Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΣΤΕΙΡΑΣ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΣΤΑΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΜΟΥ»🏛️ Απολίτιστοι και καταστροφικοί οι Τούρκοι που ζούνε ακόμα στο 1453 – Ερντογάν και Μπαχτσελί η «παραδοσιακή βαρβαρότητα» ~Taner Aksam, Τούρκος Ιστορικός~ Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία κυριάρχησε σε μεγάλα τμήματα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής από τον 14ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα, έχει συχνά παρουσιαστεί ως μια δύναμη διοικητικής σταθερότητας.

Ωστόσο, μια πιο ενδελεχής ιστορική ανάλυση δείχνει ότι αποτέλεσε βασικό παράγοντα πολιτισμικής, επιστημονικής και οικονομικής στασιμότητας τόσο στα εδάφη που κατείχε όσο και ευρύτερα στον παγκόσμιο ιστορικό ορίζοντα.

Σε αντιδιαστολή, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330–1453 μ.Χ.) υπήρξε μία από τις βασικότερες κιβωτούς γνώσης, τεχνολογίας και πολιτισμού για ολόκληρη την Ευρώπη και την Ανατολή, ακολουθεί επιμέρους ανάλυση.. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν υπήρξε ποτέ εστία επιστημονικής προόδου συγκρίσιμη με την Αναγέννηση της Δυτικής Ευρώπης ή την προγενέστερη Βυζαντινή εποχή.

Παρά τη γεωγραφική της θέση, που της επέτρεπε πρόσβαση σε πηγές γνώσης από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, η πνευματική δραστηριότητα που ευνοήθηκε ήταν αυστηρά θρησκευτική (ουλεμάδες) και εχθρική προς την καινοτομία. Ο Γάλλος ιστορικός Fernand Braudel σημειώνει χαρακτηριστικά: «Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν διέθετε πανεπιστήμια με την έννοια της ευρωπαϊκής Αναγέννησης· η γνώση φυλακιζόταν στα στενά όρια της θεολογικής παράδοσης» (Braudel, The Mediterranean and the Mediterranean World in the Age of Philip II, 1972) Ενδεικτικό της στάσης της ήταν η καθυστερημένη αποδοχή της τυπογραφίας. Οι Οθωμανοί απαγόρευσαν τη χρήση της τυπογραφικής μηχανής για το μουσουλμανικό κοινό μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα, ενώ στην Ευρώπη η τυπογραφία είχε εδραιωθεί ήδη από τον 15ο αιώνα με πραγματική "επανάσταση" στη διάδοση της γνώσης. (Gutenberg, 1450). Εν συνεχεία στα εδάφη που κατακτήθηκαν, όπως η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Σερβία και η Αρμενία, επιβλήθηκε ένα καθεστώς βίαιης φορολόγησης, εκτουρκισμού και εξισλαμισμού.

Ο θεσμός του παιδομαζώματος (devshirme), καθώς και η καταστροφή ή μετατροπή χριστιανικών ναών (όπως η Αγία Σοφία) αποτελούν τεκμήρια πολιτισμικής καταστολής και προσπάθειας αποκοπής από την προηγούμενη πολιτισμική ταυτότητα.

Ο σπουδαίος και αγαπημένος μου βυζαντινολόγος Steven Runciman επισημαίνει: «Η Οθωμανική κατάκτηση υπήρξε καταστροφή για τον ελληνικό πολιτισμό· μια περίοδος πολιτισμικής ύφεσης που διήρκεσε αιώνες» (Runciman, The Fall of Constantinople 1453, 1965) Ακολούθως η Οθωμανική οικονομία βασίστηκε σε φεουδαρχικά πρότυπα και έλλειψη εμπορικής και αστικής ανάπτυξης.

Η απουσία ανεξάρτητης αστικής τάξης όπως εμφανίστηκε στη Δυτική Ευρώπη με την άνοδο των εμπορικών πόλεων είχε ως αποτέλεσμα τη στασιμότητα στη βιοτεχνία και στο εμπόριο. Ο Bernard Lewis, ειδικός στην ισλαμική ιστορία, γράφει: «Ενώ η Ευρώπη άρχισε να κινείται προς τον καπιταλισμό και την επιστημονική μέθοδο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέμενε στάσιμη, δεμένη στο παρελθόν της» (Lewis, The Muslim Discovery of Europe) Πολύ σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι η Αυτοκρατορία της Ρωμανίας, με κέντρο την Κωνσταντινούπολη, υπήρξε επί σχεδόν 11 αιώνες φορέας ελληνικής παιδείας, ρωμαϊκής διοίκησης και χριστιανικού πολιτισμού.

Στα πανεπιστήμια και τις σχολές της (όπως η Μαγναύρα) διασώθηκαν και μεταφράστηκαν αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά έργα, που αργότερα θα τροφοδοτούσαν την Αναγέννηση στη Δύση. Ο Cyril Mango υπογραμμίζει: «Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπήρξε η σημαντικότερη κιβωτός του αρχαίου πολιτισμού κατά τον Μεσαίωνα χωρίς αυτήν, ο Αριστοτέλης και ο Πλάτων ίσως να είχαν χαθεί» (Mango, Byzantium: The Empire of New Rome,) Σε τεχνολογία, διοίκηση και ιατρική, το Βυζάντιο προηγήθηκε.

Η χρήση του υγρού πυρός, η οργανωμένη δημόσια υγεία, η αστική πολεοδομία (π.χ. υδραγωγεία, λουτρά, δρόμοι) και η υψηλή νομική παράδοση (π.χ. Εκλογή) αποδεικνύουν ένα επίπεδο που απείχε παρασάγγας από το οθωμανικό καθεστώς.

Τέλος η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1453 από τους Οθωμανούς, αν και σήμανε την αρχή της σύγχρονης εποχής, αποτέλεσε πολιτισμική οπισθοδρόμηση για την Ανατολή.

Η φυγή λογίων προς τη Δύση βοήθησε δημιουργώντας τα θεμέλια και δίνοντας την δημιουργική πνοή της Αναγέννησης, όμως οι ίδιες οι οθωμανικές περιοχές βυθίστηκαν σε σκοταδισμό.

Ακόμη και ο περί πολλού Βρετανός ιστορικός Εδουάρδος Γίββων ο οποίος είχε αναπτύξει πολεμική εναντίον της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας (είχε και αυτός τα κόμπλεξ του)αναφέρει: «Η πτώση της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ Β΄ δεν ήταν μόνο το τέλος του Βυζαντίου, αλλά και το τέλος κάθε προόδου στην Ανατολή για αιώνες» (Gibbon, The History of the Decline and Fall of the Roman Empire, 1776) Συμπέρασματικα κλείνοντας η Οθωμανική Αυτοκρατορία, παρά τη μακροβιότητά της, αποτέλεσε παράγοντα πολιτισμικής ανάσχεσης και κοινωνικής στασιμότητας.

Σε αντιδιαστολή, το Βυζάντιο υπήρξε θεμέλιο της ευρωπαϊκής πολιτιστικής και επιστημονικής αναγέννησης.

Οι συνέπειες της οθωμανικής κυριαρχίας εξακολουθούν να γίνονται αισθητές μέχρι σήμερα, ιδιαίτερα στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή, περιοχές που δυστυχώς παλεύουν ακόμα με τις πολιτισμικές και οικονομικές συνέπειες αυτής της εποχής. ✍ Στυλ.

Καβάζης 📷 Επειδή ο Ερντογάν και οι Τούρκοι πολιτικοί και "ιστορικοί" γενικότερα μιλούν για τούρκικο πολιτισμό, ας δούμε ένα μικρό μόνο δείγμα από τι είδους μνημεία προσέφερε ο"τούρκικος πολιτισμός". Ο Πύργος των Κρανίων είναι ένα ιστορικό μνημείο στην πόλη Νις της Σερβίας.

Στήθηκε με τα κρανία των Σέρβων που ηττήθηκαν το 1809 από το Οθωμανό Χουρσίτ Πασά στο λόφο Τσεγκάρ.

Ο μακάβριος πύργος έχει ύψος 3 μέτρα και είναι χτισμένος με 952 κρανία τα οποία ενσωματώθηκαν και στις τέσσερις πλευρές του κτίσματος.

Όλα ανήκαν σε Σέρβους επαναστάτες, που θέλησαν να αντισταθούν στη μανία του Χουρσίτ Πασά. Ο Κεμάλ δεν έχτισε πύργους με κρανία, αλλά επειδή ήταν πιο "επενδυτικό μυαλό", πούλησε τα οστά περίπου 50.000 θυμάτων του (400 τόνοι) από τις Γενοκτονίες Ελλήνων και Αρμενίων, για βιομηχανική χρήση (ζωοτροφές, λίπασμα και “ποιοτικά οδοντιατρικά υλικά”, δηλαδή σφραγίσματα). Όπου σκάβουν οι Τούρκοι στη χώρα τους, βρίσκουν αρχαιοελληνικά μνημεία. Όπου σκάβει η επιτροπή αγνοουμένων στην Κύπρο, βρίσκει ομαδικούς τάφους. Υπάρχει ειδοποιός διαφ(θ)ορά!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους