Η πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία της 13ης Μάη αποτελεί κρίσιμο σταθμό για όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στο Δημόσιο — και όχι μόνο. Γιατί κάθε φορά που χτυπιούνται τα εργασιακά δικαιώματα...
Η πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία της 13ης Μάη αποτελεί κρίσιμο σταθμό για όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στο Δημόσιο — και όχι μόνο.
Γιατί κάθε φορά που χτυπιούνται τα εργασιακά δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων, ακολουθούν και τα δικαιώματα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.
Η κυβέρνηση προχωρά σε συνταγματικές αλλαγές που στοχεύουν θεμελιώδη κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα.
Η επίθεση στο άρθρο 16 ανοίγει ακόμη περισσότερο τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, ενώ η αμφισβήτηση της μονιμότητας στο Δημόσιο επιχειρεί να μετατρέψει τους εργαζόμενους σε ομήρους της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής και των μηχανισμών ελέγχου και πειθάρχησης.
Αυτό που επιδιώκουν είναι δημόσιες υπηρεσίες αποδυναμωμένες, με εργαζόμενους και εργαζόμενες χωρίς δικαιώματα, σχολεία και νοσοκομεία που θα λειτουργούν με όρους κόστους και κέρδους και όχι με βάση τις κοινωνικές ανάγκες.
Θέλουν εργαζόμενους φοβισμένους, σιωπηλούς και απομονωμένους.
Ταυτόχρονα επιχειρούν να φορτώσουν ξανά στους πολίτες τα βάρη της ακρίβειας, των περικοπών και της πολεμικής οικονομίας, την ώρα που τα κέρδη των λίγων και ημετέρων (που υπηρετεί αυτή η κυβέρνηση εδώ και χρόνια) προστατεύονται και αυξάνονται μαζί με τα σκάνδαλα που εξευτελίζουν τη χώρα διεθνώς.
Απέναντι σε αυτή την πολιτική, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή, η απογοήτευση και η αναμονή.
Όσο οι εργαζόμενοι -ες γκρινιάζουμε ο καθένας μόνος του, όσο εκτονωνόμαστε ατομικά στα σπίτια και στους χώρους δουλειάς, γυρίζοντας την πλάτη στα σωματεία, στους συλλόγους και στον συλλογικό αγώνα, τόσο θα δυναμώνει η συντονισμένη επίθεση εκείνων που κερδίζουν από τη διάλυση του κοινωνικού κράτους και την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων.
Έχουμε επομένως δύο επιλογές: Ή να καταπίνουμε τις καραμέλες της "ατομικής ευθύνης", του "κοίτα τη δουλειά σου", του " τίποτα δε γίνεται", μένοντας θεατές κι αφήνοντας άλλους να αποφασίζουν για τη ζωή και το μέλλον μας ή θα ενωθούμε και θα διεκδικήσουμε αυτά που πραγματικά μας ανήκουν.
Η απεργία της ΑΔΕΔΥ πρέπει να γίνει μαζική και αποφασιστική.
Να στείλει ξεκάθαρο μήνυμα ότι οι εργαζόμενοι κι εργαζόμενες δεν θα αποδεχτούμε τη διάλυση των δημόσιων αγαθών και το ξήλωμα κατακτήσεων δεκαετιών.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους