Το ΜΕΓΑ ερώτημα είναι γιατί δεν προβάλλονται οι αγριότητες του Ισλαμισμού που είναι αδιαμφισβήτητα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας; Ιστορικά, από τους πρώτους αιώνες της ισλαμικής επεκτατικότητας έως...

Πλήρες Κείμενο:

Το ΜΕΓΑ ερώτημα είναι γιατί δεν προβάλλονται οι αγριότητες του Ισλαμισμού που είναι αδιαμφισβήτητα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας; Ιστορικά, από τους πρώτους αιώνες της ισλαμικής επεκτατικότητας έως τη σύγχρονη εποχή, η σχέση μεταξύ Χριστιανοσύνης και ισλαμικού κόσμου σπάνια υπήρξε ήρεμη.

Η επιτυχής υπεράσπιση της Βιέννης αποτέλεσε σημείο καμπής, ανακόπτοντας την περαιτέρω οθωμανική προέλαση στην καρδιά του ευρωπαϊκού Χριστιανισμού.

Δεν ήταν απλώς μια γεωπολιτική νίκη αλλά και μια νίκη πολιτισμού — μια επικράτηση της Βίβλου απέναντι στη Σαρία. Οι Πόλεμοι της Μπαρμπαριάς που ήταν δύο ξεχωριστές ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (και ορισμένων ευρωπαϊκών κρατών) και των ημιαυτόνομων βορειοαφρικανικών κρατών της Μπαρμπαριάς (Τρίπολη, Αλγέρι, Τύνιδα) και του Μαρόκου, στις αρχές του 19ου αιώνα ήταν άμεσες συγκρούσεις με μουσουλμάνους πειρατές της Βόρειας Αφρικής που υποδούλωναν, λεηλατούσαν και απαιτούσαν φόρους υποτέλειας από τα δυτικά έθνη.

Μέχρι σήμερα, ο γνωστός ύμνος των Αμερικανών Πεζοναυτών αναφέρεται σε αυτές τις συγκρούσεις με τη φράση «στις ακτές της Τρίπολης». Αυτές οι πρώιμες αναμετρήσεις μεταξύ Αμερικανών και μουσουλμάνων πειρατών της Αφρικής αποτελούν μέρος της εθνικής αμερικανικής μυθολογίας.

Στα άκρα του σύγχρονου πολιτικού φάσματος — τόσο στη woke αριστερά όσο και σε τμήματα μιας αποπροσανατολισμένης δεξιάς — διαμορφώνεται μια παράδοξη και ανησυχητική εξιδανίκευση του ισλαμισμού ως δήθεν ανώτερου, πιο «πειθαρχημένου» μοντέλου κοινωνίας.

Από τη μία πλευρά, υπάρχουν εκείνοι που μετατρέπουν την κεφίγια σε σύμβολο ηθικής ανωτερότητας, εξωραΐζουν οργανώσεις όπως η Χαμάς και αντιμετωπίζουν κάθε κριτική προς το Ισλάμ ως βλάσφημη παρέκκλιση που πρέπει να εξοβελιστεί από τον δημόσιο λόγο.

Από την άλλη, αναδύεται μια δεξιά που, κουρασμένη από την αταξία και την παρακμή των δυτικών κοινωνιών, κοιτάζει με φθόνο τα αυταρχικά καθεστώτα της Σαρίας, θαμπωμένη από την επιφανειακή «τάξη» και τον δήθεν άφθαρτο κοινωνικό τους ιστό.

Κοινός παρονομαστής και των δύο είναι η πρόθυμη αποσιώπηση μιας θεμελιώδους αλήθειας: ότι αυτή η «τάξη» δεν οικοδομείται πάνω στην ελευθερία ή τη συναίνεση, αλλά πάνω στον φόβο, την καταστολή και την απειλή ανελέητης τιμωρίας για κάθε απόκλιση από την κρατικά επιβαλλόμενη ορθοδοξία.

Έτσι, η ισλαμοφιλία — συχνά συνοδευόμενη από μια εμμονική αντιϊσραηλινή ρητορική — καταλήγει να λειτουργεί όχι απλώς ως πολιτική στάση, αλλά ως προθάλαμος ενός βαθύτερου αντιδυτικισμού: μιας απόρριψης των ίδιων των αρχών της δυτικής δημοκρατίας και της προσωπικής ελευθερίας, Αυτή λοιπόν η αποπροσανατολιστική συζήτηση οδηγεί τα δυτικά έθνη να μην στρέψουν το κεφάλι τους στους πραγματικούς υπαίτιους της παρακμής της Δύσης: στις πολυεθνικές εταιρείες, στα φαντς, στους τζογαδόρους της γουόλ στριτ που δεν παράγουν απολύτως τίποτα σε επίπεδο υλικού κεφαλαίου κοκ οι οποίοι απουσία ισχυρών αντιμονοπωλιακών κανόνων συνεχίσουν ανενόχλητοι να μην λογοδοτούν ή να παρουσιάζουν πραγματική συναίσθηση ευθύνης για το πώς θα επιλυθεί το πρόβλημα της πρωτογενούς παραγωγής στην δύση παρά μόνον προκρίνουν λύσεις τύπου μερκοσούρ, θέλουν φθηνά εργατικά χέρια όσο τα χρειάζονται και άρα ευνοούν τα ανοικτά σύνορα και υποστηρίζουν και την επίλυση του δημογραφικού προβλήματος μέσω αυτού του τρόπου και δεν τους απασχολεί καθόλου η κρίση στέγασης που οδηγεί τελεολογικά σε κοινωνική εξέγερση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους