Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Την περίοδο από τις αρχές του 1935 μέχρι τον Μάη του 1936 το συνδικαλιστικο κίνημα καταγράφει μια από τις πιο αιματηρές νίκες στην ιστορία του κινήματος.

Η ιστορία αρχίζει από το νόμο Παπαναστασιου το 1924 που νομοθετει το 8ωρο.

Αυτό μένει στα χαρτιά όμως μέχρι να εφαρμοστεί εν μέρη το 1935 από την κυβέρνηση Ευταξια και να παρθεί πίσω από τον δικτάτορα Μεταξά.

Τότε είναι που το συνδικαλιστικο κίνημα με καθοδήγηση του ΚΚΕ αναλαμβάνει δράση.

Παρά τα βασανιστήρια και τη σύλληψη των στελεχών του (κυρίως στην Ακροναπλια, με το γνωστο δρομολόγιο Ακροναπλια-Χαϊδάρι-Καισαριανή),οι απεργιακες κινητοποιήσεις κορυφώνονται τον Μάη του 1936. 9 του Μάη πέφτει πρώτος το μέλος του συνδικάτου αυτοκινητιστων και του ΚΚΕ, Τάσος Τουσης.

Ακολουθούν άλλοι 11. Οι απεργοί όμως δε λυγίζουν, αμέσως μετά τις δολοφονίες της χωροφυλακης του δικτάτορα εξαγγελουν γενική απεργία για τις 13 του μήνα.

Δύο αντιτορπυλικα του πολεμικού ναυτικού κινούνται προς τη Θεσσαλονίκη ενώ είναι έτοιμος να πάρει μέρος και ο στρατός.

Πάλι όμως οι απεργοί δε λυγίζουν.

Η ισχυρή επιρροή του ΚΚΕ στους απεργούς εργάτες και η αποφασιστικοτητα τους αναγκάζουν τον Μεταξά να ικανοποιήσει μεγάλο μέρος των αιτημάτων τους. (Καθιέρωση 8ωρου σε βιομηχανία και βιοτεχνία και 100 δραχμές μεροκάματο αντί 125 που απαιτούσαν). Το αίμα του Τάσου και των συντρόφων του δεν πάει χαμένο. Ο Γιάννης Ρίτσος όταν αντικρίζει τη φωτογραφία του 25χρονου Τάσου με τη μάνα του πάνω στο πτώμα του νεκρού ήρωα της εργατιας, γράφει τον "Επιταφιο" που δημοσιεύεται στον Ριζοσπάστη και μελοποιει αργότερα ο Μίκης Θεοδωράκης.

Έτσι τιμάει η εργατική τάξη τους νεκρούς της. Με τραγούδια όπλα και σπαθιά που λέει και ένα παλιό αντάρτικο τραγούδι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους