Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Να καλύψω το κενό... Πάντα την είχα αυτήν την τάση. Είναι ένα είδος προορισμού τον οποίο απολαμβάνω διότι δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς.

Όταν πάω σ ένα πάρτι και περνούν ωραία κάθομαι σε μια γωνιά και δεν κάνω τίποτα, όταν δεν περνούν ωραία νομίζω πως πρέπει να το πάρω πάνω μου, το βλέπω σαν αποστολή, γίνομαι η ψυχή του πάρτι μέχρι να προκύψει κέφι, ευφορία κλπ και μετά ηρεμώ και αποσύρομαι.

Τα ίδια και με τη δουλειά.

Με ρωτούν γιατί δε σκηνοθετώ συχνά.

Μα υπάρχουν τόσο καλοί σκηνοθέτες, σε τι χρειάζεται ακόμη ένας; Χαίρομαι να βλέπω ωραίες δουλειές καλοσκηνοθετημένες και όπου σταθώ κι όπου βρεθώ μιλάω γι αυτές.

Μα δε ζηλεύεις μου λενε; τι να ζηλέψω; Όταν κάνει κάποιος κάτι καλά δεν έχω να ζηλέψω κάτι.

Ο θαυμασμός δεν επιτρέπει την ζήλεια.

Γίνομαι θηρίο όμως όταν βλέπω κακοσκηνοθετημένες παραστάσεις κι εκεί ζηλεύω πάρα πολύ.

Λέω στον εαυτό μου "Αν είναι δυνατόν να επιτρέπεις να σκηνοθετεί αυτός ο άσχετος κι εσύ να μη σκηνοθετείς" Όταν γύρισα από την Αμερική άρχισα να διδάσκω επειδή ένιωσα ότι εκεί υπήρχε έλλειψη.

Ηθοποιοί καλοί υπήρχαν, σκηνοθέτες επίσης, δάσκαλοι καλοί δεν υπήρχαν.

Έγινε ένας μικρός χαμος με το μάθημα μου και σε δυο χρόνια έφτιαξα την δικη μου σχολή.

Τώρα υπάρχουν και πολλοί καλοί δάσκαλοι αλλά ευτυχώς η διδασκαλία μού κρατάει ακόμα το ενδιαφέρον διότι δεν έχει τελειωμό το ψάξιμο και η ανακάλυψη νέων τεχνικών... αλλιώς θα τα είχα παρατήσει και θα κάνα κάτι άλλο... κάποιο άλλο κενό θα διέκρινα κάπου, σε κάτι, για να το καλύψω. Συμπέρασμα: όταν θέλω μπορώ, το θέμα μου είναι να θέλω!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους