Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν εγκλήματα που δεν δικαιολογούνται. Και υπάρχουν τραγωδίες που, αν τις δεις μόνο αστυνομικά, χάνεις τη μισή αλήθεια.

Ο 54χρονος στην Κρήτη σκότωσε έναν άνθρωπο και θα λογοδοτήσει γι’ αυτό. Τελεία.

Αλλά όποιος παρουσιάζει την υπόθεση σαν μια απλή ιστορία «κακού δολοφόνου» και «αθώου θύματος», μάλλον αγνοεί τι είχε προηγηθεί.

Ένας πατέρας έχασε το 17χρονο παιδί του.

Όχι από ασθένεια.

Όχι από τη μοίρα.

Από τροχαίο.

Και μάλιστα η υπόθεση, δυόμισι χρόνια μετά, βρισκόταν ακόμη σε εκκρεμότητα.

Σε προκαταρκτική εξέταση. Στην Ελλάδα του «περιμένετε», του «θα δούμε», του «η διαδικασία συνεχίζεται». Αυτό δεν αθωώνει κανέναν.

Εξηγεί όμως γιατί ένας άνθρωπος βυθίστηκε στην εμμονή, στον θυμό και τελικά στην αυτοκαταστροφή.

Το κράτος έβλεπε έναν πατέρα να καταρρέει ψυχολογικά και απαντούσε με περιοριστικούς όρους, συστάσεις και γραφειοκρατία.

Η κοινωνία βλέπει συχνά τέτοιους ανθρώπους μόνο όταν πατήσουν τη σκανδάλη.

Πριν από αυτό, τους αφήνει να σαπίζουν μέσα στην οργή τους.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη που όλοι φοβούνται να πουν δημόσια: για έναν γονιό, ο θάνατος παιδιού δεν «ξεπερνιέται». Δεν υπάρχει κανονικότητα μετά.

Δεν υπάρχει πραγματική λογική.

Υπάρχει ένα μόνιμο σκοτάδι που σε κάποιους ανθρώπους γίνεται ανεξέλεγκτο.

Ο 54χρονος δεν είναι ήρωας.

Ούτε θύμα.

Είναι ένας άνθρωπος που κατέρρευσε ολοκληρωτικά.

Και όταν μια κοινωνία αφήνει την οδύνη, την καθυστέρηση της Δικαιοσύνης και την εμμονή να βράζουν επί χρόνια χωρίς ουσιαστική παρέμβαση, το τέλος συχνά γράφεται με αίμα. Δυστυχώς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους