🏛️ Δελφοί: Ο “ομφαλός της Γης” Ο χώρος ονομαζόταν αρχικά Δελφούς, αρχαιοελληνική λέξη που σημαίνει ‘’μήτρα, κοιλιά’’, λόγω του σχήματός του ή επειδή εκεί λατρευόταν κατά τη μυκηναϊκή εποχή η "μητέρα...

Πλήρες Κείμενο:

🏛️ Δελφοί: Ο “ομφαλός της Γης” Ο χώρος ονομαζόταν αρχικά Δελφούς, αρχαιοελληνική λέξη που σημαίνει ‘’μήτρα, κοιλιά’’, λόγω του σχήματός του ή επειδή εκεί λατρευόταν κατά τη μυκηναϊκή εποχή η "μητέρα" θεά Γη. Επίσης, η ονομασία ‘’Δελφοί’’ μάς παραπέμπει στον Δελφό, ο οποίος ήταν γιος ή του Ποσειδώνος ή του Απόλλωνος, και αδελφός του Παρνασσού. ▪️ Ο μεν Δελφός είχε επινοήσει τη μαντική τέχνη με την εξέταση των σπλάχνων των θυσιαζομένων ζώων ▪️ Ο δε Παρνασσός μάντευε από τον τρόπο που πετούσαν τα πουλιά. Στους Δελφούς, κατά τη Μυθολογία, συναντήθηκαν οι δύο αετοί που έστειλε από τα άκρα του σύμπαντος ο Δίας, τον ένα από την Ανατολή και τον άλλο από τη Δύση, για να βρεθεί το κέντρο του κόσμου.

Σύμφωνα με την παράδοση, εδώ υπήρχε αρχικά Ιερό αφιερωμένο στη γυναικεία θεότητα της Γης, φύλακας του οποίου ήταν το τερατόμορφο φίδι Πύθων, γιος και προστάτης της θεάς Γης. Ο Απόλλων, γιος του Διός, έφυγε από τον Όλυμπο, με σκοπό να σκοτώσει τον Πύθωνα και να κατακτήσει αυτό το όμορφο και ιερό μέρος. Ο Απόλλων στέφθηκε επισήμως άρχοντας και προστάτης των Δελφών, στο σημείο δε εκείνο, όπου έγινε η σφαγή του Πύθωνος, ο ύψιστος των θεών Δίας έριξε τον ιερό βράχο, μια τεράστια λευκή πέτρα σε σχήμα αυγού, κι έτσι οι Δελφοί έγιναν γνωστοί στα πέρατα του τότε κόσμου ως ο ‘’ομφαλός της Γης’’. Τα παλαιότερα ευρήματα στην περιοχή των Δελφών χρονολογούνται στη νεολιθική εποχή (4.000 π.Χ.) ενώ εντός των ορίων του Ιερού βρέθηκαν κατάλοιπα μυκηναϊκού οικισμού και νεκροταφείου.

Προς το τέλος του 7ου αι. π.Χ., οικοδομήθηκαν οι πρώτοι λίθινοι ναοί, αφιερωμένοι ο ένας στον Απόλλωνα και ο άλλος στην Αθηνά, που επίσης λατρευόταν επίσημα και είχε δικό της τέμενος.

Η περίοδος από τον 6ο έως τον 4ο αι. π.Χ. συμπίπτει με τη μεγάλη ακμή του δελφικού μαντείου.

Οι χρησμοί του, που θεωρούνταν οι πιο αξιόπιστοι, εκφράζονταν από την Πυθία, ιέρεια του μαντείου, και ερμηνεύονταν από τους ιερείς του Απόλλωνα.

Η φήμη του μαντείου έφθασε στα πέρατα του κόσμου.

Πόλεις, ηγεμόνες και απλοί άνθρωποι έσπευδαν να συμβουλευθούν το θεό.

Πιστεύεται ότι το δελφικό μαντείο διατύπωσε καθοριστικές προβλέψεις σχετικά με τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, την Αργοναυτική εκστρατεία και τον Τρωικό πόλεμο.

Κατά την περίοδο της ρωμαϊκής κυριαρχίας (μετά το 168 π.Χ.) οι Δελφοί άλλοτε ευνοήθηκαν και άλλοτε λεηλατήθηκαν από τους αυτοκράτορες, όπως από τον Σύλλα το 86 π.Χ. Η παρακμή του μαντείου επήλθε τον 3ο αι. π.Χ., ωστόσο, η λειτουργία του έμεινε αναλλοίωτη έως το 2ο αι. μ.Χ., την εποχή του Αδριανού.

Τότε το επισκέφθηκε ο περιηγητής Παυσανίας, ο οποίος κατέγραψε λεπτομερώς πάρα πολλά κατάλοιπα κτιρίων, επιγραφών και γλυπτών.

Το 394 μ.Χ. δόθηκε οριστικό τέλος στη λειτουργία του μαντείου με διάταγμα του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄. Με την επικράτηση του Χριστιανισμού οι Δελφοί έγιναν έδρα επισκοπής, αλλά εγκαταλείφθηκαν στις αρχές του του 7ου αι. μ.Χ. Σταδιακά το αρχαίο ιερό επιχώσθηκε και καλύφθηκε ενώ, πολύ αργότερα, πάνω στα θαμμένα ερείπιά του εγκαταστάθηκε ένα ολόκληρο χωριό, το Καστρί. Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν ο πρώτος που διέταξε την εκτέλεση των πρώτων ανασκαφών στους Δελφούς.

Η έρευνα ξανάρχισε το 1860 από Γερμανούς.

Το 1891 οι Γάλλοι πήραν από την ελληνική κυβέρνηση έγκριση για διεξαγωγή συστηματικών ερευνών, αφού πρώτα απομακρύνθηκε το χωριό Καστρί.

Ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός με τη σύζυγό του Εύα, παρουσίασαν δύο παραστάσεις αρχαίου δράματος, το 1927 και το 1930, θέλοντας να δημιουργήσουν ένα νέο πνευματικό ομφαλό της γης.

Την αναβίωσης της δελφικής ιδέας.

Τι δεν γνωρίζετε για το Μαντείο των Δελφών: ▪️ Η Πυθία δεν ήταν πάντα "μυστηριώδης γριά": Αντίθετα, στην αρχή ήταν νεαρές γυναίκες.

Με τον καιρό, και για λόγους ασφάλειας, επιλέγονταν μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες που όμως ντύνονταν σαν κοπέλες. ▪️ Οι χρησμοί δεν ήταν τόσο "θεϊκοί" όσο νομίζουμε: Οι απαντήσεις της Πυθίας συχνά ήταν διφορούμενες.

Αυτό δεν ήταν τυχαίο! Άφηναν περιθώριο ερμηνείας, ώστε το μαντείο να μην διαψεύδεται εύκολα. ▪️ Υπήρχε… "σειρά προτεραιότητας": Δεν μπορούσε ο καθένας να πάρει χρησμό όποτε ήθελε.

Υπήρχαν συγκεκριμένες μέρες, τελετουργίες και… προνόμια.

Πόλεις ή ισχυροί ηγέτες είχαν προτεραιότητα. ▪️ Το έδαφος ίσως "μιλούσε": Υπάρχουν θεωρίες ότι από σχισμές του εδάφους αναδύονταν αέρια που επηρέαζαν την κατάσταση της Πυθίας, ενισχύοντας την έκστασή της. ▪️ Το "Γνώθι αυτόν" δεν ήταν απλώς φιλοσοφία: Η φράση που ήταν χαραγμένη στο ιερό του Απόλλωνας λειτουργούσε σαν προειδοποίηση: πριν ζητήσεις απαντήσεις από τον θεό, πρέπει να γνωρίζεις τον εαυτό σου. ▪️ Η "δοκιμή" πριν από κάθε χρησμό: Πριν μιλήσει η Πυθία, γινόταν τελετουργικός έλεγχος: ράντιζαν μια κατσίκα με κρύο νερό, αν το ζώο δεν αντιδρούσε (έτρεμε), θεωρούσαν πως ο θεός δεν ήταν "παρών" και η διαδικασία σταματούσε. ▪️ Απαγορευμένη πρόσβαση στο εσωτερικό: Οι περισσότεροι επισκέπτες δεν έβλεπαν ποτέ την Πυθία.

Οι χρησμοί μεταφέρονταν μέσω ιερέων.

Το μαντείο λειτουργούσε σαν ένα "κλειστό σύστημα" γνώσης και εξουσίας.

Λεπτομέρειες που καταγράφησαν: ▪️ Η Πυθία που πέθανε μετά από χρησμό: Αναφέρεται ότι σε μια περίπτωση, η Πυθία εξαναγκάστηκε να δώσει χρησμό ενώ δεν ήταν σε "κατάλληλη" κατάσταση.

Η εμπειρία ήταν τόσο έντονη, που μετά τη διαδικασία κατέρρευσε και πέθανε.

Δείχνει πόσο σοβαρά έπαιρναν οι αρχαίοι τη σωστή τήρηση των τελετουργιών. ▪️ Ο χρησμός που παρερμηνεύτηκε μοιραία: Ο βασιλιάς Κροίσος έλαβε τον περίφημο χρησμό ότι αν εκστρατεύσει, "θα καταστρέψει ένα μεγάλο βασίλειο". Προχώρησε στον πόλεμο και τελικά κατέστρεψε το δικό του. ▪️ Οι Δελφοί ως τόπος απελευθέρωσης δούλων: Στους Δελφούς έχουν βρεθεί επιγραφές που καταγράφουν απελευθερώσεις δούλων.

Η πράξη παρουσιαζόταν ως "αφιέρωση" στον Απόλλωνα, ώστε να θεωρείται ιερή και αμετάκλητη. ▪️Η "ιερή απάτη" των αφιερωμάτων: Δεν ήταν όλα τα αφιερώματα αυθεντικά.

Κάποιες πόλεις πρόσφεραν λιγότερο πολύτιμα αντικείμενα παρουσιάζοντάς τα ως σπουδαία, μια μορφή εντυπωσιασμού ή πολιτικής προβολής. ▪️ Η επίσκεψη του Αλέξανδρου του Μέγα: Όταν πήγε στους Δελφούς, η Πυθία αρνήθηκε να δώσει χρησμό επειδή δεν ήταν η κατάλληλη μέρα.

Εκείνος επέμεινε και σύμφωνα με την παράδοση, την άρπαξε, αναγκάζοντάς τη να αναφωνήσει ότι είναι "ανίκητος". Αυτό θεωρήθηκε τελικά ο χρησμός του. ▪️ Οι "κρυφοί σύμβουλοι" του μαντείου: Πίσω από τους χρησμούς υπήρχαν ιερείς που διαμόρφωναν την τελική απάντηση.

Δεν ήταν μόνο θεϊκή έμπνευση, υπήρχε και ανθρώπινη κρίση, γνώση και πολιτική σκέψη. ▪️ Χρησμοί που αγοράζονταν: Αν και δεν ήταν αποδεκτό, ισχυροί επισκέπτες μπορούσαν να επηρεάσουν τη διαδικασία με πλούσια αφιερώματα, εξασφαλίζοντας ευνοϊκότερη μεταχείριση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους