ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΙΜΑΡΙΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ Πολλοί ξένοι και Έλληνες ιστορικοί θεωρούν ότι οι Τούρκοι οφείλουν τους στρατιωτικούς θριάμβους του παρελθόντος στην εφαρμογή του...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αλήθεια όμως είναι ότι οι Τούρκοι απλώς αντέγραψαν το βυζαντινό στρατιωτικό Σύστημα (Θέματα και Πρόνοια). Μιας και μιλούμε για Στρατιώτες όπως τους γνωρίζουμε από τα χρόνια του Βυζαντίου, να πούμε ότι οι Τούρκοι μέχρι την εποχή του Ορχάν (1326-1362) δεν γνώριζαν άλλο στρατό πλην των ονομαζόμενων Ακιντσίδων, δηλαδή ιππέων στρατιωτών.

Με την ευκαιρία της αναφοράς του ονόματος του Τούρκου Ορχάν θυμηθήκαμε την λαϊκή ρήση: >, Ο Ορχάν υπήρξε ο δεύτερος ηγεμόνας των Οθωμανών που κυβέρνησε από το 1326 μέχρι το 1362. Οι Βυζαντινοί ήταν αυτοί με επικεφαλής τον αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ. Καντακουζηνό που βοήθησαν τον Ορχάν να περάσει από την Ασιατική πλευρά στην Ευρωπαϊκή . Ο Ορχάν βοήθησε τον Καντακουζηνό στην διαμάχη του με τους Σέρβους, και γι' αυτό τον λόγο ο Αυτοκράτορας Καντακουζηνός του έδωσε ως σύζυγο την 13 Χρόνη κόρη του Μαρία.

Αυτή η περίπτωση της βοήθειας του Ορχάν από τους Βυζαντινούς μας υπενθυμίζει το γεγονός ότι το άνοιγμα της Κερκόπορτας δεν συνέβη μόνο μια φορά όπως στην περίπτωση της Αλώσεως της Πόλης το 1453, αλλά μας λέει ότι Κερκόπορτες υπήρξαν πολλές στη βυζαντινή αυτοκρατορία.

Σχετικά με το τιμαριακό-στρατιωτικό σύστημα πρώτοι που το εφάρμοσαν ήταν οι βυζαντινοί κυρίως από τον 7ο αιώνα με σκοπό της απόκρουση των Αραβικών επιθέσεων.

Από τον 7ο ΄μέχρι τον 11ο αιώνα η Βυζαντινή αυτοκρατορία χωρίστηκε σε ''Θέματα'', υπό την διοίκηση ενός Στρατηγού.

Οι ελεύθεροι καλλιεργητές που το βυζαντινό κράτος τους είχε παραχωρήσει στρατιωτικά αγροτικά κτήματα τα ονομαζόμενα και > Όλοι θεωρούν ότι το Σώμα των Γιανιτσάρων πρωτοδημιουργήθηκε από τους Οθωμανούς.

Όπως οι Ρωμαίοι είχαν στις στρατιωτικές του τάξεις τους Juniores δηλ. τους >, είχαν και οι Βυζαντινοί τους Νεωτέρους, που ήταν κυρίως Άραβες εξωμότες όπως ήταν λ.χ. ο γιός του τελευταίου Εμίρη της Κρήτης Αμπντ αλ Αζιζ-Ιμπν Σουάιμπ ή Κουρουπάς, ο αλ Νουμάν ή (Ανεμάς) που είχε παραδοθεί στους βυζαντινούς το 961 μ.Χ με την πτώση του Χάνδακα, και στη συνέχεια θα μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη όπου θα ενταχθεί στο βυζαντινό στρατό μαζί με πολλούς άνδρες του και θα σκοτωθεί στην πολιορκία του Δορόστολου το 971 εναντίον των Ρως (Ρώσων). Οι εξωμότες αυτοί του Ανεμάς λέγονταν από τους Βυζαντινούς και >. Οι Σαρακηνοί αυτοί ήρθαν σε επιμιξία με τους βυζαντινούς αφού πολλοί από αυτούς ενυμφεύοντο με τις χριστιανές του Βυζαντίου.

Αυτή είναι μια διαφορά με τους Γενίτσαρους οι οποίοι παρέμεναν άγαμοι ζώντες ως καλόγηροι -στρατιώτες.

Και οι βυζαντινοί όμως πέραν αυτών είχαν στις τάξεις τους τάγματα στρατιωτών Καλογήρων και μάλιστα ιππείς όπως τους περιγράφει ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης. Ο Ευστάθιος σε μια παράγραφο του κειμένου του γράφει για αυτούς τους ρασοφόρους στρατιώτες τα εξής: > ασπάστηκαν τον χριστιανισμό και κατατάχθηκαν στον Βυζαντινό στρατό με το όνομα Τουρκόπουλοι.

Από ιστορικές πηγές γνωρίζουμε ότι πλήθος > έγιναν εξωμότες και πύκνωσαν τις φάλαγγες των πρώτων Οσμανιδών Μωαμεθανών, όπου τους δίδαξαν την ελληνική πολεμική τέχνη.

Την εποχή εκείνη οι Τούρκοι ήταν ένας συρφετός, μια αφανής ορδή, υποτελής των Σουλτάνων του Ικονίου.

Στα χρόνια όμως του Μιχαήλ Παλαιολόγου Βυζαντινού αυτοκράτορα ο σταβλάρχης αυτού Χαδηνός έπεισε τον βασιλέα ότι ο Βυζαντινός θεσμός των τιμαρίων με τους στρατιώτες Ακρίτες είναι τάχα ασύμφορος για την αυτοκρατορία, γιατί όπως ισχυρίστηκε στην περιοδεία του στα ακριτικά σύνορα βρήκε τιμαριούχους στρατιώτες βαθύπλουτους με κτήματα και θρέμματα γι’ αυτό και όρισε σε όλους αυτούς τους τιμαριούχους στρατιώτες και ιππείς να κρατούν για τον εαυτό τους για τις ανάγκες τους 40 νομίσματα ποσό πολύ μικρό την εποχή εκείνη και τα υπόλοιπα χρήματα να στέλνονται στο Βασιλικό ταμείο.

Η απόφαση αυτή του Μιχ.

Παλαιολόγου είχε καταστροφικές επιπτώσεις στη ζωή και στο ηθικό των στρατιωτών ακριτών παραλύοντας την θέληση για υπεράσπιση της αυτοκρατορίας αφού δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στις οικονομικές ανάγκες των οικογενειών τους.

Την κατάσταση αυτή όπως ήταν επόμενο εκμεταλλεύτηκαν οι Τούρκοι και προσπάθησαν να δελεάσουν οικονομικά τους στρατιώτες υποσχόμενοι μια καλύτερη οικονομική και κοινωνική ζωή.

Πολλοί στρατιώτες που δεν δελεάστηκαν από τις προσφορές των Τούρκων εξακολουθούσαν να μάχονται τους Τούρκους και οι περισσότεροι έχασαν σταδιακά τη ζωή τους μπροστά στα πολυπληθή τουρκικά στρατεύματα ενώ άλλοι με ελαφρότερη συνείδηση προσχώρησαν στον τουρκικό στρατό.

Ανάμεσα στους επώνυμους που μνημονεύουν οι ιστορικοί της εποχής που προσχώρησαν στους Τούρκους ήταν και ο άρχοντας της στρατιωτικής πόλης Κιρμακίας Μιχάλης, τον οποίο οι Τούρκοι ονόμαζαν Σφηνοπώγων (Καιζές) ο οποίος έγινε φίλος του Αφέντη του Εσκισέχρ, και πολύτιμος σύμμαχος του ιδρυτή του Οσμανικού κράτους Οσμάν.

Κάτι αντίστοιχο έγινε και στην Πελοπόννησο όπου μια μερίδα των Ελλήνων (Βυζαντινών) στρατιωτών προσχώρησε στους Τούρκους.

Ένας από τους πιο επώνυμους στρατιώτες που προσχώρησε στους Τούρκους και έγινε διάσημος ήταν και γενίτσαρος Χαμουζάς ο Πελοποννήσιος.

Ο ιστορικός Σάθας θεωρεί ότι σε δύο λόγους στηρίζεται η αποστασία αυτή των Ελλήνων στρατιωτών στην Πελοπόννησο.

Σαν πρώτη αιτία του φαινομένου αυτού θεωρεί την χαλάρωση του θρησκευτικού συναισθήματος, και δεύτερο το ένστικτο της φιλοπρωτίας των Ελλήνων.

Είναι ζήτημα γράφει ο Σάθας, αν στις φλέβες των Τούρκων που ήταν εγκατεστημένοι στην ελληνική επικράτεια ρέει και η ελάχιστη ρανίδα Τουρκικού αίματος!!, όπως είναι επίσης ζήτημα αν ποτέ η Ελλάς (ελληνικός πληθυσμός) πόθησε ποτέ την ευημερία του Βυζαντίου.

Δυστυχώς γράφει οι βυζαντινοί καλόγεροι του Μεσαίωνα και μετά: >. Επιβεβαιωτικό των παραπάνω θέσεων του Σάθα είναι και το ιστορικό γεγονός ότι ο Αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος Ζ’ ο επονομαζόμενος και Πορφυρογέννητος ( ο τίτλος Πορφυρογέννητος ήταν ένας τιμητικός τίτλος που δινόταν σε παιδιά (αγόρια ή κορίτσια), που γεννιούνταν ενώ ο πατέρας τους ήταν ήδη εν ενεργεία αυτοκράτορας.

Η γέννηση έπρεπε να γίνει στην ειδική >, μια αίθουσα στρωμένη με πορφυρό μάρμαρο του Μεγάλου Παλατιού στην Κωνσταντινούπολη). Ο Κωνσταντίνος Ζ’ (905-959 μ.Χ.) δια βέβαιοί ότι στα χρόνια του παππού του ο οποίος υπήρξε ιδρυτής της Μακεδονικής δυναστείας Βασίλειος Α’ (811-886) όλη η Ελληνική Βυζαντινή επαρχία είχε εκχριστιανιστεί μαζί και η Μάνη, νεότερες ιστορικές έρευνες και αγιογραφικά μνημεία μας βεβαιώνουν ότι στη Λακωνία τότε βασίλευαν άρχοντες που δεν ήταν χριστιανοί, αλλά τρομεροί >, ενώ το Ακαδημαϊκό περιοδικό Χριστιανική Ανατολή (ORIENS CHRISTIANUS} που ίδρυσε το 1901 ο OTTO HARRRASSOWIITZ καταγράφει όλες τις ευρισκόμενες στην Ανατολή χριστιανικές Επισκοπές, οι Ελληνικές Επισκοπές δεν έχουν σειρά Επισκόπων, την ίδια ώρα που ένας μεγάλος πλούσιος Τιμαριούχος της Πελοποννήσου τολμά να κηρύξει την αντικατάσταση της νέας Χριστιανικής λατρείας και να επιστρέψουν στους παλαιούς Έλληνες Θεούς!! Ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Νείλος Καβάσιλας (1298-1363) λόγιος κληρικός που ανέβηκε στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο της Θεσσαλονίκης το 1361 γράφει φοβερούς τόμους κατά του Πάπα και των αιρετικών, ενώ επιπλήττει τον ανιψιό του Νικόλαο Καβάσιλα (1322-1391) Συγγραφέα και θεολόγο που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, που έζησε στο Άγιο Όρος κοντά στον Γρηγόριο Παλαμά όπου διδάχτηκε την ησυχαστική διδασκαλία. Ο Νικόλαος Καβάσιλας αναμείχθηκε στην πολιτική, ασχολήθηκε με την οικονομία και με θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης.

Φαίνεται ίτι κάποιες θέσεις του ανιψιού ενόχλησαν τον θείο του Νείλο Καβάσιλα και τον επιπλήττει λέγοντας του ότι βιάστηκε να κηρύξει τον Ελληνισμό ενώπιον της Βασιλικής Αυλής της Κωνσταντινούπολης. ΣΥΝΕΧ……

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους