Διαβάζοντας το άρθρο του Δημήτρη Τερζή, αυτό που καταλαβαίνω είναι πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, την περίοδο που ήταν αντιπολίτευση, έβαζε πάνω απ’ όλα το κομματικό συμφέρον και όχι το συμφέρον της...
Διαβάζοντας το άρθρο του Δημήτρη Τερζή, αυτό που καταλαβαίνω είναι πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, την περίοδο που ήταν αντιπολίτευση, έβαζε πάνω απ’ όλα το κομματικό συμφέρον και όχι το συμφέρον της χώρας.
Αντί να στηρίξει μια προσπάθεια εξόδου της Ελλάδας από τα μνημόνια και την αποφυγή νέων περικοπών στις συντάξεις, φαίνεται πως επένδυε πολιτικά στην αποτυχία της τότε κυβέρνησης, ακόμα κι αν αυτό επιβάρυνε τη χώρα και τους πολίτες.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το θέμα των συντάξεων το 2018.
Σύμφωνα με όσα περιγράφονται, έφτασε στο σημείο να πιέζει πολιτικούς του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος να κρατήσουν σκληρή στάση απέναντι στην Ελλάδα, ώστε να μη δοθεί στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μια πολιτική επιτυχία.
Όταν τελικά οι περικοπές δεν προχώρησαν, αντί να αναγνωρίσει την εξέλιξη, υιοθέτησε το αφήγημα περί «ανταλλαγής» της μη περικοπής με τη Συμφωνία των Πρεσπών, συμβάλλοντας έτσι σε ένα κλίμα ακραίας πόλωσης και εθνικιστικής έντασης.
Το ίδιο μοτίβο φαίνεται και στο θέμα της εξόδου από τα μνημόνια.
Την ώρα που Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μιλούσαν θετικά για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, η ΝΔ κατηγορούσε τους πάντες ότι παρουσιάζουν μια ψεύτικη εικόνα και προειδοποιούσε για δήθεν «τέταρτο μνημόνιο». Ο Μητσοτάκης τότε κατηγορούσε ακόμα και Ευρωπαίους αξιωματούχους όπως τον Πιέρ Μοσκοβισί και τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ ότι «χαϊδεύουν» τον Τσίπρα και κρύβουν την πραγματικότητα.
Αυτό που προσωπικά βρίσκω πιο προκλητικό είναι ότι λίγους μήνες αργότερα, όταν έγινε πρωθυπουργός, παρουσίασε ως δική του επιτυχία τη σταθεροποίηση της οικονομίας και την πορεία της χώρας εκτός μνημονίων, παρότι αυτή είχε ήδη δρομολογηθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση.
Δηλαδή, εξελίξεις που ως αντιπολίτευση αμφισβητούσε και υπονόμευε, αργότερα τις αξιοποίησε πολιτικά ως απόδειξη της δικής του αποτελεσματικότητας.
Γι’ αυτό και μένει η αίσθηση ότι εκείνη την περίοδο δεν τον ενδιέφερε τόσο αν η χώρα θα πετύχει, αλλά ποιος θα πιστωθεί πολιτικά την επιτυχία. Και αυτό, για μένα, δεν είναι στάση ευθύνης ή πατριωτισμού.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους