Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν στιγμές που λέμε πως «συναισθανόμαστε» τον άλλον, αλλά στην πραγματικότητα στεκόμαστε μόνο κοντά στην ιστορία του.

Την ακούμε, τη σκεφτόμαστε, τη λυπόμαστε.

Κι αυτό είναι ανθρώπινο.

Είναι όμως κάτι διαφορετικό από εκείνη τη βαθιά, σχεδόν σωματική συνάντηση με τον πόνο του άλλου, εκεί όπου δεν παρατηρείς πια μόνο, αλλά αρχίζεις να νιώθεις μέσα σου κάτι που σε διαπερνά.

Γιατί όταν ο άνθρωπος απέναντί σου μιλά για φόβο, εγκατάλειψη, τρόμο, μοναξιά, δεν αγγίζει μόνο τη δική του μνήμη.

Αγγίζει και τη δική σου.

Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενο: ο ενήλικας εαυτός σου ακούει, αλλά το παιδί μέσα σου θυμάται.

Θυμάται εκείνες τις στιγμές που δεν υπήρχε κανείς να το κρατήσει.

Θυμάται το σφίξιμο στο στήθος πριν από το κλάμα.

Τον φόβο ότι ίσως δεν αγαπηθεί αρκετά.

Την αγωνία να μη μείνει μόνο.

Τον τρόμο της απόρριψης, της σιωπής, της απουσίας.

Θυμάται πράγματα που ίσως ποτέ δεν έγιναν λέξεις, αλλά έμειναν αποτυπωμένα στο σώμα.

Γι’ αυτό η αληθινή ενσυναίσθηση είναι συχνά επώδυνη.

Όχι επειδή «φορτωνόμαστε» το συναίσθημα του άλλου σαν βάρος, αλλά επειδή η ψυχή αναγνωρίζει.

Αναγνωρίζει κάτι οικείο μέσα στην οδύνη του άλλου ανθρώπου.

Και η αναγνώριση αυτή ανοίγει παλιά δωμάτια μέσα μας.

Ίσως το έχεις νιώσει.

Να ακούς κάποιον να περιγράφει τη μοναξιά του και ξαφνικά να βαραίνει το σώμα σου χωρίς να ξέρεις γιατί.

Να βλέπεις δάκρυα σε ξένα μάτια και να αισθάνεσαι μια παράξενη ανάγκη είτε να φύγεις είτε να αγκαλιάσεις.

Να θέλεις να «σώσεις» τον άλλον, μόνο και μόνο επειδή κάποτε κανείς δεν έσωσε εσένα.

Κάθε βαθιά συνάντηση με τον ανθρώπινο πόνο είναι και μια συνάντηση με τα δικά μας αθέατα κομμάτια.

Και ίσως αυτό είναι που κάνει την ενσυναίσθηση τόσο δύσκολη.

Δεν απαιτεί μόνο να ανοίξεις χώρο για τον άλλον.

Απαιτεί να αντέξεις όσα ξυπνούν μέσα σου ενώ μένεις εκεί.

Να μη φύγεις όταν ο άλλος αγγίζει, άθελά του, τις δικές σου πληγές.

Να μη σκληρύνεις.

Να μη βιαστείς να δώσεις συμβουλές μόνο και μόνο για να σταματήσει η δυσφορία.

Να παραμείνεις παρών.

Γιατί η βαθιά ενσυναίσθηση δεν είναι μια ασφαλής διαδικασία.

Είναι μια λεπτή έκθεση.

Μια εσωτερική μετακίνηση.

Σαν να κάθεσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο μέσα στο σκοτάδι και, ενώ κρατάς το χέρι του, να συνειδητοποιείς ότι το σκοτάδι αυτό σου είναι γνώριμο.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την οδύνη υπάρχει κάτι βαθιά θεραπευτικό.

Γιατί όταν δύο άνθρωποι συναντιούνται αληθινά στον πόνο, χωρίς άμυνα, χωρίς βιασύνη, χωρίς ρόλους, τότε το παιδί μέσα τους δεν είναι πια μόνο.

Ίσως αυτό αναζητούμε όλοι τελικά.

Όχι κάποιον που θα ακούσει απλώς τον πόνο μας. Αλλά κάποιον που θα αντέξει να μείνει μαζί μας μέσα σε αυτόν. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους