Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Βιβλίο του Ιώβ Το Βιβλίο του Ιώβ έχει θεωρηθεί από πολλούς μεγάλους κριτικούς λογοτεχνίας, φιλολόγους και συγγραφείς ως ένα από τα κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας — όχι μόνο της θρησκευτικής γραμματείας.

Πολλοί επηρεάστηκαν βαθιά από τα ερωτήματα που ανοίγει: — Γιατί υποφέρει ο δίκαιος; — Υπάρχει θεία δικαιοσύνη; — Μπορεί ο άνθρωπος να ζητήσει εξηγήσεις από τον Θεό; — Έχει νόημα ο πόνος; — Είναι ηθική η εξουσία χωρίς εξήγηση; Από καθαρά λογοτεχνική άποψη, τα ποιητικά του μέρη θεωρούνται από τα υψηλότερα επιτεύγματα της αρχαίας εβραϊκής ποίησης — ιδιαίτερα: • οι λόγοι του Ιώβ • η “απάντηση από τον ανεμοστρόβιλο” • και ο ύμνος στη Σοφία (κεφ. 28) Στην «απάντηση από τον Ανεμοστρόβιλο» ο Θεός παρουσιάζει στον Ιώβ μια κοσμική αποκάλυψη της δημιουργίας.

Το κεφάλαιο θεωρείται από πολλούς μία από τις κορυφαίες στιγμές της παγκόσμιας ποίησης, γιατί αντί να δώσει «απάντηση» στο πρόβλημα του πόνου, ανοίγει μπροστά στον άνθρωπο το δέος της ύπαρξης και του σύμπαντος.

Παραθέτω το σχετικό κεφάλαιο με την μετάφραση της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας (επιμ. Κ. Χιωτέλλη), 1997 Το πρωτότυπο κείμενο: https://www.myriobiblos.gr/bible/ot/chapter95f8.html 1 ~ Τότε ο Θεός απάντησε στον Ιώβ μέσα από τον ανεμοστρόβιλο: 2 ~ Ποιος είσ’ εσύ, που τα δικά μου σχέδια αμφισβητείς; γιατί μιλάς για πράγματα που δεν καταλαβαίνεις; 3 ~ Σαν άντρας τώρα, ετοιμάσου· εμπρός! Εγώ θα σε ρωτάω κι εσύ θα μου αποκρίνεσαι: 4 ~ Πού ήσουν εσύ, όταν εγώ θεμέλιωνα τη γη; Πες μου το αν το γνωρίζεις. 5 ~ Ξέρεις ποιος όρισε τις διαστάσεις της; Ποιος τέντωσε σκοινί να τη μετρήσει; 6 ~ Πάνω σε τι στηρίγματα μπήκαν τα θέμελά της ή ποιος της τοποθέτησε το γωνιακό λιθάρι; 7 ~ Τότε όλα τ’ άστρα της αυγής μαζί τραγούδαγαν, και σκόρπιζαν κραυγές χαράς όλα τα ουράνια όντα. 8 ~ Ποιος περιόρισε τη θάλασσα με πύλες, σαν πρόβαλε απ’ τα μητρικά σπλάχνα της γης μ’ ορμή; 9 ~ Εγώ την έντυσα με σύννεφα και τη σπαργάνωσα με ομίχλη. 10 ~ Όρια της χάραξα, την κράτησα πίσω από πύλες κλειδαμπαρωμένες. 11 ~ Της είπα: «Ως εδώ θα ’ρχεσαι· ούτε γραμμή πιο πέρα! Εδώ θα σπάζουν τα περήφανά σου κύματα». 12 ~ Μες στη ζωή σου πρόσταξες ποτέ τη μέρα να φανεί; ή μήπως είπες στην αυγή πού να προβάλει; 13 ~ να πιάσει από τις άκρες της τη γη, να την τινάξει κι οι ασεβείς να σκορπιστούνε; 14 ~ Στο φως της μέρας τα βουνά κι οι λαγκαδιές προβάλλουν σαν τις πτυχές μιας φορεσιάς. 15 ~ Αλλά στο φως των ασεβών τα έργα δεν ευδοκιμούν· και κάθε χέρι που υψωνόταν βίαιο θα πέσει συντριμμένο. 16 ~ Μήπως προχώρησες ως τις πηγές της θάλασσας; ή μήπως εξερεύνησες τα βάθη της αβύσσου; 17 ~ Σου έδειξε ποτέ κανείς τις πύλες του θανάτου; ήσουν εκεί απ’ όπου ξεκινά σκοτάδι αιώνιο; 18 ~ Ξέρεις αλήθεια ως ποιο σημείο εκτείνεται η γη; Απάντησέ μου αν όλ’ αυτά τα ξέρεις. 19 ~ Ξέρεις το δρόμο για να φτάσεις στην κατοικία του φωτός; και ξέρεις το σκοτάδι πού φωλιάζει; 20 ~ Μπορείς τα δυο τους στου δρόμου τους το τέλος να τα πας, και πάλι πίσω στην κατοικία τους να τα φέρεις; 21 ~ Το ξέρεις, βέβαια, γιατί ήσουν τότε γεννημένος, και φτάνουν σ’ αριθμό μεγάλο οι μέρες σου! 22 ~ Μπήκες ποτέ σου εκεί, το χιόνι που σωρεύεται; είδες ποτέ τον τόπο που το χαλάζι αποθηκεύεται; 23 ~ Όλα αυτά τα ’χω φυλαγμένα για της ανάγκης τους καιρούς για τις μέρες της μάχης και του πολέμου. 24 ~ Ξέρεις το δρόμο για να πας εκεί που ο ήλιος ανατέλλει, εκεί απ’ όπου έρχεται ζεστός ο άνεμος, ο ανατολικός; 25 ~ Ποιος άνοιξε αυλάκια για να πέφτει η μπόρα; ποιος δρόμο χάραξε στα νέφη που βροντούν; 26 ~ Ποιος προκαλεί βροχή στην άδεια στέπα, στην έρημο, που δεν υπάρχουν άνθρωποι; 27 ~ Ποιος τη στεγνή, τη διψασμένη γη ποτίζει, και κάνει να φυτρώνει το χορτάρι; 28 ~ Έχει η βροχή πατέρα; ποιος γέννησε τις στάλες της δροσιάς; 29 ~ Από ποιανού τα σπλάχνα βγήκε ο πάγος; την πάχνη ποιος τη γέννησε; 30 ~ Αυτά κάνουν τα ύδατα σαν πέτρα να σκληραίνουν και να παγώνει η επιφάνεια της θάλασσας. 31 ~ Μπορείς όλες μαζί να δέσεις τις Πλειάδες; να χαλαρώσεις τις χορδές του Ωρίωνα; 32 ~ Μπορείς να κάνεις να φανούν τα Ζώδια στον καιρό τους και τη Μεγάλη Άρκτο να οδηγήσεις μ’ όλα της τα μικρά; 33 ~ Ξέρεις τους νόμους που κυβερνούν τους ουρανούς; ή, μπορείς και στη γη να τους κάνεις να ισχύουν; 34 ~ Αν με κραυγές τα σύννεφα προστάξεις, θα ρίξουν τάχα τη βροχή τους πάνω σου; 35 ~ Μπορείς τις αστραπές κάτω στη γη να τις εξακοντίσεις; Αν τις καλέσεις, απαντούν στις προσταγές σου; 36 ~ Ποιος λέει στην ίβιδα πότε θα πλημμυρίσει ο Νείλος; Πότε θα ξημερώσει, ποιος το λέει στον πετεινό; 37 ~ Ποιος είναι αρκετά σοφός τα νέφη να μετρήσει, τις στάμνες τ’ ουρανού να γείρει για ν’ αδειάσουν, 38 ~ όταν οι χωματένιοι σβώλοι ενώνονται και γίνεται η γη σκληρή και συμπαγής; 39 ~ Μήπως βρίσκεις εσύ της λέαινας τη λεία; Μήπως εσύ χορταίνεις τα λιονταρόπουλα, 40 ~ σαν κρύβονται μες στις σπηλιές τους κι όταν παραμονεύουν στα λημέρια τους; 41 ~ Του κόρακα, ποιος του ετοιμάζει την τροφή του, όταν φωνάζουν τα μικρά του στο Θεό και τριγυρνάνε πεινασμένα; Η ταινία The Tree of Life (Terrence Malick, 2011) ανοίγει με απόσπασμα από το παραπάνω κείμενο . “Where were you when I laid the foundations of the earth… while the morning stars sang together and all the sons of God shouted for joy?” Η μεγάλη σκηνή της «Δημιουργίας του Σύμπαντος», που ακολουθεί το πένθος της μητέρας για τον θάνατο του γιου της, αποτελεί κινηματογραφική οπτικοποίηση της απάντησης που δίνεται στον Ιώβ.

Αντί για μια λογική ή ηθική εξήγηση του πόνου, ο Terrence Malick — όπως ακριβώς και το βιβλίο του Ιώβ — αντιπαραθέτει το ασύλληπτο μεγαλείο, την πολυπλοκότητα και το μυστήριο της ύπαρξης ως τη μόνη απάντηση που μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος. Αναπαραγωγή από fb Ακτήμονες της Οδού @topfans

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους