Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν κάμποσο καιρό είδα την ταινία "Άμνετ"- πριν τη δω, είχε τύχει να διαβάσω (διαγωνίως, γιατί το αποφεύγω σκόπιμα) κάποιες κριτικές και όλοι μιλούσαν για αριστούργημα.

Με το που έπεσαν οι τίτλοι τέλους, δε βρήκα τον εαυτό μου να νιώθει πως πράγματι είδε κάτι τέτοιο: πολύ καλή ταινία, αλλά δεν έβρισκα να με έχει καθηλώσει, όπως έλεγαν όσοι την είχαν δει πριν από μένα.

Περνώντας ο καιρός, παρ΄όλα αυτά, σε ανύποπτες στιγμές, τη βρίσκω να με απασχολεί με έναν τρόπο περίεργο- είναι λες και εκτελείται σαν εργασία αδιάκοπα στο παρασκήνιο του μυαλού μου και πότε πότε αναδύονται στον εμπρόσθιο φλοιό κάποια σημεία της που χρειάζονται εντατικότερη επεξεργασία.

Η ταινία Άμνετ πραγματεύεται την απώλεια και ειδικότερα, την απώλεια του παιδιού και το πώς οι γονείς του, ο καθένας ξεχωριστά για τον εαυτό του αλλά και οι δυο μαζί σαν ζευγάρι, διαχειρίζονται την τραγωδία.

Προσωπικά, δε με βρίσκω κατάλληλη να μιλήσω σχετικά, μιας και αναγνωρίζω ότι ως άτομο δεν έχω λύσει τα θέματά μου με την απώλεια, με διακατέχει μια έντονη άρνηση που δε μπορώ να καταλάβω αν είναι θυμός που καμουφλάρεται, ή αν είναι απλή ανοησία.

Αδυνατώ όμως να βρω έστω μιαν ακρούλα μέσα μου που να μπορεί να φιλοξενήσει μια ισχνή δικαιολογία για τη δολοφονία του Νικήστρατου στην Αμμουδάρα από τον πατέρα του αδικοχαμένου φίλου του.

Δε σεβάστηκε τη ζωή του γιου τους, ισχυρίζονταν οι δυο γονείς.

Γιατί, σεβάστηκε τη δική του ζωή εκείνη τη μοιραία βραδιά; Στο ίδιο αμάξι επέβαινε, τυχαία δε σκοτώθηκε κι ο ίδιος, αν είχε σκοτωθεί κι ήταν επιζών ο γιος τους, θα έλεγαν το ίδιο ή τότε δε θα υπήρχε ζήτημα; Διάβασα μιαν ανακοίνωση από κάποιο "Σύλλογο SOS Τροχαία Εγκλήματα" στον οποίο υποτίθεται συμμετείχαν μέχρι πριν ένα χρόνο οι δράστες και μετά αποχώρησαν και ομολογώ πως δεν κατάλαβα ακριβώς το νόημα, χώρια που μου φάνηκε κάπως σαν να επιχειρείται ένα άτυπο ξέπλυμα- κι είναι τουλάχιστον άστοχο γιατί το συμβάν είναι πολύ βαρύ και πολύ νωπό για να βγαίνει ο οποιοσδήποτε και να κουνάει το δάχτυλο στον οποιοδήποτε, ακόμη και αν ο τελικός αποδέκτης είναι το κράτος που όντως έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τη σφαγή των δρόμων.

Δεν πάνε πολλές μέρες που το είχα ξαναγράψει: πολλοί περνάνε πολλά, αλλά δε γίνονται καθάρματα- η όποια τραγωδία στη ζωή μας δεν καθαγιάζει τη σκατοψυχιά, τελεία.

Δέχομαι πως ο καθένας μας διαχειρίζεται το πένθος με τον τρόπο το δικό του- ο τρόπος όμως που τελικά διαλέγει ο καθένας μας για να διαχειριστεί το πένθος του δε μπορεί να διαχωριστεί από τον αληθινό του χαρακτήρα.

Ο παππούς μου έλεγε πάντα πως αν ρίξεις μέσα στην ίδια κατσαρόλα με το νερό που βράζει μια πατάτα και ένα αυγό, η πατάτα θα μαλακώσει και το αυγό θα σκληρύνει: δε φταίει, λοιπόν, το νερό.

Δε μπορεί ο πόνος και το πένθος να σε κάνει δολοφόνο, ακόμα κι αν πρόκειται για την απώλεια ενός παιδιού, που είναι ο υπέρτατος, αυτός που λες "ούτε στον εχθρό μου". Στον "Άμνετ" η απώλεια του γιου γίνεται θεατρικό έργο, ο Άμλετ, γιατί ο γονιός τυχαίνει να είναι ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ.

Στην πραγματική ζωή, εμείς που δεν ευλογηθήκαμε με τέτοια δώρα είμαστε υποχρεωμένοι να παλεύουμε τα στραβά της ζωής πιο πεζά.

Πάντοτε όμως ανθρώπινα, ελπίζω.

Μακάρι πάντα να βρίσκουμε όλοι μας τη δύναμη να είμαστε αυτό ακριβώς που ταχθήκαμε να είμαστε: όχι θηρία, άνθρωποι, με σάρκα που πονεί για τον εαυτό μας, αλλά και για τους άλλους._ *σκίτσο του 16, πενάκι/ μαρκαδόροι σε χαρτί

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους