Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ηθελα να κουνήσω το δαχτυλο, δεν ηθελα να στήσω στον τοίχο ενσν πατερα που εχασε τον 17χρονο γιο του και εχασε το μυαλό του.

Σκεφτόμουν, "μην πάρεις μερος σε καμία ανθρωποφαγία, αναλαμβάνει τωρα η δικαιισυνη.

Ποιος ο λογος ; " Ετσι σκεφτόμουν για τον Κωνσταντίνο Παρασύρη, τον Κρητικό που δολοφόνησε τον φίλο του γιου του μονο και μονο γιατι αυτος ηταν ο οδηγός στο τροχαίο δυστυχημα που ο γιος του εχασε την ζωη του.

Έλεγα να επιβάλλω σιωπή στην αναγκη που ενιωθα να φωνάξω "τι διαολο συμβαινει στην Κρήτη; Τοσο ομορφο μερος, με τόσους πολλους ανθρωπους που εχουν μεινει σε άλλους αιώνες, με έθιμα και ήθη ξένα στην εποχη και στον πολιτισμό." Ηθελα να φωνάξω και "τι διαολο συμβαίνει σε αυτο το Κρατος; Ως ποτε θα ανέχεται μια πραγματικοτητα που επιτρέπει τον βαρύ οπλισμο σε ολοκληρη την Κρήτη, ως μερος δηθεν της κουλτούρας των ανθρωπων ; " Από την άλλη, παντα ελλοχεύει αυτος ο λανθάνων φασισμός της γενικευσης: "οι Κρητικοί ειναι αυτο, ειναι εκεινο..." , μεχρι και για "ντροπη της Ελλαδας" διαβαζω και φρίττω απο την ευκολία που γενικευουμε και χαρακτηριζουμε στερεοτυπικα και βαρβαρα ολόκληρους πληθυσμούς και περιοχές της χώρας! Με τετοιες υπεραπλουστευτικές και "πιασάρικες" γενικευσεις - "οι μετανάστες...οι Ρομά...οι Κρητικοι...οι Εβραίοι...οι Ισραηλινοί...το Ισλάμ...οι ταδε" καθε φορα σε καθε ευκαιρία, λες και τετοια σύνολα ανθρωπων ειναι ενας και μονον ανθρωπος, αυτο που αισθάνομαι ειναι ετεροντροπή.

Έλεγα λοιπον: αστο, μη μιλάς, μην πεις.

Άλλαξαν ομως ολα για τον συγκεκριμενο φονιά, οταν διάβασα πως οχι μονο ειχε στήσει ενέδρα στο 20χρονο αγορι που ως οδηγός αυτοκινητου ειχε γίνει πριν απο 3 χρονια ακούσιος θύτης για τον συνεπιβατη-γιο του, αλλα αφου πρωτα τον πυροβόλησε 6 φορες στη συνέχεια δεν εφυγε: πηγε πανω απο το κορμί του παιδιού που αφηνε την τελευταια του πνοή στον δρομο, και το κλωτσουσε με μανία! Ε αυτο δεν μπορω, δεν αντεχω και δεν θελω να το συγχωρήσω.

Δεν το καταλαβαίνω. "Ολα ανθρωπινα", οπως έγραφε ο Νιτσε: να καταλάβω την αδυναμια του πατερα να διαχειριστεί την απώλεια -οι άνθρωποι δεν αντιμετωπίζουμε τις απώλειές μας ολοι με τον ιδιο τροπο.

Να καταλάβω την αδυναμία του πατέρα να κατανοήσει οτι και ο οδηγός του αυτοκινητου μεσα στο οποιο ηταν ο γιος του, ηταν θυμα και αυτος: κινδύνευσε και ο ιδιος, και στα 17 του χρονια (τοτε) άθελά του σκότωσε τον καλύτερό του φιλο.

Το ειδε να συμβαινει αυτο, θα το κουβαλούσε σε ολοκληρη την υπόλοιπη ζωή του.

Δεν ειναι ευκολο, δεν ειναι απλο.

Να καταλάβω την επιθυμία ενος σαλεμένου νου για εκδίκηση -ο ανθρωπος φερει τετοια άγρια ένστικτα μεσα του: εκδίκηση.

Δεν ξερω αν αλλο πλασμα στην φυση εκδικείται, ο ανθρωπος το κανει.

Οταν δε εχει χαθεί ο νους, το κανει πολυ ευκολα.

Αντε λοιπον, να καταλάβω και αυτο.

Και παλι να πω μεσα μου, "μη μιλήσεις, άστο.

Ποια η αναγκη να μιλαμε για ολα; Η δικαιοσυνη θα πει..." Ομως οχι γαμώ! Πήρες την εκδίκησή σου, έστησες καρτέρι, κυνηγησες και εκτέλεσες καταμεσής του δρόμου ενα παιδι που στα 17 του εκανε ενα λαθος (πόσοι οδηγούσαμε άψογα στα 17 και στα 18 μας; ) που σου στερησε το παιδι σου.

Του εριξες 6 σφαίρες, ξεχνώντας ακομα κσι το γεγονος πως ηταν ο κολλητός του γιου σου.

Ειπαμε: απωλεια, σαλεμενο το μυαλο.

Αλλα ρε πρωτάνθρωπε, ΠΩΣ πηγαίνεις μετα πανω απο ενα παιδι που ψυχορραγεί και ενω αυτο σπαρταρά στον δρομο εσυ το κλωτσάς ξανα και ξανα; Ρε τι έρεβος πρέπει να κουβαλάς μεσα στην ψυχή σου; Οχι: ΔΕΝ θα το καταλάβω αυτο, δεν μπορω και δεν θέλω.

Ναι, εχει το ελαφρυντικό της κατάστασης στην οποια τον είχε οδηγήσει η απώλεια του παιδιού του, θα συνυπολογιστει αυτο και ετσι πρεοει να γινει.

Γιατι αντίθετα απο τους ανθρωπους, ο θεσμός της δικαιοσύνης των ανθρωπων δεν αποφασίζει εκδικητικά.

Αλλα ηταν ενα δυστυχημα εκεινο, οχι φόνος.

Και εχουν περασει και 3 χρονια απο τοτε.

Αυτο ομως τωρα, ειναι φόνος.

Ειναι μια πραξη προμελετημένη και ειδεχθής.

Την απώλεια που βιωσε ο ιδιος απο μια ακούσια τροπη της ζωης και των πραγμάτων, την επεφύλαξε απολυτως εκούσια για τους γονεις/αδελφια/φιλους του 20χρονου Νικήτα.

Βαθιά μεσα στο κελί, εκει που ήλιος δεν φτάνει! Μηδενική ανοχή, στην καλπαζουσα κακία, στην καλπάζουσα βλακεια και στην καλπάζουσα μαγκιά καθε κουμπουροφόρου! Φτάνει! Μαζι και η συνεργός του στο εγκλημα, η γυναικα του.

Που μανα η ιδια, στέρησε διχως κανεναν λογο το παιδί μιας άλλης μάνας.

Οχι γαμωτο: η κακία πρεπει να βρίσκει απαντηση.

Ορος επιβιωσης του καλού, ειναι ο εξοστρακισμός του κακού.

Κατι τελευταίο, στο οποιο δίνω τεραστια σημασια: θυμαμαι τον γλυκό Ανδρέα Γιακουμάκη, μπαμπά του Βαγγέλη Γιακουμάκη.

Τον θυμαστε; Ναι, αυτον τον αγραμματο βοσκό.

Τον θυμαστε; Αλλοι αληταράδες, βλαστάρια αποτυχημένων γονέων, στέρησαν απο αυτον τον γλυκό ανθρωπο το καλοσυνάτο του παιδι στα 19 του χρονια.

Οχι απο καποιο δυστυχημα: συνειδητά βασάνιζαν τον Βαγγέλη Γιακουμακη, τον βασάνιζαν τοσο πολύ που τον έστρωξαν στην αυτοβουλη εξοδο απο την ζωη, ως επιλογή λύτρωσης απο την καθημερινη τυραννια που του επεφύλασσαν.

Ε λοιπόν, θυμαστε τα λογια και την στάση ζωής του πατερα Γιακουμάκη, αυτού του απλου βοσκού ; Θυμαστε την αποφασιστικότητά του, αλλα με εκεινην την παντελή απουσια μίσους για τους βασανιστες του γιου του; Θυμαστε την ταπεινότητά του; θυμαστε την άκακη περηφάνεια του ; Θυμαστε πως έντυσε με ομορφιά τον πόνο του; « Η ευγένεια, ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια έχουν γίνει μειονεκτήματα στον άνθρωπο, αυτό έχω αισθανθεί.

Είμαι εγώ λάθος ή είναι οι άλλοι σωστοί; » αναρωτιόταν κοιτάζοντας περήφανα στα μάτια. «Το κεφαλι μου το σκύβω απο πονο, ποτέ απο ντροπή », συμπληρωνε με μια λεβεντικη στωικότητα.

Γιατι δεν χρειαζεσαι ενα οπλο, για να εισαι λεβέντης.

Να λοιπόν που θελω να καταλήξω, και συγνώμη αν σας κουρασα: ο τρόπος που υποδεχεσαι αυτο που σου συμβαινει, εχει μεγαλύτερη σημασία απο αυτο που σου συμβαίνει.

Οταν η ζωή συμβει να σε καλέσει να γίνεις Παρασύρης ή να γίνεις Γιακουμάκης, μη γίνεις Παρασύρης ρε άνθρωπε. Γινε Γιακουμάκης, γινε Γιακουμάκης. 🙏

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους