Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"The people around they could look and grab at your arm" Οι άνθρωποι γύρω σου σε κοιτούν και γαντζώνονται από το χέρι σου σαν να είσαι κάτι πολύτιμο — μητέρες που σπρώχνουν τα παιδιά τους προς το μέρος σου λες και είσαι σωτήρας, λες και ήρθες εδώ για να τους σώσεις.

Κι όμως δεν ξέρουν πως εμείς είμαστε εδώ για την χιλιοστή φωτογραφία, το χιλιοστό άρθρο που, στο τέλος, δεν θα αγγίξει καμία συνείδηση.

Κι όμως συνεχίζουν να κρατιούνται από το χέρι σου.

Και δεν ξέρουν πως, για τον κόσμο έξω από αυτό το μέρος, δεν μετρούν πλέον για τίποτα.

Γιατί τι έχει απομείνει να καταλάβει κανείς εδώ — στη Συρία, στην Ουκρανία, στο Αφγανιστάν, στην Τσετσενία, σε κάθε διαλυμένη επικράτεια που έχω καταγράψει; Τι έχει απομείνει να ρωτήσεις; Τι έχει απομείνει να γράψεις; Αυτό που παράγεται και πλαισιώνεται μέσα από την τεχνολογική κυκλοφορία του πολέμου — μέσα από εικόνες, πρωτοσέλιδα, πλάνα, λόγο — είναι μια διαδικασία μέσω της οποίας ο πόλεμος δρα πάνω στις αισθήσεις μέχρι η αναπόφευκτη φύση του να εγκαθίσταται μέσα μας.

Ο πόλεμος γίνεται κάτι αναμενόμενο, κάτι κανονικοποιημένο, ακόμη και κάτι ικανό να παράγει μια αίσθηση ηθικής ικανοποίησης.

Η ίδια η πλαισίωση γίνεται βία.

Ορισμένες ζωές παρουσιάζονται με συγκεκριμένους τρόπους: όχι ως ζωντανοί άνθρωποι ευάλωτοι στον πόνο και άξιοι προστασίας, αλλά πλαισιώνονται ως κατηγορίες, ως σύμβολα, ως επαναλαμβανόμενα οπτικά μοτίβα.

Οι τρόποι αναπαράστασης και οι κανόνες της πλαισίωσης διασφαλίζουν πως αυτές δεν είναι ακριβώς ζωές — όχι ζωές άξιες πένθους — και άρα ζωές που μπορούν εύκολα να θυσιαστούν.

Οι άνθρωποι γίνονται τίτλοι.

Αριθμοί σε στατιστικούς πίνακες.

Νομικές κατηγοριοποιήσεις που μοιάζουν να φέρουν «προνόμια», ενώ ταυτόχρονα αφαιρούν την ίδια την ατομικότητα, αποσπώντας το πρόσωπο από την ίδια την πορεία της ζωής του.

Είναι οι μη-πενθήσιμες ζωές.

Ζωές που δεν μπορούν πραγματικά να χαθούν, επειδή έχουν ήδη θεωρηθεί χαμένες από την αρχή.

Επειδή κατοικούν ήδη μέσα σε μια ζώνη απώλειας και καταστροφής· ζωές τοποθετημένες εξαρχής μέσα στην ερήμωση, οντολογικά εγκαταλελειμμένες πριν ακόμη φτάσει ο θάνατος.

Κι έτσι, όταν καταστρέφονται μέσα στον πόλεμο, είναι σαν να μην καταστρέφεται απολύτως τίποτα.

Ίσως αυτό να είναι και μια μορφή αυτοπροστασίας.

Ένας μηχανισμός που προστατεύει το κοινό από την αναστάτωση, από την απόσπαση, από την ενοχή — όχι μόνο εξαιτίας της κόπωσης της συμπόνιας, αλλά και επειδή μας απομακρύνει από την αντιπαράθεση με τη δική μας συμμετοχή στον μηχανισμό που επιτρέπει σε αυτή την επανάληψη να συνεχίζεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους