Original Post

Πλήρες Κείμενο:

της Panagiota Strikou-Tomopoulou "Νομίζω πως το «άντε σπίτι σου να πλύνεις κανένα πιάτο» πλέον θα ακούγεται σαν ευχή.

Θα μου πεις, δεν θα μας πει κανείς πού θα πάμε και πότε.

Δεν μιλάω γι’ αυτό.

Μιλάω για το να πλύνουμε το πιάτο! Έχουμε φτάσει να είμαστε διαρκώς έξω- σε μαγαζιά, εστιατόρια, δημιουργικά εργαστήρια, γυμναστήρια-να δουλεύουμε το mindfulness και την ψυχική μας ενδυνάμωση, αλλά να αφήνουμε πίσω βασικές ικανότητες.

Δεξιότητες που χρειάζονται για να σταθείς μέσα στην καθημερινότητα, να φροντίσεις τον εαυτό σου και τον χώρο σου και τελικά, να απολαύσεις μια ουσιαστική παύση μέσα στον χρόνο σου.

Γονείς πληρώνουν για να φτιάχνουν τα παιδιά τους κουλουράκια ή να συμμετέχουν σε messy play, αλλά δεν τα αφήνουν να παίξουν έξω με το χώμα, να πλατσουρίσουν στις λάσπες.

Παιδιά που κάνουν εργοθεραπεία για να μάθουν να κρατάνε το μολύβι, αλλά στο σπίτι τα βρίσκουν όλα έτοιμα, σερβιρισμένα- χωρίς να χρειάζεται να δοκιμάσουν, να λερωθούν, να δυσκολευτούν.

Όταν η μαμά μου με έβαζε για ώρες να κεντάω ή, το καλοκαίρι, να τρίβουμε τα κάγκελα για να τα βάψουμε, να απλώνουμε ρούχα, να διπλώνουμε σεντόνια, να καθαρίζουμε φασολάκια στην κουζίνα ή να τακτοποιούμε ντουλάπες, τότε δεν καταλάβαινα τον λόγο- ίσως ούτε κι εκείνη.

Τώρα όμως καταλαβαίνω.

Όλος αυτός ο αργός χρόνος που δημιουργούσαμε για να φτιάξουμε, να τακτοποιήσουμε, να καθαρίσουμε, να υπολογίσουμε μόνοι μας, χωρίς τη βοήθεια της τεχνολογίας - ήταν χρόνος που μας έμαθε να αντέχουμε, να επιμένουμε, να ολοκληρώνουμε.

Μήπως ένα κομμάτι της φροντίδας που ψάχνουμε αλλού βρίσκεται τελικά στα απλά; Στα καθημερινά; Σε ένα πιάτο που πλένεται, σε ένα τραπέζι που στρώνεται, σε μια δουλειά που έχει αρχή-μέση-τέλος;" Προσωπικά στα δικά μου εργαστηρια φυσικής μαζευουν, πλένουν οτι λέρωσαν τα ιδια τα παιδια πάντα. Και το θεωρω το ιδιο πολυτιμο ως μαθημα με το εργαστηριο φυσικής που διδασκω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους