Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ-ΣΥΝΕΠΙΒΑΤΙΔΑΣ Συχνά ανάμεσα στις συνεδρίες και στα μαθήματα κοιτάζω τις ειδήσεις για να δω τι γίνεται στον κόσμο.

Υπάρχει μια εικόνα σε αυτή την υπόθεση του δολοφονημένου 21χρονου που σοκάρει όσο και το γεγονός ότι «κατέληξε» με κλωτσιές και 6 σφαίρες: Η μητέρα του 17χρονου που σκοτώθηκε όταν τρία χρόνια πριν ο 21χρονος οδηγούσε κάθεται στο αυτοκίνητο δίπλα στον σύζυγό της, ενώ εκείνος πηγαίνει να συναντήσει έναν νεαρό άνθρωπο που λίγο αργότερα θα πέσει νεκρός.

Και το ερώτημα προς αυτή τη μάνα είναι αμείλικτο: 🛑Ήξερε κάτι; 🛑Είχε καταλάβει κάτι; 🛑Πού ξεκίνησε να πάει με τον σύζυγό της; 🛑Και γιατί δεν τον σταμάτησε; 🛑Γιατί δεν έκανε τίποτα; Κάποια στιγμή η κοινωνία πρέπει να πάψει να αντιμετωπίζει τις “σιωπηλές παρουσίες” σαν αόρατες.

Η μητέρα δεν εμφανίστηκε τυχαία.

Δεν βρέθηκε κατά λάθος εμπλεκόμενη σε μια σκηνή βίας.

Ήταν συνοδηγός σε μια διαδρομή που απ’ ότι φαίνεται ήταν προμελετημένη και οδηγούσε σε εν ψυχρώ εκτέλεση. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟ ΒΑΡΟΣ.

Ναι, είναι χαροκαμένη μάνα.

Οπότε σκέφτηκε, αποφάσισε, επέλεξε, να κάνει και μία άλλη μάνα χαροκαμένη για να την τιμωρήσει; Να την εκδικηθεί; Γιατί όταν ζεις επί χρόνια δίπλα σε έναν άνθρωπο βυθισμένο στην ΟΡΓΗ, στις ΑΠΕΙΛΕΣ, στην ΕΜΜΟΝΗ και στην ΑΝΑΓΚΗ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ, δεν μπορείς να μην έχεις αντιληφθεί τον κίνδυνο.

Ιδιαίτερα όταν — σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά — υπήρχαν ήδη καταγγελίες, περιοριστικοί όροι και προηγούμενα περιστατικά βίας. ➡️Εδώ δεν μιλάμε για πλήρη άγνοια. ➡️Μιλάμε για ανοχή. ➡️Για παθητική συνενοχή. ➡️Για μια ψυχική κατάσταση όπου ο άνθρωπος σταματά να λειτουργεί ως ηθικό φρένο και μετατρέπεται σε σιωπηλό μάρτυρα της καταστροφής. ➡️Μιλάμε για επιλογή.

Και αυτή η επιλογή, η σιωπή, έχει ευθύνη.

Η ψυχολογία των ανθρώπων που παραμένουν δίπλα σε επικίνδυνα βίαιους συντρόφους είναι σύνθετη - αλλά όχι αθώα.

Πολλές φορές πρόκειται για ανθρώπους που: 🔸έχουν απορροφηθεί από το κοινό τραύμα 🔸έχουν χάσει την αίσθηση ορίων 🔸έχουν εξαρτηθεί συναισθηματικά 🔸έχουν ταυτιστεί πλήρως με τον πόνο και την οργή του άλλου 🔸ή έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι η εκδίκηση είναι «δικαιολογημένη» 🔸και απλώς θέλουν να εκδικηθούν Ο ΦΡΟΙΝΤ μιλούσε για την «ταύτιση» ως έναν πανίσχυρο ψυχικό μηχανισμό: ο άνθρωπος αρχίζει ασυνείδητα να συγχωνεύεται συναισθηματικά με το πρόσωπο που αγαπά ή φοβάται.

Σε οικογένειες που διαλύονται από τραγωδία, αυτό μπορεί να γίνει επικίνδυνο.

Η προσωπική κρίση χάνεται.

Η ηθική πυξίδα θολώνει.

Το «εγώ» εξαφανίζεται μέσα στο «εμείς». Και τότε ο σύντροφος δεν βλέπει πια καθαρά τη βία.

Τη βλέπει μέσα από την οπτική γωνία του κοινού πένθους. 🔹 «Μας κατέστρεψαν» 🔹 «Μας πήραν το παιδί» 🔹 «Κάποιος πρέπει να πληρώσει» EΤΣΙ, Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΙΑ (ΠΑΡΑΛΟΓΗ) ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η γυναίκα κρατούσε το όπλο.

Δεν σημαίνει ότι πάτησε τη σκανδάλη. Αλλά Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΒΙΑΣ δεν ξεκινά τη στιγμή του πυροβολισμού.

Ξεκινά πολύ νωρίτερα — όταν ο άνθρωπος βλέπει την καταστροφική πορεία και δεν αντιδρά.

Όταν η απειλή γίνεται καθημερινότητα και η σιωπή μετατρέπεται σε ανοχή.

Και εδώ βρίσκεται κάτι βαθιά ανησυχητικό: Η ανθρώπινη ψυχή συχνά συνηθίζει το αδιανόητο. 🔸Στην αρχή ο θυμός σοκάρει. 🔸Μετά δικαιολογείται. 🔸Μετά φοβίζει. 🔸Και στο τέλος… κανονικοποιείται.

Η σύζυγος πιθανόν να ζούσε αυτά τα τρία χρόνια δίπλα σε έναν άνθρωπο που κατέρρεε ψυχικά από το πένθος.

Έναν άνθρωπο που βυθιζόταν στην οργή, στις σκέψεις και πράξεις εκδίκησης, στην εμμονή.

Αντί όμως αυτή η κατάρρευση να οδηγήσει σε θεραπεία, βοήθεια ή αποφόρτιση, φαίνεται πως μετατράπηκε σε ένα κλειστό σύστημα κοινού θυμού.

Και αυτό είναι το τραγικό: ΌΤΑΝ ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΔΕΝ ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ, ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΚΟΙΝΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ. Ο Φρόιντ περιέγραψε πως ο ανεπεξέργαστος ψυχικός πόνος μπορεί να στραφεί προς τα έξω ως καταστροφικό ένστικτο.

Και σε ορισμένες περιπτώσεις, ο περίγυρος δεν λειτουργεί προστατευτικά.

Αντίθετα, γίνεται δοχείο που κρατά, συντηρεί και ενισχύει τη βία.

Γι’ αυτό η εικόνα της μητέρας μέσα στο αυτοκίνητο είναι τόσο βαριά συμβολική.

Γιατί αντιπροσωπεύει όλους εκείνους που: ♦️βλέπουν την ψυχική αποσύνθεση ♦️αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο ♦️ίσως φοβούνται ♦️ίσως συμπονούν ♦️ίσως έχουν παρασυρθεί από το κοινό τραύμα ♦️αλλά τελικά δεν σταματούν το κακό ♦️γιατί το μόνο που νομίζουν ότ ι θα τους γιατρέψει είναι η ΕΚΔΙΚΗΣΗ Και κάποια στιγμή η κοινωνία οφείλει να αναρωτηθεί: Πόση ευθύνη έχει η σιωπή όταν κάθεται δίπλα στη βία; ❓Εσύ πιστεύεις ότι η γυναίκα δεν καταλάβαινε τι πήγαινε να κάνει ο άντρας της ή ότι ήξερε και δεν μπόρεσε να τον σταματήσει; ❓ ΜΟΙΡΑΣΟΥ το ποστ αν σου άρεσε!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους