Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με την Ειρήνη Αγαπηδάκη μας συνέδεε κάποτε μια στενή φιλία, από εκείνες που γεννιούνται πριν οι άνθρωποι αποκτήσουν ρόλους, τίτλους, κυβερνητικές ιδιότητες και το μόνιμο εκείνο βλέμμα της δημόσιας διαχείρισης που σιγά-σιγά σκεπάζει το πρόσωπο.

Χαθήκαμε μέσα στα χρόνια της κρίσης, τότε που η Ελλάδα έγινε ένα τεράστιο εργαστήριο πολιτικής επιβίωσης και οι περισσότεροι άνθρωποι είτε μετακινήθηκαν είτε μεταμορφώθηκαν.

Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα όταν είδα ξαφνικά την Ειρήνη υπουργοποιημένη μέσα στο σύστημα Μητσοτάκη, δίπλα στον Άδωνι Γεωργιάδη, να μιλά πλέον όχι ως άνθρωπος της ψυχικής φροντίδας αλλά ως μηχανισμός κυβερνητικής εκφοράς.

Γιατί υπήρχε πάντα στην Ειρήνη μια γνώση της ανθρώπινης ευαλωτότητας, μια κατανόηση του τραύματος, που δύσκολα συμβιβάζεται με την ψυχρή γλώσσα της μετακύλισης ευθύνης.

Η χθεσινή τηλεοπτική δήλωσή της για τις γυναίκες της Κρήτης μου προκάλεσε κάτι βαθύτερο από πολιτική διαφωνία.

Μου προκάλεσε αμηχανία.

Γνωρίζουμε, πως στην Κρήτη το όπλο δεν είναι απλώς ένα παράνομο αντικείμενο μέσα σε ένα συρτάρι.

Είναι ολόκληρη παράσταση ανδρισμού, οικογενειακής ισχύος, τοπικής εξουσίας, ένα σχεδόν φεουδαρχικό απομεινάρι που η ελληνική Πολιτεία επί δεκαετίες ανέχθηκε, χάιδεψε εκλογικά και συχνά εξύμνησε φολκλορικά.

Όταν λοιπόν μια υπουργός καλεί τη «γυναίκα της Κρήτης» να επιβάλει την απουσία όπλου από το σπίτι, στην πραγματικότητα μεταθέτει σε εκείνη το βάρος μιας κρατικής αποτυχίας δεκαετιών.

Μας λέει δηλαδή πως εκεί όπου απέτυχαν οι νόμοι, οι έλεγχοι, η αστυνομία, η πρόληψη και η πολιτική βούληση, θα θριαμβεύσει τελικά η οικογενειακή νουθεσία της συζύγου.

Μόνο που καμία γυναίκα δεν διαθέτει πραγματική εξουσία απέναντι σε έναν βίαιο άνθρωπο, σε μια οικογενειακή δομή φόβου ή σε μια κουλτούρα που έχει μάθει να ταυτίζει το όπλο με την τιμή, την κυριαρχία και την αρρενωπότητα.

Η ψυχολόγος Ειρήνη θα το γνώριζε αυτό αμέσως: ότι οι γυναίκες μέσα σε τέτοια περιβάλλοντα δεν λειτουργούν ως ελεγκτικοί μηχανισμοί αλλά συχνά ως υπάρξεις υπό διαρκή διαπραγμάτευση της ίδιας τους της ασφάλειας.

Η πολιτικός Ειρήνη όμως μοιάζει πια να μιλά στη γλώσσα μιας κυβέρνησης που αντιμετωπίζει όλο και περισσότερο τα κοινωνικά αδιέξοδα ως ζητήματα ατομικής διαχείρισης.

Όπως ακριβώς ο πολίτης καλείται να προστατεύσει μόνος του την εργασία του, την υγεία του, το σπίτι του, έτσι τώρα και η γυναίκα καλείται να προστατεύσει μόνη της τον εαυτό της από το όπλο που το ίδιο το κράτος δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να απομακρύνει.

Αναγνωρίζω μέσα της έναν άνθρωπο που κάποτε καταλάβαινε διαφορετικά τον ανθρώπινο πόνο.

Γιατί αυτό που παρουσιάστηκε ως «κοινωνικό μήνυμα» είναι στην πραγματικότητα η πλήρης κανονικοποίηση της κρατικής αδυναμίας: μια κυβέρνηση που αντί να εγγυάται ασφάλεια, μοιράζει συμβουλές αυτοπροστασίας και που αντί να συγκρουστεί με την οπλοκατοχή, μετατρέπει τη γυναίκα σε ιδιωτικό μηχανισμό αποτροπής της βίας.

Όμως τότε η πολιτική παύει να είναι πεδίο ευθύνης και γίνεται κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: μια παιδαγωγική ενοχής προς τα πιθανά θύματα.

Το θέμα δεν είναι γιατί η γυναίκα δεν απέτρεψε το όπλο μέσα στο σπίτι.

Το θέμα είναι γιατί το κράτος επέτρεψε να υπάρχουν τόσα σπίτια που μοιάζουν ακόμη με μικρές αποθήκες φόβου και θανάτου. Ε, Ειρήνη;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους