Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Φυλαχτό του Άρη Γεννήθηκε στην Πέργαμο, σε ένα σπίτι με ψηλά ταβάνια και αυλή στρωμένη με μάρμαρο. Ο Άρης ήταν γιος τραπεζίτη.

Στο υπόγειο μετρούσαν τις λίρες με την οκά, όχι μία.

Είχαν ελαιώνες, εργαστήρια μεταξιού, και το όνομά τους το ήξεραν από τη Σμύρνη ως το Αϊβαλί.

Το 1919, είκοσι δύο χρονών, κατέβηκε για πρώτη φορά μόνος στο λιμάνι.

Εκεί την είδε. Την Ελπίδα.

Δεκαέξι χρονών, ξυπόλητη, πουλούσε γιασεμιά πλεγμένα σε κλωστή.

Ζούσε με τη θεία της σε ένα μονόχωρο πίσω από το χαμάμ.

Οι γονείς της είχαν χαθεί στη μεγάλη πείνα του 1916.

Η μητέρα του Άρη, η Δέσποινα, το έμαθε από την παραδουλεύτρα. «Γιε μου, αυτά τα κορίτσια είναι για μια νύχτα.

Εσύ θα πάρεις κόρη προξενητή, με προίκα και όνομα». Ο Άρης χαμογέλασε. «Εγώ θα πάρω την Ελπίδα.

Ή κανέναν». Έφυγε το ίδιο βράδυ.

Χωρίς ρούχα, χωρίς λίρες.

Πήγε στη Φιλαδέλφεια κι έπιασε δουλειά σε βυρσοδεψείο.

Τα χέρια του γέμισαν πληγές από τα οξέα.

Κοιμόταν σε μια αποθήκη, πάνω σε τομάρια. Η Δέσποινα έστειλε ανθρώπους, τον βρήκε, τον ικέτεψε. «Έλα πίσω.

Θα τη φέρω στο σπίτι, θα τη ντύσω, θα τη σπουδάσω». Γύρισε.

Στο σπίτι δεν βρήκε την Ελπίδα.

Βρήκε κλειδωμένες πόρτες και τη μητέρα του να κλαίει. «Για το καλό σου, παιδί μου.

Δεν ταιριάζετε». Σε ένα κλεφτό αντάμωμα στο πίσω στενό, η Ελπίδα του έχωσε στη χούφτα ένα μικρό δεματάκι.

Μέσα είχε ένα μαντίλι κεντημένο με κόκκινη κλωστή, το «Ε», και τρεις καστανές τρίχες δεμένες με μπλε κορδέλα. «Να με θυμάσαι», του είπε. «Ακόμα κι αν δεν με ξαναδείς». Το έβαλε κάτω από το προσκέφαλό του.

Κάθε βράδυ το ακουμπούσε στα χείλη του πριν κοιμηθεί. Η Δέσποινα το βρήκε.

Πήγε στη θεία της Ελπίδας. «Κρύψ’ την.

Δεν θα χαλάσει το σπίτι μου για μια ζητιάνα». Η θεία κλείδωσε την Ελπίδα στο σπίτι. «Αν βγεις, θα σου κόψω τα μαλλιά και θα σε κλείσω σε μοναστήρι». Ο Άρης έμαθε τα νέα και έφυγε ξανά.

Αυτή τη φορά δεν τον βρήκαν για δύο χρόνια.

Δούλευε λαντζέρης σε καράβι που έκανε τη γραμμή Κωνσταντινούπολη – Οδησσό.

Έστελνε γράμματα που δεν έφταναν ποτέ.

Το 1922, όταν άρχισαν οι φωτιές, ήταν στην Καβάλα.

Η οικογένειά του έμεινε πίσω.

Από το καράβι έμαθε τα μαντάτα. Η Πέργαμος κάηκε. Η Δέσποινα, ο πατέρας του και η θεία της Ελπίδας χάθηκαν.

Για την Ελπίδα, κανείς δεν ήξερε.

Άλλοι είπαν πως μπήκε σε μια βάρκα για τη Μυτιλήνη.

Άλλοι πως έμεινε πίσω. Ο Άρης έμεινε στην Καβάλα.

Έγινε καροποιός.

Με τα χρόνια, αγόρασε ένα μικρό κάρο και πουλούσε κάρβουνο.

Ένας πελάτης, ο Στέλιος, τον κάλεσε μια Κυριακή στο σπίτι του. «Έλα να φας με την οικογένεια». Εκεί γνώρισε την αδερφή του Στέλιου, τη Ρηνιώ.

Είχε έρθει από το Μοσχονήσι με μια εικόνα του Άι-Νικόλα αγκαλιά.

Δεν είχε φέρει τίποτα άλλο.

Μόνο την εικόνα και μια φωτογραφία των γονιών της καμένη στις άκρες.

Παντρεύτηκαν το 1926.

Έκαναν δύο γιους. Η Ρηνιώ ήξερε για την Ελπίδα από την πρώτη νύχτα.

Τον είχε δει να βγάζει το μαντίλι από ένα ξύλινο κουτί και να το μυρίζει.

Δεν ζήλεψε.

Κάθε χρόνο, του Σταυρού, έπαιρνε το μαντίλι, το έπλενε με σαπούνι λεβάντας, το σιδέρωνε και το ακουμπούσε για ένα βράδυ δίπλα στα εικονίσματα. «Για να ξεκουραστεί η ψυχή της», έλεγε.

Στα μνημόσυνα, το πρώτο όνομα που έδινε στον παπά ήταν «Ελπίδα». Μετά έγραφε τους δικούς της, τους δικούς του. Ο Άρης πέθανε το 1978, χειμώνα.

Στο κομοδίνο του βρήκαν το κουτί.

Μέσα, το μαντίλι κιτρινισμένο, η κορδέλα ξεθωριασμένη, και οι τρεις τρίχες ακόμα δεμένες.

Το έδωσαν στην εγγονή τους.

Την είχαν βαφτίσει Ελπίδα, από τη γιαγιά της Ρηνιώς.

Όμως όλοι ήξεραν.

Το μαντίλι το έχει σήμερα η δισέγγονη.

Δεν το πλένει πια.

Το έχει σε μια κορνίζα, μαζί με μια φωτογραφία του Άρη νέου, στο λιμάνι της Περγάμου.

Από πίσω, με μολύβι, γράφει: «Για τις αγάπες που δεν πρόλαβαν τον καιρό, αλλά νίκησαν τον χρόνο».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους