Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#19/60 Όμορφη Πόλη, Καμία Ειρήνη. Η συνέχεια της κόκκινης πόρτας και ένα εξίσου εξαιρετικο βιβλιο! Παρατήρησα ότι παρά τα αρκετά ονόματα σε κάθε κεφάλαιο υπήρχε από την αρχή μια μικρή υπενθύμιση για το ποιους μιλάμε.

Πόσο εύκολη έκανε την ανάγνωση! Κάθε κεφάλαιο μας έβαζε ακόμη πιο βαθιά στις προσωπικές ιστοριες των ηρώων.

Μπαίνει στις σκέψεις τους στα συναισθήματα τους.

Ακόμη και οι αναφορές σε μικρές φαινομενικά άσχετες στιγμές του έκαναν το βιβλίο ζωντανό.

Είναι από τα βιβλία που νομίζω θα ξαναδιαβασω μαζί με το πρώτο! Ακολουθει σπόιλερ: Ο αγαπημένος μου ο Νίκος.

Ο πονεμένος θυμωμένος Νίκος.

Πόσο ανάγκη είχα να τον αγαπήσει ο πατέρας του.

Να τον αποδεχτεί.

Να σταματήσει την ροή των πραγμάτων.

Και βέβαια ο αιώνιος φαύλος κύκλος. Το θύμα που γίνεται θύτης. Και ο κύκλος αίματος δεν κλείνει ποτέ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους