Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι γονείς που δολοφόνησαν αυτόν τον 20χρονο ο οποίος έγινε η αιτία να χάσει τη ζωή του ο γιος τους και φίλος του, δεν τον σκότωσαν επειδή συνέβη αυτό που συνέβη.

Από πριν δεν τον χώνευαν και το τραγικό γεγονός ήρθε απλώς ως αφορμή.

Η πράξη τους είχε ως απλή αφορμή το τροχαίο αλλά βρήκε έρεισμα (στα μυαλά τους) στο ότι "είχαν δίκιο που από πριν δεν τον χώνευαν", δηλαδή "επιβεβαιώθηκε" μια από πριν πεποίθησή τους.

Ένα από τα πιο συχνά φαινόμενα στα εγκλήματα και γενικά στην παραβατικότητα είναι η προαπαιτούμενη στρέβλωση της εσωτερικής αφήγησης του δράστη, κανένας δεν μπορεί να διαπράξει οποιοδήποτε έγκλημα εάν δεν προηγηθεί μια αυθαίρετη "κατάργηση" κάθε αλήθειας, (εν προκειμένω το ότι παρά την βαριά αμέλεια δεν υπήρξε δόλος) και στη συνέχεια ένα επαρκές ψεύδος και πρώτα προς τον ίδιο του τον εαυτό.

Κάθε δολοφόνος έχει τεράστια ανάγκη κατά αρχάς να νιώθει πως αυτό που κάνει είναι "δίκαιο". Παρότι βάφει τα χέρια του με αίμα έχει ανάγκη πάντα την έξωθεν καλή μαρτυρία, δεν αντέχει την απαξίωση.

Έτσι, ο δολοφόνος είναι εξ ορισμού πρώτα από όλα ψεύτης.

Καμία αλήθεια δεν επιτρέπει σε κάποιον να γίνει δολοφόνος, εξαιρουμένων ίσως κάποιων εν θερμώ εγκλημάτων, αλλά αυτό όπως όλα δείχνουν ήταν εν ψυχρώ και απολύτως προσχεδιασμένο.

Παράλληλα, ο πόνος δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να οργανωθεί, αντίθετα τον ακινητοποιεί.

Κι όταν πια περνάει, ΔΙΟΤΙ ΚΑΠΟΤΕ ΠΕΡΝΑΕΙ και μετασχηματίζεται σε εσωτερική θλίψη, κάνει τον άνθρωπο πιο σοφό και πιο καλό.

Πιο δουλεμένο, πιο πελεκημένο.

Αν τον κάνει δολοφόνο είναι επειδή από πριν ήταν και απλά έψαχνε μια ρωγμή στη ζωή του που θα του επέτρεπε να ξεδιπλώσει το "ταμπεραμέντο" του.

Κανένας δεν αφαιρεί καμία ζωή αν πρώτα πρώτα δεν μπορεί να το κάνει, αν δηλαδή είναι ένας κανονικός άνθρωπος με κανονικά όρια.

Το παιδί που δολοφονήθηκε από αυτούς, μπορεί να ήταν ένα παλιόπαιδο, μπορεί να ήταν ένα ηλίθιο κακομαθημένο, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν ήταν δολοφόνος.

Αυτοί που το σκότωσαν όμως ΗΤΑΝ δολοφόνοι, και μάλιστα ήταν πάντα.

Η αυτοδικία δεν είναι μαγκιά.

Είναι η εσφαλμένα στη συλλογική συνείδηση απενοχοποιημένη αλητεία.

Παρεμπιπτόντως, είμαι υπέρ της θανατικής ποινής και για κάποιας μορφής εγκλήματα.

Αλλά είναι άλλο η δικαστική κρίση και η εκτέλεση στο όνομα του νόμου από κάποια θεσμοθετημένη οντότητα και τελείως άλλο η απόδοση μιας "Δικαιοσύνης" ιδιωτικής χρήσεως από κάποιον που έστω και προς στιγμήν πίστεψε πως είναι θεός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους