυσικά έκλεισα με τα «κερασάκια» μου: τα κατακόκκινα, μάτια μου. – Λες και ήπια, αλλά δεν ήπια πραγματικά, πάραπονεύτηκα στην γιατρό.

Εκείνη με κοίταξε και σήκωσε τους ώμους: – Μια χαρά είναι τα μάτια σου, μην φαντάζεσαι πράγματα… Ε, τι έλεγα κι εγώ; Τελικά σε λάθος ψυχολόγους πάνε οι άνθρωποι.

Η γιατρός μέτρησε την πίεση, το σφυγμό, την οξυγόνωση του αίματος.

Έκανε ερωτήσεις.

Από τις απαντήσεις μου, εμένα μου φάνηκε πως δεν ήταν και η πιο αθώα περίπτωση – σίγουρα όχι μια απλή ημικρανία, ίσως κάτι πιο σοβαρό. – Να κάνουμε μαγνητική εγκεφάλου; Εγώ να πληρώσω, δεν έχω πρόβλημα. – της πρότεινα.

Στο ίντερνετ έγραφαν απαραίτητα πως έπρεπε να γίνει.

Καταλαβαίνετε, όλη τη νύχτα έγινα ειδικός παθολόγος, νευρολόγος, αγγειολόγος… όλα μαζί. – Ας μην πανικοβαλλόμαστε.

Πρώτα θα προσπαθήσουμε με τα αγγεία σου, θα κάνεις εξετάσεις και βλέπουμε.

Αν χειροτερέψει… Εγώ εκείνη τη νύχτα στο διαδίκτυο νόμιζα πως δεν υπήρχε πιο κάτω.

Έκλαιγα και σκεφτόμουν ότι στα σαράντα μου είχα καταφέρει να κάνω μόνο δύο παιδιά και να γράψω δέκα βιβλία και δεν καταλάβαινα αν είναι αρκετά ή λίγα.

Τα παιδιά ακόμα μικρά, “ατέλειωτα”… Τα βιβλία μου, ούτε αυτά τέλεια.

Μόλις στη σελίδα 16 του καινούριου υπάρχει τυπογραφικό λάθος… Kαι θέλουν ακόμα αγώνα – και τα παιδιά και οι επιμελητές! Γύρισα σπίτι μετά τον γιατρό.

Πήρα τα παιδιά, αγόρασα τα χάπια που μου έγραψε και τα ήπια.

Μόλις έφτασα ξάπλωσα κατευθείαν στο κρεβάτι.

Ήρθαν τα παιδιά: – Μαμά, έχεις κάτι να φάμε; – Έχω, αλλά πρέπει να μαγειρέψω.

Σε λίγο… Το κεφάλι μου δεν πονούσε τόσο πια, αλλά δεν είχα καμία δύναμη – τρεις μέρες εξαντλημένη. Ο Διονύσης πήγε και μαγείρεψε μόνος του.

Έκανε αυγά και ζέστανε μακαρόνια.

Μου είπε: «Έδωσα και στη Χριστίνα να φάει.

Να σου φέρω το βραδινό στο κρεβάτι;» Ένιωσα τόσο περήφανη.

Ένας κανονικός άντρας, μεγάλος πια! Δεν θα χαθεί μόνος του. – Όχι βρε, ευχαριστώ, δεν πεινάω τώρα.

Θα σηκωθώ μετά να φάω.

Μπράβο σου. – Εντάξει, – μου απάντησε και γύρισε με ένα πιάτο με φρούτα. – Μαμά, έχει ακτινίδιο – έχει πιο πολύ βιταμίνη C από το πορτοκάλι, μήλα – έχουν σίδηρο, και μανταρίνι – αυτό για να μην χαλάσει… Έλιωνα από υπερηφάνεια.

Δικό μου παιδί! Προσέχει! Άρχιζε να μαλακώνει η καρδιά και να μου επιστρέφει η δύναμη.

Μετά, ο Διονύσης μάζεψε τα πράγματά του και πήγε στο μίνι μάρκετ. – Πού πας; – Τελείωσε το φαΐ της γάτας. – Πάρε και παγωτό! – φώναξε από το άλλο δωμάτιο η Χριστίνα. – Κι εγώ πεινάω, δεν έχω «κάλυψη»! Η κόρη μου μπήκε στο δωμάτιο επίσημη και χαμογελαστή: με γυαλάκια και ρόμπα, και κουτί με παιχνίδια-ιατρικά εργαλεία. Η Κατερίνα Μιχάλα, παιχνιδένιος παθολόγος. – Λοιπόν, ασθενή μου, θα σας κάνω ένεση; – Λέγε με “μαμά”, όχι “ασθενή”… – Άμα γίνεις καλά θα είσαι μαμά.

Άνοιξε το στόμα.

Άνοιξα το στόμα. – Τι, φάγατε ακτινίδιο και δεν με κεράσατε; Ακτινίδιο; – Μα πάρε όσο θέλεις! – της δίνω το πιάτο με τα φρούτα. – Τώρα δεν θέλω.

Έφαγα αυγό.

Εγώ τώρα περιμένω παγωτό.

Για να σε εξετάσω όμως… – κρεμάει το ροζ στηθοσκόπιο στο λαιμό της. – Εσύ κάθε βράδυ μου φέρνεις βιβλία και λες να σε “εξετάσω”. Κι εγώ ποτέ δεν το κάνω. – Ωωω, όλα άσχημα! – λέει και ακούει τον λαιμό μου. – Μιλάς πάρα πολύ και τρέχεις πίσω από τα παιδιά.

Συνταγή: μία ένεση και παγωτό.

Αν ο Διονύσης πάρει για όλους.

Αν πάρει μόνο σε αυτούς που ζήτησαν… έπρεπε να ζητήσεις κι εσύ! – Δηλαδή δεν θα μοιραστείς το θεραπευτικό παγωτό με την άρρωστη μητέρα σου; Αντί απάντησης, μου έκανε με το πλαστικό σύριγγα μια ένεση στο πόδι. – Ουπς! Πονάει! – γελάω. – Έτσι πρέπει.

Για να γίνεις καλά.

Η αλήθεια είναι πως ήδη ένιωθα καλύτερα.

Και μετά το παγωτό, που ο Διονύσης πήρε για όλους, ένιωθα φανταστικά.

Δεν πονούσε πλέον το κεφάλι, η δύναμη γύρισε.

Τα μάτια, γαλανά αν όχι κόκκινα.

Αλλά έπαιξα λίγο ακόμα τη “μαμά-ασθενή” κι ο Διονύσης διάβασε παραμύθι στη Χριστίνα για καληνύχτα. Εκείνη διάλεξε, ως παραμύθι, την «Κυκλοπαίδεια». – Είναι εγκυκλοπαίδεια… Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους